I SAB/Wa 606/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: Sędzia WSA Anna Wesołowska(spr.) Sędzia WSA Tomasz Wykowski Protokolant starszy referent Agnieszka Bieńkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi L. S. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania 1. zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpoznania odwołania L. S. z dnia [...] października 2013 r. od decyzji Wojewody [...] - w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego L. S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. L. S. (Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu, Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Minister) w rozpoznaniu jego odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie orzeczenia, że zespół pałacowo-parkowy położony w L., stanowiący uprzednio własność Z. S. nie podpadał pod art. 2 ust. 2 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, że pismem z 30 lipca 2014 r. Skarżący wezwał Ministra do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpoznaniu w terminie odwołania z dnia 3 października 2013 r. od opisanej wyżej decyzji Wojewody. Pismem z dnia 29 sierpnia 2014 r. Minister powiadomił Skarżącego, że jego odwołanie rozpatrzone zostanie w terminie do 31 października 2014 r. Organ wyjaśnił, że powyższa sytuacja spowodowana jest dużą ilością spraw, które rozpoznawane są według kolejności wpływu. W dniu 29 września 2014 r. Skarżący wniósł do tutejszego sądu skargę, wnosząc o zobowiązanie Ministra do rozpoznania odwołania w terminie jednego miesiąca od otrzymania prawomocnego wyroku, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że w jego ocenie bezczynność oznacza nieuzasadniony brak rozpoznania danej sprawy w wyznaczonym terminie. Wyjaśnił, że procedura administracyjna wskazuje na zwłokę w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych i zależnych od organu. Wskazał, że wpływające do niego wnioski są rozpatrywane według kolejności wpływu. Liczba spraw, które według kolejności wpływu winny być rozstrzygnięte przed odwołanie Skarżącego uzasadnia w ocenie organu przedłużenie czasu jego rozpoznania. Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę Skarżący wskazał, że reguła rozpoznawania spraw według kolejności wpływu jest uregulowaniem wewnętrznym organu, co oznacza, że jego bezczynność ma charakter zawiniony, gdyż wynika z przyczyn w pełni od niego zależnych. Skarżący wskazał również, że uwzględniając przewidywany przez organ czas rozpoznania sprawy – wynikający z liczby spraw, które według kolejności wpływu winny być załatwione przed odwołaniem Skarżącego – jego odwołanie nie zostanie rozpoznane co najmniej przez okres najbliższego roku, co oznacza, że wskazywanie przewidywanego terminu rozpoznania odwołania było jedynie działaniem formalnym i nie może jako sprzeczne z brzmieniem i celem art. 36 § 1 k.p.a. służyć ekskulpacji organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest, że do dnia wyroku nie zostało rozpoznanie odwołanie wniesione przez Skarżącego od decyzji Wojewody [...]. W sposób oczywisty stanowiło to naruszenie przepisu art. 35 § 1 k.p.a. z którego wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Sąd, oceniając aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł jednak do przekonania, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, bezczynność Ministra pomimo naruszenia art. 12 § 1 i art. 35 Kpa, nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie w/w przepisów można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08. 2011 r., II SAB/Gd 30/11, publ. - cbois.nsa.gov.pl.). Organ dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a. tj. zawiadamiał Skarżącego, o niezałatwieniu sprawy w terminie wynikającym z treści art. 35 § 1 k.p.a. podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (pisma z 12 grudnia 2013 r., 3 marca 2014 r., 7 maja 2014 r., 11 lipca 2014 r., 29 sierpnia 2014 r.). Oceniając działanie organu należy mieć na względzie, że niniejsza sprawa należy do spraw skomplikowanych, albowiem przedmiotem postępowania jest stwierdzenie, czy nieruchomość objęta wnioskiem podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W świetle powyższego, uwzględniając całokształt okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że bezczynność Ministra nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego, brak było podstaw w ocenie sądu do wymierzenia organowi grzywny. Jednocześnie sąd uznał, że z uwag na charakter sprawy oraz już przeprowadzone czynności, możliwe będzie rozstrzygnięcie jej w terminie 2 miesięcy licząc od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem sądu. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.