I SAB/Wa 392/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. H., A. U., S. S., G. W., A. L., S. G. na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie; 3. oddala skargę w pozostałej części; M. H., A. U., S. S., G. W., A. L., S. G. kwotę 682 (sześćset osiemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. H., A. U., S. S., G. W., A. L., S. G. (dalej również jako: "skarżące", "strony skarżące"), wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii (dalej również jako: "organ", Minister") w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] (dalej również jako: "Prezydium") z [...] grudnia 1955 r. nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej gruntu położonego w [...], przy ul. [...] nr hip. [...], orzeczenia administracyjnego z [...] lipca 1956 r. nr [...] - odmawiającego przyznania prawa własności czasowej gruntu przy ul. [...] oraz decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z [..] czerwca 1961 r. nr [...], którą utrzymano w mocy orzeczenie z dnia [...] lipca 1956 r. nr [...]. Organowi administracji publicznej zarzuciły rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: art. 35 § 1-3 w zw. z art. 36 i art. 37 § 2 kpa poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie, brak informacji dla stron o przyczynach niezachowania terminu oraz pominięcie wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Wskazując na powyższe wniosły o: 1) zobowiązanie Ministra Rozwoju i Technologii do wydania decyzji merytorycznej w sprawie, w terminie określonym przez Sąd; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierzenie Ministrowi Rozwoju i Technologii grzywny w maksymalnej wysokości, określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – powoływanej dalej, jako "ppsa"); 4) przyznanie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skarżące wskazały, że na skutek ich wniosku z [...] czerwca 2015 r. Minister wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia wyżej wskazanych aktów administracyjnych. Wyjaśniły, że w toku postępowania organ przesyłał do wiadomości skarżących pisma i zapytania kierowane w tej sprawie do sądów i innych organów, a pełnomocnik skarżących wielokrotnie zapoznawał się z aktami postępowania i przedkładał pisma z odpowiednimi dokumentami spadkowymi i osobowymi, dotyczącymi tak skarżących jak i ich poprzedników prawnych. Pismem z [...] września 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju zawiadomił, w trybie art. 36 kpa, strony o planowanym terminie zakończenia sprawy - do [...] grudnia 2015 r. Skarżące podniosły, że mimo upływu określonego w piśmie z [...] września 2015 r. terminu, organ do [...] grudnia 2015 r. postępowania nie zakończył. Minister nie informował też stron o wyznaczeniu nowej daty załatwienia sprawy, ani też o przyczynach zaistniałej zwłoki. Pismem z [...] stycznia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa zawiadomił skarżące o kolejnym planowanym terminie załatwienia sprawy - do dnia [...] lipca 2016 r. Skarżące podniosły, że ponownie, wbrew skierowanemu do nich przez organ zawiadomieniu przedmiotowe postępowanie administracyjne nie zostało zakończone do wskazanej w nim daty. Zarzuciły też, że przed upływem wskazanego terminu organ nie poinformował o wyznaczeniu nowej daty załatwienia sprawy, ani też o przyczynach zaistniałej zwłoki. Taki stan trwa do chwili obecnej. Skarżące zauważyły również, że od upływu ww. terminu do chwili obecnej - a więc w trakcie ponad pięcioletniego okresu od [...] lipca 2016 r. - organ nie poinformował ich o wyznaczeniu nowej daty załatwienia sprawy oraz o przyczynach zaistniałej zwłoki. W sytuacji braku działania Ministra skarżące, pismem z [...] marca 2020 r., skarżące wystąpiły z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które pozostało bez odzewu ze strony Ministra. Wobec czego, pismem z [...] września 2021 r. wezwanie ponowiono. Brak reakcji organu na powyższe skutkował wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych, skarżące zauważyły, że bezczynność organu ma miejsce zarówno wówczas, gdy w określonym terminie nie podjął on żadnych czynności w sprawie, jak i wtedy gdy prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem aktu. Wobec czego, w ocenie skarżących, za w pełni uzasadnione należy uznać stwierdzenie, że organ w prowadzonym z ich wniosku postępowaniu, pozostawał w bezczynności. Przywołując okoliczności, w jakich doszło do bezczynności, a szczególnie z uwagi na obowiązek organu administracji polegający na działaniu na podstawie i w granicach prawa, a także zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, skarżące wskazały na ignorowanie przez Ministra norm wynikających z art. 35 § 1–3, art. 36 i art. 37 § 2 kpa. Fakt braku odpowiedzi na skierowane do organu wezwanie z [...] marca 2020 r., uzasadnia w ich ocenie, stwierdzenie zaistnienia w sprawie bezczynności o charakterze rażącego naruszenia prawa. Skarżące zauważyły również, że postępowanie w sprawie toczy się ponad pięć lat po upływie określonego w zawiadomieniu z [...] września 2015 r. terminie, a strony nie zostały poinformowane o wyznaczeniu kolejnego terminu zakończenia sprawy, ani o przyczynach zaistniałej zwłoki. Podniosły, że zgodnie z dyspozycją art. 36 kpa, Minister był zobligowane do zawiadomienia stron o zwłoce, z równoczesnym podaniem jej przyczyny i określeniem nowego terminu załatwienia sprawy. Podkreśliły, że obowiązek ten ciąży na organie również w przypadku, gdy zwłoka następuje z przyczyn od niego niezależnych, a zawiadomienie w tej kwestii powinno zostać wystosowane do stron niezwłocznie, przed upływem wyznaczonego wcześniej terminu. W sprawie doszło ich zdaniem do rażącego naruszenia zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 12 kpa), a także zasady pogłębiania zaufania do organu władzy publicznej (art. 8 kpa), gdyż jedynie w sprawach wymagających postępowania wyjaśniającego załatwienie powinno nastąpić w terminie 1 miesiąca, a w przypadku spraw szczególnie skomplikowanych - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa). Z uwagi na powyższe skarżące domagają się zastosowania dodatkowych środków, które zmobilizują Ministra Rozwoju i Technologii do zakończenia postępowania, wskazując na zasadność ukarania organu grzywną. W opinii skarżących wymierzenie kary o charakterze dyscyplinująco-represyjnym jest konieczne, gdyż istnieje uzasadniona obawa, że bez dodatkowych sankcji Minister nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa i będzie unikał podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Ich zdaniem taki rodzaj sankcji będzie stosowną karą za długotrwały stan bezczynności i przez to naganny przypadek zwłoki. Podnosząc rażące przekroczenie terminów przewidzianych na załatwienie sprawy, a tym samym naruszenie przez Ministra przepisów procedury administracyjnej odnoszących się do terminów jej załatwienia, wskazały, że taki stan sprawy wywołał u nich poczucie krzywdy oraz bezsilności. Wyjaśniły również, że ich sytuacja, jako następców prawnych dawnych właścicieli przedmiotowej nieruchomości, pozostaje niejako w zawieszeniu już od wielu lat. Wskazując na powyższe wniosły o przyznanie od Ministra Rozwoju i Technologii na ich rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty stanowiącej dziesięciokrotne przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazały na kompensacyjne znaczenie tego środka, oraz charakter sumy pieniężnej, jako rekompensaty za negatywne skutki związane z przewlekłością postępowania oraz z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. W ich ocenie przyznanie sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości niewątpliwie zmobilizuje od Ministra Rozwoju i Technologii do zakończenia postępowania. W odpowiedzi na skargę, pismem z [...] października 2021 r. Minister wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że [...] czerwca 2015 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju wpłynął wniosek M. H., A. U., S. S., G. W., A. L., S. G. o stwierdzenie nieważności wyżej przywołanych aktów administracyjnych. Następnie wskazał szereg podjętych przez siebie czynności, ukierunkowanych za niezwłoczne załatwienie sprawy, w tym zwrócenie się: pismem z [...] czerwca 2015 r. (ponowionymi pismami z pismami z dnia [...] września 2015 r. i [...] stycznia 2016 