I SAB/Wa 36/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. P. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie rozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić skarżącej K. P. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych, tytułem uiszczonego wpisu sądowego. K. P. złożyła skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie rozpoznania wniosku z 23 października 2024 r. o wszczęcie postępowania, celem zweryfikowania sposobu rozliczania lokali przez zarządcę osiedla wielolokalowego [...] w [...] i zobowiązania go do stosowania w tym zakresie ustawy Prawo energetyczne. Skarżąca podniosła, że obecnie opłaty te ustalane są przez zarządcę dowolnie, bez związku z rzeczywistym zużyciem przez poszczególne lokale lub na podstawie wskazań urządzeń bez ważnej legalizacji. . Zdaniem skarżącej, w sprawie tej zastosowanie znajdują przepisy art. 45a ust. 6-8, art. 45aa oraz art. 56 ust. 1 pkt 6a ustawy Prawo energetyczne. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie skargi. Organ wskazał, że skarżąca nie poprzedziła skargi do sądu administracyjnego ponagleniem, a ponadto przedmiot żądań skarżącej nie mieści się w zakresie kompetencji Prezesa URE. Pismem z 15 listopada 2024 r. organ udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek z 23 października 2024 r. Jak wynika z akt sprawy, obiekt jest wyposażony w liczniki, które umożliwiają rozliczenie zgodnie z przepisami prawa. Organ mógłby podjąć działania, jedynie w przypadku, gdyby został naruszony obowiązek wyposażenia lokali budynku wielolokalowego w przyrządy i urządzenia pomiarowe. Z kolei, kwestie poboru energii wewnątrz wspólnoty nie pozostają w zakresie kompetencji organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, ponieważ nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Sąd, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Zakres skargi na bezczynność wyznacza regulacja art. 3 § 2 pkt 1 - 4 w zw. z pkt 9 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, skarga na bezczynność może dotyczyć sprawy, w której organ administracji publicznej wydaje decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, postanowienie kończące postępowanie, postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie, inne niż wyżej wskazane akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zatem, zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim samym zakresie jak zaskarżenie działania organu administracji publicznej. Bezczynność ma miejsce wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności. Spełnienie tych przesłanek czyni skargę zasadną, gdy w dniu wniesienia skargi jak i w dniu orzekania organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 547/04, dostęp: CBOIS). W rozpoznawanej sprawie, skarżąca domaga się od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki wszczęcia postępowania w zakresie niepozostającym w kompetencji ww. organu administracji publicznej, a dotyczącej ingerencji w wewnętrzne sprawy wspólnoty mieszkaniowej, w tym poprzez wyciągnięcie konsekwencji wobec zarządcy ww. budynku za nieprawidłowe, w ocenie skarżącej, rozliczanie liczników ciepłej i zimnej wody oraz wymiany ciepłomierzy. W obowiązującym stanie prawnym, nie ma możliwości zakwalifikowania wskazanego żądania, jako mieszczącego się w katalogu aktów i czynności, wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 45a ust. 4-5 ustawy Prawo energetyczne koszty zakupu energii są rozliczane w opłatach pobieranych od osób zajmujących lokale. Wysokość opłat powinna być ustalana w taki sposób, aby zapewnić wyłączne pokrycie ponoszonych przez odbiorcę kosztów zakupu paliw. Natomiast rozliczenie tych kosztów należy do wspólnoty mieszkaniowej. Stosownie do art. 45a ust. 6 ustawy w przypadku, gdy wyłącznym odbiorcą paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła dostarczanych do budynku jest właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego, jest on odpowiedzialny za rozliczanie na poszczególne lokale całkowitych kosztów zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła. Natomiast Prezes URE nie ma kompetencji do ingerowania w rozliczenia wspólnoty. Jak wynika z pism złożonych do akt sprawy budynek wyposażony jest w liczniki ciepła. Natomiast kwestie prawidłowego rozliczenia, sprawności liczników nie należą do obowiązków Prezesa URE lecz do obowiązków wspólnoty. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że niepodjęcie działania w zakresie żądania wniosku nie może zostać zaskarżone w administracyjnym toku instancji. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.