I SAB/Wa 223/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie przekazania skarg według właściwości postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata Z.K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych T.G. pismem z dnia [...] marca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia jej skargi z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2014 r. na działania Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...]. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Kolegium wyjaśniło jednocześnie, że przy piśmie z dnia [...] lutego 2015 r., działając na podstawie art. 231 w związku z art. 229 pkt 3 kpa, przekazało Radzie [...] celem załatwienia we właściwym trybie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej wyznaczony z urzędu adw. Z.K. sprecyzował wniesioną w niniejszej skardze wskazując, że jej przedmiotem jest bezczynność organu polegająca na zwłoce w przekazaniu do organu właściwego Rady [...], skarg T.G. złożonych do SKO w dniach [...] kwietnia 2014 r. i [...] kwietnia 2014 r. na działalność wskazanego na wstępie Centrum Pomocy Społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym uwarunkowane jest stwierdzeniem jej dopuszczalności. Skarga jest zaś dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, została ona wniesiona przez uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, a także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Złożona w niniejszej sprawie skarga dotyczy nieterminowego przekazania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] według właściwości skarg złożonych przez T.G. na działanie Centrum Pomocy Społecznej dla Dzielnicy [...], które to skargi wniosła ona do ww. organu zamiast do Rady [...], będącej właściwą do ich rozpoznania. Jako że skargi, które zdaniem skarżącej nie zostały terminowo przekazane do Rady [...], są tak zwanymi skargami obywatelskimi, wyjaśnić należy, że podlegają one rozpoznaniu wyłącznie przez organy administracji wskazane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i nie są objęte kontrolą sądów administracyjnych. Skarga z art. 227 k.p.a. (skarga obywatelska) nie jest bowiem tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania sądowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że działalność organów państwowych realizowana na zasadach określonych przepisami działu VIII K.p.a. – art. 227 k.p.a. i nast., odnosząca się do skarg i wniosków obywateli, nie podlega kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2002 r. sygn. akt II SA/Wr 3121/01, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji nie jest także, w ocenie Sądu, dopuszczalne wnoszenie skarg do sądów administracyjnych na zwłokę w rozpoznawaniu przez organ wyższego stopnia tego rodzaju skarg, a także na ewentualną zwłokę jakiej miałby się organ dopuścić przy przekazywaniu ich do organu właściwego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. W przedmiocie wynagrodzenia adwokata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).