I SAB/Wa 364/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia odwołania 1. zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpoznania odwołania Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo L. z dnia 1 października 2014 r. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej A. K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r. A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r., stwierdzającej nieważność orzeczenia Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] października 1956 r. W skardze zarzuciła organowi naruszenie art. 12 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego i wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji, stwierdzenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w dniu 27 lutego 2015 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiadając na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że w jego ocenie bezczynność oznacza nieuzasadniony brak rozpoznania danej sprawy w wyznaczonym terminie. Wyjaśnił, że procedura administracyjna wskazuje na zwłokę w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych i zależnych od organu. Wskazał, że wpływające do niego wnioski są rozpatrywane według kolejności wpływu. Liczba spraw, które według kolejności wpływu winny być rozstrzygnięte przed odwołanie skarżącej uzasadnia w ocenie organu przedłużenie czasu jego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako "ppsa", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że obecnie, od nowelizacji ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjmuje się, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje czynności, bądź podejmuje je, ale przekracza termin załatwienia sprawy, nie wykonując obowiązku zawiadomienia strony. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, w którym wykonywane są czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywane czynności są pozorne powodujące, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70) ewentualnie, w którym następuje mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zakwalifikowanie przez Sąd skargi A. K. jako skargi na bezczynność organu, poprzedzone zostało dokonaniem przez Sąd oceny czynności procesowych organu i analizą okoliczności zależnych od działania organu. I tak, w rozpoznawanej sprawie odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. wpłynęło do ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu [...] października 2014 r. Pismem z dnia 20 stycznia 2015 r. Minister zawiadomił skarżącą o rozpatrzeniu odwołania do dnia 31 marca 2015 r., zaś pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. o kolejnym przewidywanym terminie zakończenia sprawy określając go na 31 grudnia 2015 r. W dniu 27 lutego 2015 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym Sąd uznał, że Ministrowi nie można zarzucić przewlekłego prowadzenia postępowania, lecz bezczynność w rozpoznaniu odwołania skarżącej. Zgodnie z art. 149 ppsa Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w prowadzonym postępowaniu przez organy administracji publicznej, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z akt administracyjnych Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, do dnia wyrokowania przez Sąd, nie wydał żadnego rozstrzygnięcia, co skutkować musiało zastosowaniem ww. przepisu art. 149 ppsa i zobowiązaniem organu do rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2104 r. Zobowiązując zaś organ do powyższego, Sąd uznał, iż jednomiesięczny termin na załatwienie niniejszej sprawy jest okresem wystarczającym do jej zakończenia. Analizując natomiast zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy materiał dowodowy Sąd uznał, że bezczynność w postępowaniu prowadzonym przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ocena taka wynika przede wszystkim z faktu, że jak wynika z materiału dokumentacyjnego organ informował strony o przyczynach niedochowania terminu załatwienia sprawy wskazując terminy jej zakończenia, wskazując również przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie. Sąd, oceniając aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł jednak do przekonania, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, bezczynność Ministra pomimo naruszenia art. 12 § 1 i art. 35 Kpa, nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie w/w przepisów można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08. 2011 r., II SAB/Gd 30/11, publ. - cbois.nsa.gov.pl.). Organ dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a. tj. zawiadamiał skarżącą , o niezałatwieniu sprawy w terminie wynikającym z treści art. 35 § 1 k.p.a. podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Oceniając zaistniałą w sprawie przewlekłość Sąd wziął również pod uwagę charakter sprawy oraz wydanej w trybie nadzorczym decyzji, która podlega kontroli Ministra Rolnictwa w przedmiotowym postępowaniu odwoławczym. Należy mieć na względzie, że niniejsza sprawa należy do spraw skomplikowanych, zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym. W świetle powyższego, uwzględniając całokształt okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że bezczynność Ministra nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego, brak było podstaw w ocenie sądu do wymierzenia organowi grzywny. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 ppsa.