I SAB/Wa 460/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. G. na przewlekłość Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącej wpis sądowy w wysokości 100 (sto) złotych. I. G. w dniu [...] lipca 2013 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lutego 1961 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania i wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. wydał decyzję nr [...] rozstrzygającą sprawę przedmiotowego wniosku. Pismem z dnia [...] września 2013 r. pełnomocnik skarżącej – r.pr. V. P. cofnęła skargę. Jednocześnie wniosła o zasądzenie od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącej, na podstawie art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i prawnie skuteczne, co skutkowało umorzeniem postępowania. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej dotyczącego zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wskazać należy, że stosownie do treści art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl z kolei art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., a więc w sytuacji gdy do dnia rozpoczęcia rozprawy organ w zakresie swojej właściwości uwzględnił skargę w całości. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 201 § 1 P.p.s.a. Zważyć należy, iż przesłanką umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie jest cofnięcie skargi (art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), a nie bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na wydanie przez organ w trybie autokontroli decyzji uwzględniającej skargę (art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), choć niewątpliwie wydanie tej decyzji zadecydowało o cofnięciu przez stronę wniesionej skargi. Sąd nie podziela przy tym poglądu wyrażonego w przytoczonym przez skarżącą uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1066/07, iż "art. 201 § 1 ustawy, znajduje zastosowanie nie tylko wtedy, gdy przyczyną umorzenia postępowania jest wyłącznie uwzględnienie przez organ skargi w całości w trybie art. 54 § 3, ale także wówczas, gdy oprócz tej przyczyny istnieją także inne jeszcze powody będące podstawą do umorzenia postępowania (np. skuteczne cofnięcie skargi)." W ocenie Sądu umorzenie postępowania na skutek cofnięcia skargi stanowić może jedynie podstawę do zwrotu stronie z urzędu całego wpisu w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.