I SAB/Wa 190/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B., A. B., M. B., K. W., A. K., K. C., M. C., S. Y., M. C. i R. C. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku A. B., A. B., M. B., K. W., A. K., K. C., M. C., S. Y., M. C. i R. C. z dnia [...] stycznia 2008 r., o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. "[...] hip. nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] solidarnie na rzecz skarżących A. B., A. B., m. B., K. W., A. K., K. C., M. C., S. Y., M. C. i R. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. B., A. B., M. B., K. W., A. K., K. C., M. C., S. Y., M. C. i R. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] polegającą na nie wydaniu decyzji w sprawie ustalenia na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 46, poz. 543 ze zm). odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], regulowaną w księdze wieczystej [...] hip. [...]. W skardze skarżący zamieścili również wniosek o rozpoznane sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że podjął czynności zmierzające do zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej. Jako przewidywaną datę zakończenia postępowania wskazał 31 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: w myśl art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozpoznaje sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a pozostałe strony nie wniosą sprzeciwu w terminie 14 dni – taka zaś sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent [...] nie sprzeciwił się rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym. Skarga jest uzasadniona, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że z zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 k.p.a.). Ponadto z przepisu art. 35 § 1 k.p.a. wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a). Powyższe przepisy wyznaczają zatem organowi administracji publicznej standardy obowiązujące przy załatwianiu spraw. Jeżeli organ nie stosuje się do owych standardów mamy do czynienia z nie załatwieniem sprawy w terminie, co jest równoznaczne z pozostawaniem przez organ w stanie bezczynności i to zarówno w przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jak również w terminie dodatkowym, o którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Nie budzi wątpliwości Sądu to, że w niniejszej sprawie Prezydent [...] pozostaje w bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 p.p.s.a. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że maksymalny termin na załatwienie sprawy jaki przewiduje przepis art. 35 § 3 k.p.a. (termin dwóch miesięcy) został przekroczony. Poza sporem jest to, że wniosek inicjujący postępowanie o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], regulowaną w księdze wieczystej [...] ,hip. [...], spadkobiercy dawnych właścicieli nieruchomości złożyli do organu w dniu 28 stycznia 2008 r. (tak wynika z prezentaty Kancelarii Urzędu [...] widniejącej na wniosku). Następnie organ postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] zawiesił na wniosek strony postępowanie w sprawie o odszkodowanie do czasu zakończenia postępowania o przyznanie prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. (Dz. U. nr 50, poz. 279 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] organ podjął zawieszone postępowanie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] umorzył postępowanie w odniesieniu do gruntu pochodzącego z dawnej nieruchomości hipotecznej położonej w W. przy ul. [...], ozn. hip. "[...]" nr [...]. Z uwagi na to, że stosownie do treści art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie, należy badać stan bezczynności od daty wejścia do obiegu prawnego postanowienia o podjęciu postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że po tej dacie organ zwracał się o przesłanie dokumentacji w postaci map z granicami aktualnych działek ewidencyjnych i granicami nieruchomości hipotecznej (żądane dokumenty zostały nadesłane przy piśmie z dnia 19 czerwca 2012 r.). W dalszej kolejności organ poinformował strony skarżące, że postępowanie w sprawie zostanie zakończone do dnia 31 stycznia 2012 r. (por. pismo z dnia 25 października 2012 r.). W cenie Sądu z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby wystąpiły okoliczności wstrzymujące bieg terminu załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy do chwili obecnej decyzja w sprawie nie została wydana, mimo wyznaczenia kolejnego terminu rozpoznania wniosku o odszkodowanie przez Wojewodę [...] w postanowieniu z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] na dzień [...] stycznia 2013 r. W ocenie Sądu postępowanie Prezydenta [...] niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. Takie postępowanie podważa także wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. W związku z powyższym zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu wniosku skarżących o odszkodowanie należało uznać za uzasadniony, co skutkuje wyznaczeniem organowi dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu mimo stwierdzonej bezczynności, w niniejszej sprawie nie można postawić organowi zarzutu, że ma ona charakter rażącego naruszenia prawa. W ponad rocznym okresie czasu od podjęcia postępowania sądowego do dnia wniesienia skargi na bezczynność, Prezydent [...] podejmował czynności procesowe zmierzające do skompletowania dokumentacji, organ podjął również działania wynikające z art. 36 § 1 k.p.a. w zakresie zawiadomienia stron o niemożności załatwienia sprawy w terminie ustawowym i wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Sądowi z urzędu znane są również okoliczności związane z bardzo dużą ilością spraw odszkodowawczych prowadzonych przez Prezydenta [...] oraz trudnościami w zakresie braku środków na wypłaty. Mając na uwadze to, że sprawy dotyczące odszkodowań za nieruchomości warszawskie są sprawami szczególnie skomplikowanymi Sąd uznał za właściwe zobowiązanie Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o odszkodowanie w terminie 2 miesięcy, od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. w związku ze 119 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie skarżącym kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.