I SAB/Wa 585/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S., A. Z., E. A. i M. R. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji solidarnie na rzecz J. S., A. Z., E. A. i M. R. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 16 maja 2016 r. J. S., A. Z., E. A. i M. R., reprezentowani prze radcę prawnego K. W., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozpoznaniu wniosku Gminy [...] z dnia [...] listopada 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2015 r., nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1993 r., nr [...]. Skarżący wskazali, że bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jest oczywista, bowiem organ nie załatwił w terminie sprawy wszczętej ww. wnioskiem, jak również nie powiadomił stron o przyczynie zwłoki w wydaniu decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] rozpoznał opisany wniosek. Jednocześnie wyjaśnił, iż wydłużenie postępowania prowadzonego przed organem spowodowane było absencją chorobową referenta prowadzącego przedmiotową sprawę, przy jednoczesnym dużym obciążeniu sprawami o skomplikowanym charakterze, wymagającymi wnikliwego i rzetelnego podejścia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 35 § 1 (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej jako k.p.a.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.) [vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13]. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności, sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym wydanie przez organ decyzji w sprawie, czy też wydanie innego rozstrzygnięcia wstrzymującego bieg postępowania, w którym złożono skargę na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi nawet wówczas, gdy decyzja lub inne rozstrzygnięcie podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W niniejszej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpoznał wniesiony w sprawie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy i decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Wydanie przez organ powyższego orzeczenia wyłącza możliwość wydania wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku. Organ załatwił bowiem sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe w tym zakresie. Organ wydał akt, czego domagała się strona w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Oceniając działanie organu od daty złożenia ww. wniosku do daty wydania powołanej decyzji z dnia [...] maja 2016 r. Sąd stwierdził, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych (vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sytuacja taka nie zaszła w niniejszej sprawie, gdyż organ podejmował działania zmierzające do rozpoznania opisanego wniosku. Jednocześnie pełnomocnik skarżących pismem z dnia 25 lutego 2016 r. został poinformowany o przyczynach niezałatwienia sprawy oraz o dodatkowym terminie rozpatrzenia opisanego wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. do dnia 25 marca 2016 r. Tym samym organ dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a. Co prawda rozpoznanie wniosku nastąpiło w dniu 20 maja 2016 r. jednakże w okolicznościach sprawy nie można uznać, iż zwłoka w załatwieniu sprawy ma charakter rażący. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.