I SAB/Wa 275/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydzielenie do odrębnych rozstrzygnięć postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz J. N. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 25 lipca 2018 r. J. N., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w postępowaniu prowadzonym pod numerem: [...], zarzucając organowi naruszenia art. 7, art. 35 art. 36, art. 97 § 2 i art. 104 § 2 k.p.a. W skardze skarżąca wniosła o zobowiązania organu, w terminie 1 miesiąca od daty zwrotu organowi akt postępowania przez Sąd, do: 1) wydzielenia do odrębnych rozstrzygnięć w ramach decyzji częściowych postępowania prowadzonego pod numerem: [...] w zakresie poszczególnych działek z obrębu [...] i [...], które objęte są przedmiotowym postępowaniem; 2) wydaniem decyzji częściowych rozstrzygających przedmiotowe postępowanie w stosunku do poszczególnych działek. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zarządzeniem z dnia 27 grudnia 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej sprecyzowanie, tj. wskazanie, jakiego dokładnie wniosku dotyczy postępowanie (określenie jego daty i przedmiotu), a jeśli nierozpoznany przez organ wniosek dotyczy nieruchomości należy podać jakich nieruchomości dotyczy (określenie nr działek objętych nierozpoznanym wnioskiem). W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 16 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że: 1) postępowanie dotyczy wniosku złożonego w dniu 14 maja 2013 r. do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast przez M. M. (którego następcą prawnym jest córka J. N.) o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lipca 1960 r. utrzymującej w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1960 r. odmawiającej przyznania K. M. prawa czasowej własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], nr hip. "[...]", rej. hip. [...], w zakresie działek nr: [...] i [...] z obrębu [...] oraz w zakresie działek nr [...] i [...] z obrębu [...]. 2) w ramach ww. postępowania skarżąca złożyła wniosek z dnia 22 marca 2017 r. o wydzielenie do odrębnych rozstrzygnięć w ramach decyzji częściowych postępowania prowadzonego po numerem: [...], w zakresie poszczególnych działek z obrębu [...] i [...], które objęte są przedmiotowym postępowaniem. Zatem postępowanie dotyczy więc również tego nierozpoznanego przez Ministra Inwestycji i Rozwoju wniosku. Zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2019 r., w związku z wyjaśnieniami pełnomocnika skarżącej zawartymi w piśmie z dnia 16 stycznia 2019 r. uznano, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 marca 2017 r. o wydzielenie do odrębnych rozstrzygnięć w ramach decyzji częściowych postępowania prowadzonego pod numerem:[...], w zakresie poszczególnych działek z obrębu [...] i [...]. Jednocześnie uznano, że pismo skarżącej z dnia 16 stycznia 2019 r. stanowi skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 maja 2003 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej Nr [...] z dnia [...] lipca 1960 r., którą zarejestrowano pod odrębną sygnaturą I SAB/Wa 90/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z powyższego wynika zatem, że skarga na bezczynność, czy też przewlekłe postępowanie organu administracji publicznej, przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydzielenie do odrębnych rozstrzygnięć w ramach decyzji częściowych. W tym miejscu wyjaśnić należy, że na wydane, na podstawie art. 123 w zw. z art. 104 § 2 k.p.a., postanowienie o wydzieleniu do odrębnego rozstrzygnięcia w ramach decyzji częściowej stronie nie przysługuje zażalenie. Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). W konsekwencji również skarga na to postanowienie jest niedopuszczalna. Skoro zatem postanowienie o wydzieleniu do odrębnego rozstrzygnięcia w ramach decyzji częściowej, nie może być skutecznie zaskarżone do sądu administracyjnego, to również niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku w tym zakresie. Oznacza to, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.