I SAB/Wa 418/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w rozpatrzeniu wniosku A. W. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. W. pismem z dnia 29 kwietnia 2015 r. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zakończonej postanowieniem tego organu z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], odmawiającym wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] maja 1960 r., w części w jakiej odmówiono ustanowienia na rzecz K.W. prawa własności czasowej gruntu położonego w W. stanowiącego osadę włościańską tabeli likwidacyjnej nr [...] wsi [...]. W skardze podniosła, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem wpłynął do organu w dniu 17 listopada 2014 r. Od tej daty Kolegium nie wydało decyzji w sprawie jak również nie poinformowało stron postępowania o przyczynach zwłoki oraz przewidywanym terminie rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącej organ nie podjął ponadto żadnych merytorycznych czynności zmierzających do rozpoznania sprawy. W jej ocenie postępowanie prowadzone jest bez żadnej koncepcji i planu działania co do koniecznych do pozyskania w sprawie ewentualnych dowodów, czyli z naruszeniem art. 12 kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca podkreśliła, że organ zaniechał skierowania do stron korespondencji w trybie art. 36 kpa. Mając to wszystko na względzie wniosła o stwierdzenie bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., o zobowiązanie organu do wydania decyzji oraz stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie wskazując, że w dniu [...] maja 2015 r. wydane zostało postanowienie, którym rozpatrzyło wniosek A. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Kolegium z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło przy tym o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako "ppsa", sprawa może być rozpoznania w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Zarówno bowiem skarżąca jak i organ złożyli wnioski o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Stosownie do treści art. 149 § 1 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Jednocześnie działając na podstawie powołanego wyżej art. 149 § 1 ww. ustawy sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach strony. W sytuacji zaś wydania przez organ stosownego aktu przed dniem orzekania przez Sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności w zakresie zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Jak wynika z akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] rozpoznało wniosek A.W. o ponowne rozpatrzenie sprawy i utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], kończąc tym samym postępowanie w sprawie. W tym miejscu wskazać należy, że wydanie przez organ decyzji nie zwalnia jednak Sądu od orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, a jeśli tak to czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego. Użycie bowiem w zdaniu drugim art. 149 § 1 ppsa zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, zdaniem Sądu, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Analizując zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dokumentacyjny Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim wskazać należy, że jak słusznie podniosła skarżąca w uzasadnieniu skargi, organ nie powiadomił stron postępowaniu o niedotrzymaniu terminu załatwienia sprawy czym naruszył obowiązek wynikający z art. 36 kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto z akt administracyjnych sprawy nie wynika aby organ podejmował jakiekolwiek czynności zmierzające do jej załatwienia. Ponadto udzielając odpowiedzi na skargę organ nie wskazał przyczyn uchybienia terminowi rozpoznania sprawy oraz nie wskazał podejmowanych przez niego czynności. Nie są zatem znane okoliczności, które uniemożliwiały organowi rozpoznanie wniosku skarżącej w terminie przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 i 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.