I SAB/Wa 318/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 marca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] 1. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do rozpoznania wniosku z dnia 2 marca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] - w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części. P. S. pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. (wpływ do organu w dniu 2 kwietnia 2015 r.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 marca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...]. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu 2 marca 2015 r. P. S. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosek z dnia 2 marca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]. W dniu 1 kwietnia 2015 r. P. S. skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, dotyczące jego wniosku z dnia 2 marca 2015 r. Pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. skarżący wniósł ww. skargę na bezczynność, w której wniósł o wyznaczenie organowi terminu załatwienia sprawy oraz wymierzenie grzywny. Zarzucił Kolegium notoryczne naruszanie art. 35 i 36 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, wskazując, że wbrew zarzutom skargi termin do załatwienia sprawy szczególnie skomplikowanej, a do takiej z pewnością zalicza się postępowanie nadzorcze, wynosi dwa miesiące, nie zaś jeden miesiąc. Termin ten nie upłynął, co czyni skargę bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2015 r. poz. 658) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że bezczynność ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem aktu. Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Jak wynika z akt niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie rozpoznało do dnia orzekania przez Sąd wniosku skarżącego z dnia 2 marca 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]. W konsekwencji, zdaniem składu orzekającego w tej sprawie, stanowiło to naruszenie przepisu art. 35 § 1 k.p.a., z którego wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Oznacza to, że organ dopuścił się bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego. Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż nie każde naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Ocena, czy naruszenie prawa ma charakter rażący powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność ma charakter rażący, jeżeli brak działania organu w sposób oczywisty pozbawiony jest jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia (wyrok NSA z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt I OSK 722/15, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym także terminów do załatwienia sprawy. Oceniając, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd miał na względzie znane mu z urzędu okoliczności dotyczące składania przez skarżącego kolejnych, licznych żądań wszczęcia postępowań administracyjnych (od kilku do kilkunastu żądań dziennie). W ocenie Sądu, uwzględniając powyższą okoliczność, nie można uznać, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powyższych przyczyn Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 3 wyroku.