I SO/Wa 26/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędzia WSA Bogdan Wolski Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2011 r. sprawy z wniosku L. R. i K. P. o wymierzenie organowi grzywny 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w kwocie [...] złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących L. R. i K. P. solidarnie kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 12 lipca 2010 r. L. R. i K. P. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 12 lipca 2010 r. na bezczynność Prezydenta [...] W. w przedmiocie rozpoznania wniosku dawnego właściciela hipotecznego G. P. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W. przy [..], opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [....]. Zarządzeniem z dnia 6 września 2010 r. przedmiotowa skarga została, na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), rozdzielona na: - sprawę ze skargi na bezczynność Prezydenta [...] W. opatrzoną sygn. akt I SAB/Wa 245/10, przy czym postępowanie z niniejszej skargi zostało postanowieniem z dnia umorzone jako bezprzedmiotowe z powodu wydania przez organ decyzji w sprawie. - sprawę z wniosku o ukaranie Prezydenta [...] W. grzywną w trybie art. 55 § 1 w/w ustawy opatrzoną sygn. akt I SO/Wa 26/10 za nieprzekazanie skargi z dnia 23 czerwca 2005 r. na bezczynność organu. Uzasadniając wniosek o ukaranie Prezydenta [...] W., L. R. i K. P. wskazali, że organ nie przekazał do tutejszego Sądu ich skargi z dnia 23 czerwca 2005 r. na bezczynność Prezydenta [...] W. w przedmiocie przyznania prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w W. przy [...] (działki ew. [....] następcom prawnym byłego właściciela nieruchomości, objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. 1945 r. Nr 50, poz. 279). Powyższa skarga do dnia złożenia przedmiotowego wniosku nie została przekazana do rozpoznania tut. Sądowi - czym organ administracyjny kilkusetkrotnie naruszył 30 dniowy termin do załatwienia sprawy określony w art. 54 § 2 powołanej ustawy. Jednocześnie Prezydent [...] W. nie skorzystał z uprawnień autorewizyjnych przewidzianych art. 54 § 3 tej ustawy, umożliwiających organowi uwzględnienie w zakresie swojej właściwości skargi w całości, do dnia rozpoczęcia rozprawy. Skoro zatem organ administracyjny nie podzielił w całości zarzutów żądań skargi, zobowiązany był do jej przekazania sądowi administracyjnemu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skargi, wraz ze swym stanowiskiem i aktami sprawy. W konsekwencji bezprawnych działań organu – pomimo upływu ponad 5 lat od daty wniesienia w/w skargi na bezczynność Prezydenta [...] W. – do dnia złożenia skargi z dnia 12 lipca 2010 r. nie został jej nadany dalszy bieg. Przy czym zauważyć należy, iż Prezydent [...] W. rozpoznał wniosek G. P. o przyznanie własności czasowej do gruntu wyłącznie w zakresie działki ew. nr [...]. Wobec czego nie został rozpoznany wniosek dotyczący działki ew. nr [...]. Tym samym nie może być mowy o nieprzekazaniu skargi z dnia 23 czerwca 2005 r. na bezczynność organu do rozpoznania tutejszemu Sądowi wskutek skorzystania przez organ z możliwości przewidzianych w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem zachowanie Prezydenta wskazuje na nieuzasadnioną bezczynność organu i to pomimo terminu zakreślonego postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...]. Ponadto organ pomimo upływu ponad 5 lat od daty wniesienia skargi na z dnia 23 czerwca 2005 r. na bezczynność nie tylko nie rozpoznał wniosku dekretowego w odniesieniu do działki ew. nr [...], ale również nie podjął jakichkolwiek działań zmierzających do przeprowadzenia wyceny naniesień znajdujących się na gruncie - co umożliwiłoby ustanowienie na rzecz skarżących prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości. Ustosunkowując się do przedmiotowego wniosku Prezydent [...] W. pismem z dnia [...] września 2010 r. wniósł o jego nieuwzględnienie, wskazując że decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] ustanowił prawo użytkowania wieczystego do gruntu zabudowanego, oznaczonego jako działka ew. nr [...], natomiast decyzją nr [...] także z dnia [...] grudnia 2005 r. ustanowił prawo użytkowania wieczystego do działki nr [..]. W wykonaniu w/w decyzji konieczne było: dokonanie dekomunalizacji budynku znajdującego się na działce nr [...], podpisanie protokołu z rokowań dotyczącego przekazania budynku oraz zawarcie umowy notarialnej ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego. Po dokonaniu tych czynności organ podjął czynności zmierzające do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu, który nie został objęty w/w decyzjami, czyli dz. ew. nr [...], do której ustanowił prawo użytkowania wieczystego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Przy czym organ podkreślił, iż materiał dowodowy zebrany w aktach przedmiotowej nieruchomości był niezbędny w wykonaniu wszystkich wyżej wskazanych czynności, a zwłoka w przekazaniu skargi, wyniknęła z pracy nad merytorycznym rozstrzygnięciem niniejszego wniosku dekretowego. Efektem tych działań jest całościowe rozpoznanie wniosku zgodne z żądaniem skarżących. W związku ze stanowiskiem organu przedstawionym w piśmie z dnia [..] września 2010 r. L. R. i K. P. podtrzymali wniosek o wymierzenie grzywny, wskazując, iż dopiero złożenie drugiej skargi na bezczynność organu z dnia 12 lipca 2010 r. wymusiło zainteresowanie się niniejszą sprawą ze strony organu. Przy czym również i ta skarga została przekazana do Sądu z przekroczeniem terminu przewidzianego trybem art. 54 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jego kontrola ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku skargi o wymierzenie organowi grzywny z powodu jego bezczynności, Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). Wypełnienie tych obowiązków nie wyczerpuje samo przesłanie akt administracyjnych i wyjaśnienie, że w sprawie została już wydana decyzja kończąca postępowanie. Stosownie zaś do art. 55 § 1 ustawy w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Prezydent [...] W. nie wypełnił obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do dnia wydania niniejszego orzeczenia (to jest przez ponad 5 lat ) w ogóle nie przesłał skargi z dnia 23 czerwca 2005 r. na bezczynność do Sądu. Zatem organ nie tylko dopuścił się zwłoki w wykonaniu obowiązków nałożonych wskazaną ustawą, lecz w zasadniczej części w ogóle ich nie wykonał – skardze L. R. i K. P. na bezczynność Prezydenta [...] W. z dnia 23 czerwca 2005 r. nie został nadany bieg. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że adekwatne do stopnia zaniedbania obowiązków przez organ w niniejszej sprawie jest wymierzenie grzywny w wysokości określonej w sentencji postanowienia. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 powołanej ustawy.