r.) do Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...], Biura Gospodarki Nieruchomościami Dzielnicy [...] Urzędu [...] o nadesłanie oryginałów lub uwierzytelnionych kopii akt własnościowych dotyczących przedmiotowej nieruchomości (akta wpłynęły do organu [...] lutego 2016 r.) - o czym poinformował pełnomocnika wnioskodawców; pismem z [...] lipca 2015 r. do Sądu Rejonowego [...] o nadesłanie kart działu II księgi hipotecznej nr [...], obejmującej wpis Skarbu Państwa oraz kopii karty wskazującej ostatniego właściciela przeddekretowego nieruchomości położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. (dokumenty organ otrzymał [...] sierpnia 2015 r.). Minister zauważył, że zawiadomieniem z [...] stycznia 2016 r. poinformowano strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] lipca 1956 r. oraz orzeczenia Prezydium z [...] grudnia 1955 r. Pismem z [...] września 2016 r. organ wystąpił do Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] o udostępnienie danych geodezyjnych dotyczących nieruchomości (nadesłano je [...] września 2016 r.). Następnie, na podstawie uzyskanych informacji, [...] września 2016 r. sporządzono opinię geodezyjną. Kolejnymi podjętymi przez Ministra działaniami było zwrócenie się pismem z [...] sierpnia 2017 r. do Ministerstwa Finansów o informację w kwestii wypłaty odszkodowania za nieruchomość przy ul. [...] w [...] , w ramach układów indemnizacyjnych (odpowiedź Ministerstwa Finansów została udzielona w piśmie z [...] października 2017 r.). Organ podniósł również, że pismem z [...] sierpnia 2017 r. zwrócił się Archiwum Państwowego o nadesłanie materiałów archiwalnych niezbędnych do rozpatrzenia sprawy (zostały one nadesłane [...] listopada 2017 r.). Następnie, [...] grudnia 2017 r. sporządzono opinię geodezyjną, dotyczącą objęcia nieruchomości położonej przy ul. [...] zaświadczeniem lokalizacji szczegółowej z [...] lipca 1960 r. nr [...]. Dodatkowo Minister wskazał, że [...] kwietnia 2020 r. sprawę przejął kolejny referent. W ramach prowadzonego postępowania pismem z [...] kwietnia 2020 r. zwrócono się do Sądu Rejonowego [...] o nadesłanie odpisu postanowienia o zmianie kuratora spadku po E. W. , wydanego przez Sąd Rejonowy [...] [...] stycznia 2020 r. sygn. akt [...], opatrzonego klauzulą prawomocności. Zwrócono się też o przesłanie adresu kuratora spadku. Kolejną podjętą w sprawie czynnością było skierowanie pisma z [...] kwietnia 2020 r. do Archiwum Państwowego, o nadesłanie dokumentów źródłowych informujących o przeznaczeniu terenu wskazanej nieruchomości i charakterze jej zabudowy na datę wydania ww. rozstrzygnięć, w szczególności materiałów inwentaryzacyjnych sporządzonych przez Biuro Odbudowy Stolicy w latach 1945-1946 (odpowiedź wpłynęła [...] sierpnia 2020 r.). Ponadto organ podniósł, że pismem z [...] maja 2020 r. zwrócił się do Archiwum Akt Nowych i [...] Urzędu Wojewódzkiego o udzielenie informacji czy w zasobach archiwalnych znajdują się akta postępowania prowadzonego przez Ministerstwo Gospodarki Komunalnej, zakończonego kwestionowaną decyzją oraz czy w zasobach archiwalnych znajdują się akta postępowania zakończonego decyzją Wydziału Inspekcji Budowlanej z [...] kwietnia 1949 r., dotyczące odebrania byłej właścicielce spornej nieruchomości (odpowiedzi udzielono pismami z: [...] maja 2020 r. i [...] października 2020 r.). [...] czerwca 2020 r. referent prowadzący postępowanie zapoznał się z dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania prowadzonego przez Ministerstwo Finansów i wykonał kopię dokumentów dotyczących nieruchomości należących do J. H. oraz dokumentacji dotyczącej postępowań odszkodowawczych z wniosku ww. oraz jej następców prawnych, prowadzonych w ramach układu indemnizacyjnego zawartego pomiędzy Polską, a Francją. Organ wskazał, że [...] września 2021 r. skarżące złożyły ponaglenie, a następnie - [...] września 2021 r. skargę na bezczynność. Minister podał, że [...] września 2021 r. wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] lipca 1956 r. nr [...], a także orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] grudnia 1955 r. nr [...], co w jego ocenie wyklucza pozostawanie