I SAB/Wa 26/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Tadeusz Nowak Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku; 3. oddala wniosek o wymierzenie grzywny; 4. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego A. L. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] maja 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] stycznia 2012 r., A. L. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 1970 r. nr [..] odmawiającej ustanowienia użytkowania wieczystego do części gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] w W. oraz decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [..] października 1971 r. nr [...] utrzymującej to orzeczenie w mocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przy piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. przedmiotowy wniosek przekazało Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej jako organowi właściwemu do jego rozpoznania – o czym powiadomiło strony postępowania. Pismami z dnia [...] maja 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zwrócił się do [...] o nadesłanie wypisu z ewidencji gruntów wraz z mapką przedstawiającą przedmiotową nieruchomość z oznaczeniem jej granic hipotecznych oraz granic obecnych działek ewidencyjnych oraz do [...] o nadesłanie materiałów do niniejszej sprawy. Pismem z dnia [...] maja 2012 r. organ poinformował stronę postępowania, że ze względu na konieczność zgromadzenia całości materiału dowodowego nie jest możliwe zakończenie postępowania w terminie określonym w art. 35 k.p.a. i wskazał, że [..] września 2012 r. jest przewidywanym terminem zakończenia postępowania. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. organ zwrócił się ponownie do [...] o nadesłanie kolejnych dokumentów do sprawy. Ponadto pismem z tej samej daty organ wystąpił do Sądu [..] o nadesłanie zaświadczenia z księgi hipotecznej oraz kopii aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 1939 r. na mocy którego nieruchomość nabyła M. P. Pismem z dnia [...] września 2012 r. A. L. wystąpił o niezwłoczne podjęcie czynności przez organ z uwagi na długotrwały proces wydawania rozstrzygnięcia. Pismem z dnia [...] września 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej poinformował strony postępowania, że ze względu na konieczność zgromadzenia całości materiału dowodowego nie jest możliwe zakończenie postępowania w uprzednio wskazanym terminie, podając [...] marca 2013 r. jako przewidywany termin zakończenia postępowania. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. wnioskodawca ponowił wezwanie o niezwłoczne zakończenie sprawy. W odpowiedzi organ pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. zauważył, iż strona pismem z dnia [...] września 2012 r. został poinformowana o przyczynach niezakończenia postępowania i o przewidywanym terminie rozpoznania wniosku do dnia [..] marca 2013 r. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej poinformował strony postępowania, że ze względu na konieczność zgromadzenia całości materiału dowodowego nie jest możliwe zakończenie postępowania w uprzednio wskazanym terminie, podając dzień [...] września 2013 r. jako przewidywany termin zakończenia postępowania. Ponadto pismem z w/w daty organ zwrócił się do [...] o nadesłanie kopii decyzji lokalizacyjnej nr [...] wydanej dla [...] z 1964 r. dla budowy [...]. Pismami z dnia [...] lipca 2013 r. Minister zwrócił się do [..] o nadesłanie wypisu z ewidencji gruntów dla działki ew. nr [...] z obrębu [...] oraz wypisu z kartoteki budynku posadowionego na tej działce oraz o podanie wyjaśnień w sprawie. Ponadto organ zwrócił się pismem z w/w daty do Sądu [...] o nadesłanie [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. A. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [..]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 319/13 odrzucił powyższą skargę z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia poprzez brak wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Odpis prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy został przesłany do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej przy piśmie z dnia [...] września 2013 r. Pismem z dnia [...] października 2013 r. A. L. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpoznanie opisanego wniosku i zakończenia postępowania Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. A. L., reprezentowany przez adwokata E. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie rozpoznania wskazanego wyżej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej nr [...]. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie oraz o nałożenie na organ grzywny według zasad normowanych w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi opisał przebieg dotychczasowego postępowania i podniósł, iż niedługo upłyną dwa lata od złożenia wniosku a sprawa nie jest zakończona i trudno przewidzieć kiedy nastąpi jej zakończenie. Organ czterokrotnie zmieniał ostateczny termin załatwienia sprawy. Organ za każdym razem lakonicznie tłumaczył swoją bezczynność wskazując na niezależne od siebie trudności w skompletowaniu materiału dowodowego sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju opisał dotychczasowy przebieg postępowania, wnosząc o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środka zaskarżenia. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 14 kwietnia 2014 r. pełnomocnik organu przedłożył decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r., którą organ rozpoznał wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1971 r. nr [...] oraz orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 1970 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest dopuszczalna. Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność organu wyczerpał środek zaskarżenia. Pismo z dnia [...] października 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] października 2013 r., stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Warunkiem przyjęcia, że określone pismo stanowi wezwanie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., nie jest nadana temu pismu nazwa, czy też jej brak, ale treść pisma wskazująca, że strona żąda podjęcia czynności wobec przekroczenia terminów ustanowionych w przepisach prawa. W tym piśmie strona wniosła o niezwłoczne podjęcie czynności wskazując, że organ dotychczas nie zakończył postępowania. Zgodnie z treścią art. 149 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Skarga na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1971 r. nr [...] oraz orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 1970 r. nr [..], a zatem rozpoznał wniosek A. L. Brak było wobec powyższego podstaw do wydania orzeczenia zobowiązującego organ do rozpoznania tegoż wniosku. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w tym zakresie. Jednocześnie, rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Niewątpliwie postępowanie z wniosku o stwierdzenie nieważności nie zakończyło się w terminach przewidzianych w art. 35 k.p.a., jednakże, jak wynika z akt postępowania administracyjnego, organ dążył do rozpatrzenia wniosku, gromadził materiał dowodowego niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy i podejmował działania w tym zakresie. Organ gromadził materiał dowodowy zarówno w 2012 r., jak i w 2013 r. występując m.in. do [...]. Wprawdzie działania organu podejmowane były w dużych odstępach czasu, jednakże powyższe nie uzasadnia, na gruncie tej sprawy, stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. W toku całego postępowania administracyjnego organ zawiadamiał również stronę o przyczynach niedochowania terminu i wskazywał przewidywany termin zakończenia postępowania, a zatem dopełniał obowiązku określonego w art. 36 § 1 k.p.a. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, bezczynności organu nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Z tego też względu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 3 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł, jak w punkcie 4 wyroku, na podstawie przepisu art. 200 powołanej ustawy.