I SAB/Wa 310/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie postępowania odwoławczego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 września 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 310/17 odrzucił skargę A. K. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie postępowania odwoławczego, z uwagi na uiszczenie wpisu sądowego po terminie. W dniu [...] września 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zawierając w nim jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że opłatę uiścił jedynie jeden dzień po terminie, co było wynikiem błędnej kalkulacji. Powstała zwłoka w żadnym wypadku nie była spowodowana złą wolą, czy zaniechaniem. Skarżący wskazał, że jest stroną wielu postępowań toczących się przed sądami cywilnymi, karnymi i administracyjnymi, w związku z którymi otrzymuje liczną korespondencję, w której zakreślane są 7-dniowe terminy do podjęcia stosownych czynności. W związku z powyższym doszło do nieświadomego pomylenia przez skarżącego terminu do uiszczenia wpisu od skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 lutego 2018 r. sygn. akt I OZ 140/17 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 września 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 310/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle postanowień zawartych w art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie z powyższym jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok WSA w Białymstoku z 6 października 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671). O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r. sygn. akt V SA 793/02, LEX nr 55832; postanowienie WSA w Warszawie z 21 lutego 2006 r. sygn. akt I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). Natomiast przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08; niepubl.). Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że dochował należytej staranności i dbałości o swoje interesy, nie wykazał bowiem braku winy w uchybieniu terminu, a wskazane przez niego przyczyny nie usprawiedliwiają niedochowania terminu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że o konieczności i terminie uiszczenia wpisu od skargi, jego pełnomocnik został prawidłowo pouczony przez Sąd w piśmie z [...] lipca 2017 r., które wskazywało, że uiszczenie wpisu powinno nastąpić w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi (k-52 akt sądowych). Pismo powyższe odebrane zostało przez pełnomocnika skarżącego w dniu [...] lipca 2017 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu minął w dniu [...] lipca 2017 r. Pomimo jednak prawidłowego pouczenia skarżący uchybił wskazanemu terminowi. Okoliczności, na które powołuje się skarżący we wniosku o przywrócenie terminu, w żaden natomiast sposób nie uprawdopodobniają, aby w terminie otwartym do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, tj. pomiędzy [...] a [...] lipca 2017 r. wystąpiły przeszkody (niemożliwe od usunięcia), które nie pozwoliły skarżącemu na dokonanie terminowej wpłaty. Do okoliczności tych nie można zaliczyć pomyłki w obliczeniu terminu oraz okoliczności prowadzenia z udziałem skarżącego licznych spraw sądowych. Brak winy w niedochowaniu terminu zachodzi jedynie wówczas, gdy strona natrafiła na przeszkodę, której nie dało się przy dołożeniu należytej staranności w żaden sposób usunąć przed upływem wyznaczonego terminu do dokonania czynności. Za przyczyny takie uważa się z reguły zdarzenia nieprzewidywalne, które powodują obiektywnie brak sprzyjających okoliczności do dokonania czynności, jak klęski żywiołowe, katastrofy komunikacyjne, choroba i inne nagłe zdarzenia, na które strona nie ma wpływu. Oznacza to, że jedyną możliwością przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez wnioskującego, że dokonanie czynności w terminie nie było możliwe, z uwagi na taką nieprzewidywalną przyczynę. Zdaniem Sądu, taka przeszkoda w niniejszej sprawie nie nastąpiła, a zatem uznać należało, że skarżący nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, jak tego wymaga art. 87 § 2 P.p.s.a., bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których nie był on w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.