w bezczynności. W odniesieniu do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że postępowania dotyczące decyzji wydanych na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. Nr 50. poz. 279) są postępowaniami skomplikowanymi i długotrwałymi. Wskazał, że dotyczą one decyzji wydanych przed kilkudziesięciu lat i nieruchomości, których stan prawny jest złożony. Wymagają ustalenia kręgu stron, co jest czasochłonne i trudne z uwagi na upływ czasu, a materiał dowodowy często niekompletny. Minister zauważył również, że prowadzi postępowania w odniesieniu do spraw kilkuset osób i są one rozpatrywane według kolejności wpływu oraz stanu zgromadzonego materiału dowodowego, a także bieżących potrzeb dowodowych. Powołał się też na duże obciążenie sprawami referentów, stan pandemii i utrudnioną ciągłość pracy w urzędzie (praca zdalna). Według organu taki stan rzeczy uniemożliwia wyprowadzenie zaległości w krótkim czasie. Zdaniem organu, wobec podniesionej wyżej argumentacji, za nieuzasadnione należy uznać żądanie wymierzenia grzywny i przyznania od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie Minister Rozwoju i Technologii do dnia wydania decyzji z [...] września 2021 r. nr [...] pozostawał w bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 ppsa. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że maksymalny termin na załatwienie sprawy w postępowaniu administracyjnym jaki przewiduje art. 35 § 3 kpa (termin 2 miesięcy) został w niniejszej sprawie wielokrotnie przekroczony. Poza sporem jest to, że w aktach administracyjnych znajduje się wniosek skarżących z [...] czerwca 2015 r. (data wpływu do organu: [...] czerwca 2015 r.) o stwierdzenie nieważności: orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] grudnia 1955 r. nr [...], orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] lipca 1956 r. nr [...], decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] czerwca 1961 r. nr [...]. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z [...] września 2021 r., na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył przedmiotowe postępowanie nieważnościowe jako bezprzedmiotowe. Oceniając natomiast stan bezczynności Ministra, licząc od daty otrzymania przez organ wniosku nieważnościowego ([...] czerwca 2015 r.) do daty wydania przez Ministra decyzji kończącej postępowanie nieważnościowe ([...] września 2021 r.), z uwzględnieniem w okresie od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. wstrzymania biegu terminów procesowych w postępowaniu administracyjnym wynikającego z ustawodawstwa dotyczącego COVID-19, Sąd uznał, że bezczynność organu nadzoru miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu przekroczenie przez Ministra maksymalnego terminu 2 miesięcy na załatwienie sprawy w postępowaniu nadzorczym miało charakter rażąco nadmierny, skoro organ rozpatrywał niniejszy wniosek nieważnościowy niespełna 6 lat, mimo, że akta nieruchomości oznaczonej nr hip. [...] Minister otrzymał [...] lutego 2016 r. Sąd zwraca uwagę, że organ nadzoru zaniechał podejmowania jakichkolwiek czynności w sprawie w okresach: po [...] września 2016 r. do [...] sierpnia 2017 r., po [...] listopada 2017 r. do [...] kwietnia 2020 r., po [...] lipca 2020 r. do [...] września 2021 r. Sąd zwraca uwagę, że organ nadzoru procedował w sprawie o stwierdzenie nieważności, a więc w sprawie mającej węższy zakres kontroli, niż sprawa dekretowa tocząca się w postępowaniu zwyczajnym. Poza tym z akt sprawy wynika, że Minister po [...] lipca 2016 r. do [...] września 2021 r. nie wykonywał obowiązków z art. 36 kpa. Te okoliczności wzmacniają argumentację przemawiającą za zakwalifikowaniem tak długo trwającej bezczynności Ministra jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Podnoszone w odpowiedzi na skargę trudności o charakterze wewnętrznym (organizacyjne, kadrowe) nie miały znaczenia dla oceny wystąpienia w sprawie samego stanu bezczynności i jego kwalifikacji. Takie okoliczności jak: przyjęta przez organ kolejność i tryb rozpatrywania spraw, ilość spraw przypadających do załatwienia na jednego referenta, trwający od 20 marca 2020 r. stan