I SAB/Wa 53/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość warszawską postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej A. B. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 9 grudnia 2021 r. A. B. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], ozn. nr hip. [...] działki nr 1,2,3,4 i 5. Skarżąca wyjaśniła, że wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") albowiem pismem z dnia 18 lipca 2017 r. wystąpiła do organu z zażaleniem na niezałatwienia sprawy w terminie, a Wojewoda [...] rozpatrzył to zażalenie dopiero w dniu 3 sierpnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Wnioskiem złożonym w organie w dniu 2 czerwca 2010 r. (data wniosku 27 maja 2010 r.) skarżąca wystąpiła do Prezydenta [...] o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość. Organ nie wydawał decyzji, dlatego też skarżąca wniosła zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Po rozpoznaniu ww. zażalenia skarżącej, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do 31 maja 2012 r. Następnie po rozpoznaniu skargi skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 369/12 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], ozn. nr hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność Prezydenta nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] po rozpoznaniu ww. wniosku odmówił przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] uchylił decyzję Prezydenta z dnia [...] maja 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu 6 kwietnia 2016 r. do Prezydenta [...] zostało wysłane kolejne pismo ponaglające, z wnioskiem o przyspieszenie załatwienia sprawy. W dniu 6 lutego 2017 r. Biuro Spraw Dekretowych Urzędu Stołecznego Warszawy przesłało pismo informujące, że decyzja zostanie wydana w terminie do 30 czerwca 2017 r. Decyzja nie została wydana. W dniu 18 lipca 2017 r. skarżąca ponownie wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Wojewody Mazowieckiego. Pismem z dnia 23 listopada 2017 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...]. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 3/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i zobowiązał Prezydenta do rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2010 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość warszawską, stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Wojewoda [...] rozpoznał zażalenie z dnia [...] lipca 2017 r. dopiero w dniu 3 sierpnia 2020 r. Organ uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin 4 miesięcy na rozpoznanie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia. Organ nadal nie wydał decyzji. Skarżąca pismem z dnia 9 grudnia 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powołaną na wstępie skargę na bezczynność Prezydenta [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 37 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych, ani w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma organu wyższego stopnia – do organu prowadzącego postępowanie. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 K.p.a. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a sąd odrzuca skargę postanowieniem, na posiedzeniu niejawnym, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wskazać należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy za wyczerpanie środka zaskarżenia nie można uznać złożonego w dniu 18 lipca 2017 r. zażalenia skarżącej na niezałatwienie przez Prezydenta [...] sprawy w terminie, które Wojewoda uznał za uzasadnione dopiero w dniu 3 sierpnia 2020 r. Należy mieć bowiem na względzie, że po złożeniu ww. zażalenia (obecnie ponaglenie), skarżąca wystąpiła do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność Prezydenta [...], a wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 3/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku. W ocenie Sądu, prawomocny wyrok z dnia 25 kwietnia 2018 r. skonsumował wniesione przez skarżącą zażalenie z dnia 18 lipca 2017 r. Bez znaczenia zatem pozostaje fakt, że Wojewoda rozpoznał ww. zażalenia dopiero w dniu 3 sierpnia 2020 r. W ocenie Sądu, skarżąca przed wniesieniem kolejnej skargi na bezczynność organu, winna ponownie wyczerpać tryb przewidziany ww. przepisami tj. skierować ponaglenie w trybie art. 37 § 1 K.p.a. do Wojewody [...]. W konsekwencji należało uznać, że przed wniesieniem powołanej na wstępie skargi skarżąca nie złożyła ponaglenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a., co czyni skargę niedopuszczalną. Z tej przyczyny skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.