I SAB/Wa 504/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Gabriela Nowak WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. O. i J. O. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 504/14 w sprawie ze skargi B. O. i J. O. na przewlekłe prowadzenie przez Starostę [...] postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 504/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 504/14 stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę [...] nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Starosty [...] solidarnie na rzecz skarżących kwotę 340 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 31 grudnia 2014 r., uzupełnionym pismem z dnia 2 marca 2015 r. skarżący B. O. i J. O., reprezentowani przez adw. G. P., wystąpili m.in. o wykładnię powyższego wyroku. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnili, że mają wątpliwości co do treści orzeczenia z dnia [...] grudnia 2014 r., w szczególności co do faktu uwzględnienia (bądź też nie) skargi. Dopiero zawarte w pkt 2 sentencji wyroku orzeczenie o kosztach mogłoby wskazywać na rozstrzygnięcie korzystne dla skarżących. W tym stanie rzeczy wniosek o wykładnię orzeczenia poprzez wyjaśnienie, czy postępowanie prowadzone przez Starostę [...] jest postępowaniem dotkniętym stanem przewlekłości, czy też nie, należy uznać za uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 1121/11, CBOIS). Z analizy uzasadnienia wyroku objętego wnioskiem wywiedzionym w oparciu o art. 158 p.p.s.a. wynika, że stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie jest jednoznacznie wyrażone i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Jednoznacznie wskazano bowiem, jakie przepisy powinny mieć w sprawie zastosowanie. Wyjaśniono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 249/14. W ocenie Sądu, wyrok z dnia 17 grudnia 2014 r. jest kompletny, zawiera rozstrzygnięcie, a jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku podane zostało w sposób jasny i czytelny, zawiera ocenę prawną i wskazuje, w jakim zakresie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania została uwzględniona zgodnie z art. 149 § 1 in fine p.p.s.a. Argumenty podnoszone przez skarżących prowadzą de facto do próby zmiany zapadłego rozstrzygnięcia, co wykracza poza granice art. 158 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.