I SAB/Wa 33/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. T. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania stwierdza, że bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżący wystąpił do Wojewody [...] o ustalenie, w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.), czy nieruchomość ziemska położona we wsi [...], powiat [...], o obszarze [...] ha, stanowiąca własność B. T., podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Wojewoda [...] orzekł, że przedmiotowa nieruchomość podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. T., S. T., Z. T., Z. R., D.T., H. T., A.B. i M. G. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. poinformował strony postępowania, że odwołanie rozpatrzone zostanie do dnia 31 sierpnia 2012 r. z uwagi na dużą ilość tego rodzaju spraw, które rozpatrywane są według kolejności wpływu. Następnie pismem z dnia 31 sierpnia 2012 r. organ przedłużył termin rozpatrzenia sprawy do dnia 31 października 2012 r. M.T. pismem z dnia 25 października 2012 r. wezwał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpoznanie odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2012 r. W odpowiedzi, pismem z dnia 29 października 2012 r., organ poinformował, że ww. odwołanie rozpoznane zostanie do dnia 31 grudnia 2012 r. Na skutek wniesionej do Sądu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 545/12, po rozpoznaniu skargi M. T. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w pkt 1 zobowiązał Ministra do rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; w pkt 2 stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na skutek skargi kasacyjnej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13 uchylił zaskarżony wyrok w pkt 2 i przekazał sprawę w tym zakresie Sądowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr. 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W konsekwencji należy uznać, że związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu przepisu art. 190 ppsa., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność nie jest bez znaczenia kwestia związana z wykorzystaniem przez organ instytucji sygnalizacji uregulowanej w art. 36 kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie NSA zobowiązał Sąd pierwszej instancji, aby ponownie rozpoznając sprawę ocenił wskazywane w pismach sygnalizacyjnych powody, dla których wyznaczono dodatkowe terminy rozpoznania odwołania. Przy tym NSA zgodził się z autorem skargi kasacyjnej, że co do zasady nie można wykluczyć wskazywanych przez organ przyczyn organizacyjno-technicznych jako przesłanki wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy, na podstawie art. 36 kpa. Rozpoznając ponownie sprawę należy podnieść, że zaistniała w sprawie bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z ustanowioną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) powoływana dalej :"k.p.a.", zasadą szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Artykuł 36 § kpa nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., a także o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisach szczególnych, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania terminu jej załatwienia. W rozpoznawanej sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi informował strony o przyczynach niedotrzymania terminu rozpatrzenia sprawy, wyznaczając jednocześnie daty zakończenia postępowania w sprawie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny nie ma zatem podstaw do uznania, że zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie ar. 149 § 1 i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekła jak w sentencji.