I SO/Wa 1489/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanawia: oddalić wniosek. P. S. wnioskiem z [...] lutego 2016 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywny, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" za nieprzekazanie do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy skargi z dnia [...] czerwca 2015 r. na bezczynność SKO w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2015 r. o wyjaśnienie wątpliwości w treści postanowienia nr [...]. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że skarżący złożył wniosek o wyjaśnienie wątpliwości, co do treści rozstrzygnięcia Kolegium nr [...], któremu Kolegium nie nadało biegu wobec oczywistej bezzasadności żądania. Nie była to sprawa administracyjna, o jakiej mowa w art. 1 Kpa oraz art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Każde jednak orzeczenie organu generowało kolejne wnioski i żądania, mające formalną podstawę w przepisach procedury administracyjnej. SKO w [...] podało, że od grudnia 2013 r. do 27 kwietnia 2015 r. wpłynęły [...] spraw, a liczba ich stale rośnie. Każde rozstrzygnięcie Kolegium generuje kolejne wnioski skarżącego. Po analizie spraw pozostawiono bez biegu kolejne żądania P. S. Takie działanie miało na celu uniemożliwienie skarżącemu zdezorganizowania pracy organu. Kolegium podało, że skarżący do każdego z rozstrzygnięć składa wnioski o: sprostowanie oczywistych omyłek, uzupełnienie pouczenia, stwierdzenie nieważności decyzji, wygaśnięcie decyzji, wznowienie postępowań. Organ wniósł o oddalenie wniosku, ponieważ nie kreuje on sprawy administracyjnej, a więc i bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt I SO/Wa 222/16 odrzucił wniosek jako niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 Ppsa, ponieważ skarga, której wniosek dotyczy została odrzucona postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 404/16. Na skutek zażalenia P. S., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt I OZ 835/16 uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji orzekający w sprawie o wymierzenie grzywny nie był związany postanowieniem odrzucającym skargę, ponieważ postanowienie to nie było prawomocne. NSA uznał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do merytorycznego rozpoznania wniosku o ukaranie grzywną, czego Sąd I instancji nie uczynił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 54 § 1 i 2 Ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie z art. 55 § 1 Ppsa w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 Ppsa, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 Ppsa, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z akt sprawy o sygn. I SO/Wa 1489/16 i I SAB/Wa 404/16 P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu w dniu 16 czerwca 2015 r. poprzez platformę ePUAP wskazaną wyżej skargę. Wobec tego termin do wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 Ppsa, upłynął w dniu 16 lipca 2015 r. Jak wskazał NSA w uzasadnieniu postanowienia sygn. akt I OZ 835/16 to, czy skarga na bezczynność SKO w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2015 r. o wyjaśnienie wątpliwości w treści postanowienia nr [...] jest niedopuszczalna, czy też nie, nie zwalnia organu z obowiązku przekazania skargi do Sądu. Skarga P. S. przekazana została przez organ do Sądu dopiero w dniu 8 kwietnia 2016 r. W ocenie Sądu, choć wskazane opóźnienie w realizacji obowiązku z art. 55 § 2 Ppsa nie zasługuje na aprobatę, to jednak oprócz samego faktu naruszenia terminu przekazania skargi sądowi, przy rozstrzyganiu o nałożeniu grzywny należy wziąć pod uwagę przede wszystkim przyczyny niewypełnienia przez organ tego obowiązku. Przepisy dopuszczające wymierzenie organowi grzywny mają wprawdzie na celu dyscyplinowanie organów, jak również stosowanie wobec nich finansowych środków represyjnych, to jednak Sąd, orzekając o zasadności wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 Ppsa powinien rozważyć całokształt okoliczności sprawy, związanych z nieterminowym przekazaniem skargi, a tym samym wziąć pod uwagę czy organ ponosi winę za taki stan rzeczy. Istotny będzie, zatem czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ wypełnił swój obowiązek i skargę przekazał, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu, czy może nieprzekazanie skargi było działaniem celowym, podjętym w zamiarze niedopuszczenia do szybkiego rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. W konsekwencji należy przyjąć, że od zasady, iż wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 Ppsa) jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 Ppsa w terminie przewidzianym w tym przepisie, dopuszczalne są wyjątki. Zdaniem Sądu, taki właśnie wyjątek ma miejsce w niniejszej sprawie. Przekroczenie terminu w realizacji obowiązku z art. 54 § 2 Ppsa choć znaczne, to jednak w przekonujący sposób zostało przez organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnione i usprawiedliwione. Skarżący wnosząc szereg wniosków do organu administracji publicznej, (od grudnia 2013 r. do 27 kwietnia 2015 r. wpłynęło [...] spraw), których liczba stale rośnie, powinien liczyć się z tym, że pisma te nie zawsze będą rozpoznawane, czy też przekazywane do sądu w terminach wynikających z przepisów prawa. Oczywistym jest bowiem to, że przyjęta przez skarżącego praktyka kwestionowania jednego aktu poprzez lawinowe wnoszenie za pośrednictwem platformy ePUAP szeregu środków zaskarżenia, uzupełnianych później kolejnymi pismami i powielanie tego sposobu działania w setkach spraw dezorganizuje i paraliżuje pracę organu. Brak zatem koniecznej przesłanki do orzekania przez Sąd o wymierzeniu organowi grzywny w postaci celowego, zawinionego działania organu, wbrew woli strony. Zdaniem Sądu, skoro skarżący skutecznie zdezorganizował pracę organu, to poszukiwanie w takich warunkach ochrony sądowej należało uznać za bezzasadne. Skarżący winien zdawać sobie sprawę z tego, że na skutek jego działań może dojść do tego, iż obywatele domagający się wsparcia z zakresu pomocy społecznej, rzeczywiście takiej pomocy potrzebujący, nierzadko niezwłocznie, wnioskowanej pomocy nie będą mogli na czas otrzymać. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 64 § 3 i art. 55 § 1 Ppsa orzekł, jak w sentencji.