I SAB/Wa 515/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem [...] 1. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do rozpoznania wniosku P. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] – w terminie miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...]. Skarżący wskazał, że Kolegium nie wydało żadnej decyzji, ani postanowienia w ww. sprawie. W związku z powyższym skarżący zarzucił Kolegium naruszenie art. 35 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) – dalej jako "k.p.a." oraz wniósł o ukaranie organu grzywną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na jej wniesienie bez uprzedniego wezwania Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ww. aktu). W tym miejscu zauważyć należy, że do dnia wyrokowania organ nie zawiadomił Sądu o wydaniu orzeczenia w rozpoznaniu powyższego wniosku, fakt ten nie wynika także z nadesłanych do Sądu akt administracyjnych. Z uwagi na to, że przy ocenie zasadności skargi na przewlekłość organu decydujący jest stan faktyczny sprawy z momentu orzekania przez sąd administracyjny, a do dnia wyrokowania nie został rozpoznany przedmiotowy wniosek, zatem działanie Kolegium stanowiło naruszenie przepisu art. 35 § 1 k.p.a. Z artykułu tego wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Powyższe okoliczności obligowały Sąd do wyznaczenia organowi terminu na załatwienie przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie powyższego wniosku nie jest sprawą szczególnie skomplikowaną, co uzasadnia wyznaczenie miesięcznego terminu załatwienia sprawy. Ponadto Sąd uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kolegium nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż nie każde naruszenie prawa, wskutek przewlekłości organu będzie naruszeniem rażącym. Ocena, czy naruszenie prawa ma charakter rażący powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność ma charakter rażący, jeżeli brak działania organu w sposób oczywisty pozbawiony jest jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia (wyrok NSA z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt I OSK 722/15 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka też sytuacja, w ocenie Sądu, zachodzi w sprawach ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Oceniając, czy przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd uwzględnił znane mu z urzędu okoliczności dotyczące składania przez skarżącego kolejnych, licznych żądań wszczęcia postępowań administracyjnych (od kilku do kilkunastu żądań dziennie). Organ posiada [...] segregatorów, zawierających wnioski P. S., dotyczące m.in.: sprostowania oczywistych omyłek, uzupełnienia pouczenia, stwierdzenia nieważności decyzji, wygaśnięcia decyzji, wznowienia postepowań, wyłączenia członków Kolegium. Ponadto osoba ta wnosiła odwołania, wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy i podania o udzielenie informacji publicznej. Prowadzi ona bowiem korespondencję z organem, inicjując tak liczną liczbę spraw, że jej działania sparaliżowały w istocie prace organu w bardzo poważnym stopniu. Przy czym składane wnioski nie są nakierowane na ochronę jej uprawnień, lecz w dużej części ich celem jest wszczęcie jak największej liczby postępowań. Kontrolowane przez Sąd postępowanie ma za przedmiot rozpoznanie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, dotyczącej sprostowania nazwisk członków składów orzekających. W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe fakty, nie można uznać, iż przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z tych przyczyn Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 3 wyroku.