I SAB/Wa 312/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o przyznanie zasiłku celowego oddala skargę. J. S. pismem z dnia 29 lipca 2011 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na miesiąc [...] 2011 r. z przeznaczeniem na podstawowe po- trzeby życiowe, w tym na zakup leków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie podnosząc, że wnioski skarżącej z dnia [...] maja 2011 r. (które wpłynęły do organu w dniu [...] czerwca 2011 r.) o pomoc społeczną na miesiąc [...] 2011 r. na łączną kwotę [...] zł, w tym na: [...] znalazły rozstrzygnięcie w decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] (w aktach sprawy), a wniosek o zasiłek celowy na dożywianie z Programu Rządowego w kwocie [...] zł znalazł rozstrzygnięcie w decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], wobec czego w postępowaniu administracyjnym ewidentnie nie było bezczynności organu. Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2012 r. adwokat K. J., jako ustanowiony pełnomocnik z urzędu skarżącej, złożyła do akt sprawy pismo procesowe, do którego załączyła m.in. odpis postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. o umorzeniu postępowania z zażalenia J. S. na nierozpatrzenie w ustawowym terminie przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S. wniosków o pomoc społeczną na miesiąc [...] 2011 r. Powodem powyższego rozstrzygnięcia Kolegium był fakt rozpoznania przez organ I instancji przedmiotowych wniosków J. S. i wydania decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] oraz nr [...]. Wobec powyższego Kolegium uznało, że organ I instancji nie naruszył terminów zakreślonych w art. 35 § 1 i art. 36 § 1 kpa, a także ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że złożona skarga na bezczynność podlegała rozpatrzeniu przez Sąd (art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowa- niu przed sądami administracyjnymi - j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270), ponieważ przed jej wniesieniem skarżąca wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, a fakt złożenia przez nią wniosku o przyznanie pomocy na miesiąc [...] 2011 r. nie jest sporny między stronami i znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że w orzecznictwie podkreśla się, że z bezczyn- nością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku nieza- łatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów pro- cesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zaś Sąd oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności bierze pod uwagę sytuację istnie- jącą w dacie orzekania. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że organ nie pozostaje w bezczynności, gdyż jak wynika z akt administracyjnych, wnioski J. S. z dnia [...] maja 2011 r., które wpłynęły do organu w dniu [...] czerwca 2011 r., o przyznanie pomocy społecznej na miesiąc [...] 2011 r. na łączną kwotę [...] zł, w tym [...] zł na leki oraz [...] zł na leczenie zostały rozpatrzone a wszczęte w tym zakresie postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem z upoważnienia Burmistrza Miasta S., przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. decyzji administracyjnej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]. Oznacza to, że w dniu [...] lipca 2011 r., tj. w momencie sporządzenia przez J. S. przedmiotowej skargi, a w konsekwencji również w dacie wpływu skargi do organu, jak również w dacie orzekania przez Sąd, organ nie pozostawał w bezczynności. W związku z powyższym już na dzień złożenia skarga J. S. była całkowicie niezasadna. Dodatkowo wyjaśnić należy, że Sąd nie uwzględnił złożonego w imieniu skarżą- cej przez adwokat K. J., na rozprawie w dniu 11 czerwca 2012 r. ponownego wniosku o odroczenie rozprawy z powodu choroby skarżącej, co uniemożliwiło jej osobiste stawiennictwo na rozprawie. Z treści art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym wynika, że Sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. Za taką przyczynę nie może być uznany fakt, że skarżąca jest stale chora i wedle jej oceny nie może poruszać się środkami komunikacji miejskiej, a ma jak to określiła "bardzo ważne rzeczy do przekazania Sądowi" (wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 260/11, pub. pod adresem internetowym: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), szczególnie w przypadku możliwości przedstawienia swoich racji na piśmie lub też za pośrednictwem ustanowionego dla skarżącej profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Podkreślić nale- ży też, że zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępo- waniu przed sądami administracyjnymi Sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Ponadto przepis art. 109 powołanej ustawy stanowi, że roz- prawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkol- wiek ze stron, albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nad- zwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można prze- zwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nie- obecności. Istnienia takich okoliczności również Sąd nie stwierdził. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wobec udziału w sprawie i na rozprawie profesjonalnego pełnomocnika skarżącej oraz faktu, że jak wynika z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, udział strony w rozprawie nie jest obowiązkowy, jej ponowny wniosek o odroczenie rozprawy zmierzał wyłącznie do przedłużenia postępowania są- dowego, podobnie jak wnioski w innych sprawach toczących się w niniejszym Sądzie ze skarg J. S., które po wielokroć są składane przez skarżącą, o czym Sądowi wiadomo jest z urzędu. Sąd stanął zatem na stanowisku, że w rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek wynikających z art. 109 i 99 powołanej wyżej ustawy, które warun- kują możliwość odroczenia przez Sąd rozprawy i dlatego postanowił wniosku tego nie uwzględnić. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierp- nia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) orzekł jak w sentencji.