epidemii, konieczność pracy zdalnej, nie podlegały kontroli sądu administracyjnego. Rola sądu administracyjnego nie polega bowiem na wykonywaniu czynności z zakresu tzw. kontroli zarządczej (art. 68 ust. 1 i 2 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - Dz.U. z 2021 r. poz. 305 ze zm.). Sąd administracyjny nie jest kompetentny do wyjaśniania, gdzie tkwi problem bezczynności organu i czy są to ograniczone możliwości organizacyjno-kadrowe Ministerstwa obsługującego organ. Sąd zwraca uwagę, że wydanie przez organ nadzoru decyzji kończącej postępowanie nieważnościowe skutkowało tym, że brak było podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do załatwienia sprawy na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa. Z tych też względów Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu (decyzji administracyjnej) na skutek wniosku nieważnościowego (pkt 2 sentencji wyroku). W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że wystarczającą przeszkodę do uwzględnienia skargi w powyższym zakresie stanowi zdarzenie w postaci wydania przez organ decyzji kończącej sprawę nieważnościową. W niniejszej sprawie Sąd oparł swoje stanowisko na poglądzie zaprezentowanym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 600/12. W wyroku tym NSA zwrócił uwagę, że sprawa administracyjna jest załatwiona w chwili wydania przez organ aktu kończącego postępowanie bowiem decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia. Zdaniem NSA już z chwilą podpisania decyzji mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro organ wydał decyzję, to usunął tym samym stan bezczynności, a zatem Sąd winien postępowanie sądowoadministracyjne umorzyć w tym zakresie. Sąd miał na uwadze to, że wyrokiem z 24 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2842/21 uchylił decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] września 2021 r. Jednak zgodnie z art. 152 § 1 ppsa w razie uwzględnienia skargi na akt, nie wywołuje on skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z powyższego przepisu wynika, że wyrok, jeszcze nieprawomocny, nie pozbawia uchylanego aktu (decyzji) bytu prawnego. Gdyby było inaczej, to przepis przewidujący wstrzymanie skutków prawnych uchylanego aktu byłby zbędny (nie można wstrzymać skutków prawnych aktu nieistniejącego). Zatem wyrok nieprawomocny, do czasu uprawomocnienia się wyroku, zawiesza jedynie skutki prawne jakie wywołuje uchylany akt (akt taki nie ma w tym okresie waloru aktu prawomocnego w rozumieniu art. 269 kpa). Dopiero po uprawomocnieniu się wyroku uwzględniającego skargę uchylona decyzja traci byt prawny, a co za tym idzie, definitywnie gasną jej skutki prawne (art. 170 ppsa). Dlatego na potrzeby niniejszej skargi na bezczynność Sąd przyjął, że decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] września 2021 r., choć tymczasowo nieskuteczna, to istnieje w obrocie prawnym, do czasu uprawomocnienia się wyroku o sygn. akt I SA/Wa 2842/21. Jednocześnie w ocenie Sądu brak było przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżących o wymierzenie organowi grzywny oraz o przyznanie na rzecz skarżących sumy pieniężnej i dlatego w tej części skargę Sąd oddalił. Trzeba wskazać, że orzeczenie przez Sąd w zakresie sankcji finansowych na podstawie art. 149 § 2 ppsa ma zmusić organ do podjęcia adekwatnego do okoliczności sprawy indywidualnego aktu administracyjnego, najczęściej do wydania decyzji załatwiającej sprawę administracyjną. W przedmiotowej sprawie organ nadzoru, już dzień po wniesieniu ([...] września 2021 r.) skargi na bezczynność wydał decyzję kończącą postępowanie nieważnościowe przez co niniejsza skarga osiągnęła swój zasadniczy cel. W tej sytuacji Sąd uznał, że nie było podstaw do nałożenia na organ nadzoru ustawowych sankcji finansowych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ppsa (pkt 1 wyroku), art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 ppsa (pkt 2 wyroku), art. 151 w zw. z art. 149 § 2 (pkt 3 wyroku) oraz na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ppsa orzekł, jak w sentencji. O kosztach procesu (pkt 4 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).