I SAB/Wa 327/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić [...] kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Pismem z dnia [...] maja 2019 r. [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], hip. [...], w części nieobjętej decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1972 r. nr [...]. Skarżąca wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 października 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 255/18 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania w/w wniosku w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponadto skarżąca wskazała, że pismem z dnia [...] marca 2019 r. ponownie zwróciła się do Prezydenta [...] z ponagleniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której mowa w powołanym przepisie zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona skarga, w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami, jest rozpoznawana merytorycznie (lis pendens) lub nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienia NSA z 3 czerwca 2011 r., I OSK 387/11 z 28 lipca 2017 r., I OZ 1133/17; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kierując się powyższym Sąd zauważa, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 października 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 255/18 po rozpoznaniu skargi [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...], zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], hip. [...], w części nieobjętej decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1972 r. nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponadto Sąd stwierdził, że Prezydent [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie. Zauważyć należy, że zarówno w sprawie I SAB/Wa 255/18, jak i w sprawie niniejszej zachodzi tożsamość podmiotowa, gdyż podmiotem praw i obowiązków był organ – Prezydent [...] oraz skarżąca – [...]. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia mają zatem granice powagi rzeczy osądzonej, jakie wyznaczyło rozstrzygnięcie w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 5 października 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 255/18. Z punktu pierwszego sentencji wyroku z dnia 5 października 2018 r. oraz jego uzasadnienia wynika, że przedmiotem kontroli Sądu było rozpoznanie przez Prezydenta [...] sprawy z wniosku z dnia [...] kwietnia 1949 r. [...] o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], hip. [...], w części nieobjętej decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1972 r. nr [...]. Analiza powyższego wyroku, treść uzasadnienia przedmiotowej skargi oraz analiza akt administracyjnych sprawy nie budzi wątpliwości, że przedmiotem skargi z dnia [...] maja 2019 r. jest postępowanie organu w zakresie rozpoznania powyższego wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], hip. [...], w części nieobjętej decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] sierpnia 1972 r. nr [...]. Zarówno w sprawie niniejszej, jak i zakończonej wyrokiem z dnia 5 października 2018 r. przedmiot sprawy jest więc tożsamy. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 6 grudnia 2018 r., zaś akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały zwrócone do organu w dniu 10 stycznia 2019 r. Powyższe dowodzi, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest tożsama zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu ze skargą rozpoznaną powyższym prawomocnym wyrokiem. Z powyższego wynika, że sprawa objęta przedmiotową skargą została już prawomocnie osądzona. Inicjowanie kolejnego postępowania na skutek skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w tej samej podmiotowo i przedmiotowo sprawie jest niedopuszczalne, a skarga w tym zakresie musi zostać przez Sąd odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., z uwagi na powagę rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z 5 października 2018 r., I OZ 896/18). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.