II SA 1541/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spraw.), Sędziowie : WSA Pamela Kuraś-Dębecka, Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas, , Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2004 r. sprawy ze skargi K. Spółki Jawnej I.B. B. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego nr [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. orzeka, iż uchylona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Urzędu Patentowego RP na rzecz K. Spółki Jawnej I.B. B. kwotę 700 zł. (siedemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu wniosku I.I. S. B. V. z H. przeciwko K. P. H. H. – Spółka Cywilna P. I., B. B. z siedzibą w W. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słownego K. nr [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. [...] wydaną na podstawie art. 8 pkt 1 i art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17) w związku z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 49 z 2001 r. poz. 508 ze zm.) oraz art. 98 kc w związku z art. 256 ust. 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej unieważnił prawo z rejestracji znaku towarowego K. nr [...] w klasach: 16, 28, 35, 39, 42; oraz zasądził zwrot kosztów postępowania w kwocie 900 zł. W uzasadnieniu tej decyzji podał, że firma I.I.S. B. V. z H. wystąpiła z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słownego K. nr [...] udzielonego na rzecz K. P. H. Z. s. c. P. I., B. B. zgłoszonego do rejestracji dnia [...] lipca 1994 r. i zarejestrowanego w dniu [...] lutego 1998 r. dla oznaczania towarów w klasach 16, 28, 35, 37, 39, 40, 42. Wniosek o unieważnienie oparła na ruszeniu przy rejestracji przepisów art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. We wniosku powołała się na swoje dwie rejestracje: znaku słownego I. [...] z pierwszeństwem od dnia [...] lipca 1981 r. w klasach 11,20, 24, 27 i słowno-graficznego z napisem I. [...] z pierwszeństwem od dnia [...] czerwca 1988 r. w klasach 11, 20, 21, 35, 42. Ponadto znak I. w swej charakterystycznej formie słowno-graficznej jest znakiem powszechnie znanym od wielu lat w Polsce. Uprawniony z rejestracji wnosił o oddalenie wniosku jako bezzasadnego, kwestionował twierdzenie o powszechnej znajomości znaków wnioskodawcy w Polsce, podnosił, iż znaki są różne i nie mogą wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego RP decyzją z dnia [...] lutego 1999 r. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych unieważniło prawo z rejestracji w zakresie usług z klasy 35. W wyniku złożonego odwołania Komisja Odwoławcza przy Urzędzie Patentowym RP decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. uchyliła zaskarżoną decyzję i sprawę przekazała Urzędowi Patentowemu do ponownego rozpatrzenia ze względu na rozpatrzenie nowego dowodu jakim było powołanie się na istnienie znaku towarowego słownego I. [...] a także podniesieniem w odwołaniu, iż rejestracja spornego znaku nastąpiła z naruszeniem zasad współżycia społecznego, tj. art. 8 pkt 1. ustawy o znakach towarowych. Komisja Odwoławcza uznała, ze przeciwstawiony znak I. [...] nie odnosi się do żadnego rodzaju usług w klasie 35 a podobieństwo usług było podstawą unieważnienia prawa w tej klasie. Komisja Odwoławcza podzieliła ocenę Urzędu Patentowego co do tego, że brak jest przesłanek dla uznania znaku towarowego słownego I. za znak powszechnie znany. Kolegium Orzekające ponownie rozpatrując wniosek i zalecenia Komisji Odwoławczej, której ustalenia i wskazania pomimo jej likwidacji wiążą Urząd Patentowy uznało, iż występują przesłanki dla unieważnienia prawa z rejestracji z przepisu art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Porównując przeciwstawione znaki wnioskodawcy (o numerach [...] i [...]) do spornego znaku stwierdziło, iż znaki zgłoszone do Urzędu Patentowego wcześniej niż sporny znak ze względu na sposób pisania (duże, drukowane litery) są w warstwie słownej, wizualnej i znaczeniowej podobne do znaku spornego. Kolegium Orzekające podzieliło stanowisko wnioskodawcy, że znak I. był w dacie zgłoszenia znakiem