I SAB/Wa 255/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Anna Falkiewicz-Kluj WSA Bożena Marciniak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w rozpoznaniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz M. K. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 15 maja 2019 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 561/18, orzekł o uchyleniu decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] listopada 2017 r., utrzymującej w mocy decyzję [...] z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], którą to Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Powiatu w [...] z [...] listopada 1974 r., nr [...]. W związku z ww. wyrokiem WSA w Warszawie, odwołanie E. B., T. B. i M. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. pozostało do rozpatrzenia, a to nie nastąpiło do dnia złożenia skargi. Strona skarżąca wskazała ponadto, że organ pomimo otrzymania ponaglenia i wyznaczenia nowego terminu na załatwienie sprawy, nie przeprowadza żadnych czynności w celu rozpatrzenia odwołania. Skarżący zarzucił Ministrowi Inwestycji i Rozwoju naruszenie zasad postępowania administracyjnego i terminów, wyznaczonych w k.p.a. na załatwienie sprawy oraz wniósł o zobowiązanie Ministra Inwestycji i Rozwoju do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem prawomocności i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, co uzasadniał z jednej strony tłumacząc zwłokę wyjątkowo dużą ilością spraw w Departamencie Orzecznictwa i małą liczbą referentów, a z drugiej faktem zakończenia sprawy poprzez wydanie decyzji z [...] czerwca 2019 r., nr [...], którą to Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2017 r. Organ podkreślił, że prawomocny wyrok z 13 czerwca 2018 r. wraz z aktami sprawy wpłynął do Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju w dniu 21 listopada 2018 r., a zawiadomieniem z dnia 11 lutego 2019 r. wyznaczył nowy termin do załatwienia sprawy do dnia 31 marca 2019 r. W piśmie procesowym z 10 lipca 2019 r. skarżący wskazał, że cofa żądanie zobowiązania Ministra do rozpatrzenia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymaniu odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz wnosi o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., sąd – uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a – zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie skarżący, w piśmie z 10 lipca 2019 r. podtrzymał skargę, przy czym cofnął żądanie zobowiązania Ministra Inwestycji i Rozwoju do rozpatrzenia sprawy odwołania w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności i wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania. Stosownie do treści art. 60 p.p.s.a, skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W niniejszej sprawie Sąd, wobec oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi w ww. zakresie, uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i postanowił umorzyć postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu (punkt 2 sentencji wyroku). Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Organ administracji publicznej pozostaje zatem w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Jak wynika z akt niniejszej sprawy prawomocny wyrok z 13 czerwca 2018 r. wraz z aktami sprawy wpłynął do Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju w dniu 21 listopada 2018 r. Pismem z 3 grudnia 2018 r. skarżący wystąpił do organu z ponagleniem. Organ w zawiadomieniu z 11 lutego 2019 r. wskazał przyczyny niezałatwienia sprawy oraz wyznaczył nowy termin jej załatwienia do dnia 31 marca 2019 r. Kolejne czynności w sprawie podjęto w dniach 21 maja 2019 r. i 28 maja 2019 r., czyli po wpływie skargi na bezczynność. Następnie w dniu [...] czerwca 2019 r. Minister wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2017 r. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że Minister pozostawał w bezczynności w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji z [...] sierpnia 2017 r. Trzeba mieć na uwadze, że maksymalny termin na załatwienie sprawy jaki przewiduje art. 35 § 3 k.p.a. (jeden miesiąc) został w niniejszej sprawie znacznie przekroczony. Jak wynika z akt sprawy decyzja z [...] czerwca 2019 r. rozpoznająca odwołanie została wydana po ponad sześciu miesiącach od daty wpływu do Ministra prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz po wniesieniu skargi do Sądu. Oceniając natomiast charakter bezczynności Ministra, wskazać należy, że pismem z 11 lutego 2019 r. poinformował on strony o stanie sprawy oraz przewidywanym terminie rozpoznania odwołania. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby organ do maja 2019 r. podejmował jakiekolwiek czynności zmierzające do rozpoznania odwołania. Nie informował także stron o przyczynach nierozpatrzenia odwołania w terminie oraz nie wskazał nowego terminu jego rozpatrzenia. Odwołanie zostało rozpatrzone po upływie ponad sześciu miesięcy od rozpoczęcia biegu terminu do jego rozpoznania. Brak jest przy tym okoliczności do przyjęcia, że w sprawie występowały przesłanki z art. 35 § 5 k.p.a., które usprawiedliwiałyby opieszałość Ministra. Takie postępowanie narusza również zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. oraz podważa wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Sąd uznał jednak, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Ocena, czy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania prowadzące do przewlekłości postępowania miało charakter rażący, musi odbywać się z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy. Nie może budzić wątpliwości, że okolicznościami, które mają wpływ na powyższą ocenę, jest po pierwsze czas trwania postępowania, po wtóre zaś takie przesłanki jak: stopień skomplikowania sprawy, rodzaj czynności, które musi dokonać organ administracji w celu zakończenia postępowania, podejmowane działania organu w danej sprawie i ich efektywność (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. I OSK 871/17). Sąd dokonując powyższej oceny miał na uwadze czas trwania postępowania odwoławczego, okoliczność, że organ gromadził materiał dowodowy w sprawie oraz stopień skomplikowania sprawy. Co prawda udokumentowane czynności organu były wykonywane już po wpłynięciu skargi, jednakże ze względu na oczywistą wcześniejszą konieczność analizy materiału dowodowego, nie świadczy to ani o pozorności działań organu, ani o rażącym charakterze naruszenia prawa przy przedmiotowej bezczynności Ministra Inwestycji i Rozwoju. Zważyć bowiem należy, że przedmiotowa sprawa dotyczyła decyzji z 1974 roku, a więc wymagała ustalenia nie tylko właściwego stanu faktycznego, ale również prawnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie w pkt 2 sentencji wydano na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. W przedmiocie kosztów sądowych (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).