I SAB/Wa 472/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu 19 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić [...] ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie solidarnie kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z [...] listopada 2019 r. [...] (dalej jako skarżący) wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Prezydenta [...] (dalej jako organ) w przedmiocie wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, stanowiącą działkę nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...]. W skardze podniesiono, że [...] czerwca 2014 r. skarżący wystąpili do organu o rozpoczęcie negocjacji w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, wydzielona pod drogę publiczną. W odpowiedzi organ poinformował, że wniosek został zarejestrowany i będzie rozpoznany w kolejności chronologicznej według daty wpływu, z uwzględnieniem środków budżetowych zarezerwowanych na ten cel w danym okresie. W piśmie z [...] lipca 2014 r. jeden ze skarżących zaproponował kwotę [...] ze i wyznaczył 30 dniowy termin na odpowiedź. Od tamtego czasu organ nie podjął żadnych działań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przepis art. 98 ust. 3 Ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 65, dalej jako: ugn) przewiduje dwa odrębne tryby ustalenia odszkodowania za przejęte grunty. Pierwszy z nich polega na uzgodnieniu przez właściciela lub użytkownika wieczystego z właściwym organem wysokości odszkodowania, drugi z kolei na ustaleniu odszkodowania przez starostę w drodze decyzji administracyjnej. Obydwa tryby są odmienne, a zależność pomiędzy nimi sprowadza się jedynie do tego, że wszczęcie drugiego z nich jest możliwe jedynie wtedy, gdy wysokość odszkodowania nie zostanie ustalona w wyniku uzgodnień. Pierwszy z trybów ma charakter cywilnoprawny, podczas gdy ustalenie wysokości odszkodowania przez starostę następuje w trybie administracyjnym. Tym samym skarga na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ppsa) przysługuje jedynie na bezczynność organu w przedmiocie wydania decyzji ustalającej odszkodowanie. Przepisy ugn nie regulują trybu prowadzenia negocjacji, czasu ich trwania czy formy ich zakończenia, zaś brak uzgodnienia jest okolicznością faktyczną której wystąpienie musi być badane każdorazowo w realiach konkretnej sprawy, przy czym przyjąć należy, że jeżeli na wniosek o uzgodnienie odszkodowania organ nie reaguje w rozsądnym czasie bądź informuje, o braku środków finansowych, które pozwalałyby mu podjąć negocjacje (uzgodnienia) w danym roku, to tym samym ziszcza się przesłanka nie dojścia do uzgodnienia, wskazana w ww. przepisie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2014 r. sygn. akt I OSK 2102/14). Wobec powyższego skarżący trafnie wskazują, że w niniejszej sprawie nie doszło do uzgodnienia wysokości odszkodowania, co otwiera drogę do wystąpienia o ustalenie i wypłatę odszkodowania w trybie administracyjnym. Z takim wnioskiem jednak skarżący nie wystąpili. Jak wynika z akt sprawy, w piśmie z [...]czerwca 2014 r. skarżący zwracają się do Prezydenta [...] o rozpoczęcie negocjacji w sprawie ustalenia i wypłacenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. W kolejnym piśmie z [...] lipca 2014 r. jeden ze skarżących wskazał kwotę proponowanego odszkodowania. Żadne z tych pism nie zawiera wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania w trybie administracyjnym, wobec czego nie można przyjąć, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu takiego wniosku. Jednocześnie należy podkreślić, że kognicji sądu administracyjnego nie podlega bezczynność organu w zakresie wykonywania czynności cywilnoprawnych. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa Sąd skargę odrzucił.