znanym w Polsce w sześciu wielkich aglomeracjach i że istnienie znaku K. [...] do oznaczania towarów w klasach 16, 28, 35, 39, 42 równolegle ze znakiem I. byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i uczciwości kupieckiej Uzasadniając zasądzone koszty postępowania Kolegium Orzekające uznało, że kwota 900 zł. stanowiąca trzykrotną stawkę minimalną określoną w § 3 w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 154, poz. 1013 ze zm.) jest adekwatna do włożonego wkładu pracy i zawiłości sprawy poniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy reprezentowanego przez rzecznika patentowego. Na powyższą decyzję P. H. H. K. s. c. B. B., I. B. (obecnie: K. Spółka Jawna I.B. B. ) złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucali wydanej decyzji wewnętrzną sprzeczność oraz niespójność z dotychczasową praktyką, brak dowodów na stwierdzenia Kolegium Orzekającego odnośnie powszechnej znajomości znaku I. w Polsce w sześciu wielkich aglomeracjach oraz całkowity brak odniesienia do argumentów przedstawianych przez nich w trakcie postępowania. Wskazywali na różny rodowód przeciwstawionych oznaczeń, podnosili, iż ze względu na wykorzystywanie znaków towarowych I. wyłącznie we własnej sieci sklepów nie zachodzi ryzyko pomyłki kupujących z rozróżnieniem towarów oznaczonych znakami K. i I.. Wskazywali, iż niezgodnie z prawem zostało unieważnione prawo ochronne w zakresie usług poligraficznych w klasie 42, która to usługa nie ma nic wspólnego z usługami w zakresie dekoracji wnętrz, usługami restauracyjnymi i zaopatrzeniowymi, usługami komputerowymi mieszczącymi się w tej samej 42 klasie. Poddawali w wątpliwość zasadność zasądzenia kosztów postępowania skoro żądanie wnioskodawcy zostało uwzględnione w niepełnym zakresie. Uczestnik postępowania w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej, na rozprawie, wyrażał stanowisko, iż jego zdaniem unieważnienie nastąpiło również na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Postępowanie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego toczy się w trybie postępowania spornego. Postępowanie to może być wszczęte tylko na wniosek (art. 30 u.z.t.). Obowiązek udowodnienia zarzutów przedstawionych we wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego spoczywa na wnioskodawcy. Podejmując decyzję o unieważnieniu prawa, Urząd Patentowy powinien należycie ustalić stan faktyczny w sprawie w oparciu o dowody przedłożone przez wnioskodawcę, a stosownie do art. 107 § 3 kpa. uzasadnić twierdzenia zawarte w swoim orzeczeniu. W myśl tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Urząd Patentowy uchybił obowiązkowi nałożonemu na niego w powyższym przepisie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W swojej decyzji wskazał wszystkie powołane przez wnioskodawcę przepisy: art. 8 pkt 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17) ale jak wynika z uzasadnienia decyzji, potwierdził to również organ w odpowiedzi na skargę, prawo z rejestracji znaku towarowego unieważnił tylko na podstawie art. 8 pkt. 1 u.z.t. Uznał, iż w świetle tego przepisu skarżący wykorzystał renomę znaku wnioskodawcy, bowiem w dacie zgłoszenia znaku K. [...], znak I. był znakiem znanym w Polsce w sześciu wielkich aglomeracjach. Dwa katalogi z roku 1999 i z roku 2000 załączone do odwołania nie stanowią żadnego dowodu w sprawie, ze względu na późniejszą datę niż data zgłoszenia do rejestracji spornego znaku. Twierdzenie wnioskodawcy o renomie swojego znaku I. organ uznał za udowodnione wbrew zasadom wskazanym w art. 80, 77 kpa. Uznał, iż następstwem stwierdzenia, iż znak był znanym w Polsce w sześciu wielkich aglomeracjach jest jego renoma. Z powyższych względów zaskarżona decyzja podlega uchyleniu stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 litera c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji, rozważanie zarzutów skarżącego co do zasądzonych kosztów postępowania jest zbędne. Na zasadzie art. 152 wyżej powołanej ustawy Sąd orzekł, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 wyżej powołanej ustawy.