I SAB/Wa 237/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie WSA Iwona Owsińska- Gwiazda Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2009 r. sprawy ze skargi Z. N., C. N. i M. T. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego 1. zobowiązuje Prezydenta W. do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na rzecz następców prawnych byłego właściciela nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia odpisu wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących Z. N., C. N. i M. T. solidarnie kwotę 374 (trzysta siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 1 października 2008 r. wpłynęła skarga Z. N., C. N. i M. T. na bezczynność Prezydenta W. W uzasadnieniu skargi skarżący podali, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w wyniku rozpatrzenia zażalenia na bezczynność Prezydenta W. zobowiązało Prezydenta do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej w W. ul. [...] i wyznaczyło dodatkowy termin do wydania rozstrzygnięcia w sprawie do dnia 31 stycznia 2008 r., lecz do dnia wniesienia skargi organ nie podjął żadnej czynności w sprawie oraz nie wydał rozstrzygnięcia. Bezczynność organu zdaniem skarżących nie budzi wątpliwości, co w ww. postanowieniu z dnia [...] listopada 2007 r. stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze; w uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, że Prezydent. W. błędnie uzależnia zakończenie postępowania w sprawie o ustanowienie użytkowania wieczystego od uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny kwestii uczestnictwa w tym postępowaniu Stowarzyszenia, wskazując, że kwesta prejudycjalna została rozstrzygnięta orzeczeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2006 r. o odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym. Wyrokiem z dnia 8 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Wa Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Stowarzyszenia, natomiast wyrokiem z dnia 8 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 743/07 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, a zatem postępowanie ze skarg Stowarzyszenia zostało zakończone. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. poinformował, że nie jest w sprawie bezczynny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a w stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów administracji. 2. Sąd uznał skargę za zasadną. 3. Zgodnie z art. 35 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie jednego miesiąca gdy chodzi o sprawę wymagającą postępowania wyjaśniającego, a sprawę szczególnie skomplikowaną - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zgodnie natomiast z art. 36 § 1 kpa, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, a stosownie do § 2 - ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Z akt sprawy wynika, że sprawa nie została załatwiona i strony nie zostały powiadomione o niemożliwości załatwienia sprawy w ustawowym terminie, a sprawa prowadzona jest opieszale. Z utrwalonego już orzecznictwa dotyczącego bezczynności organów wynika, że postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając skargę na bezczynność sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. 5. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.