II SA 3810/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spraw.) Sędziowie: WSA Olga Żurawska- Matusiak Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant apl. prok. Maciej Nowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2004 r. sprawy ze skargi A. A., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PPHU "T." z/s w B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2003r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] września 2003 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego A.A., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PPHU "T." z/s w B. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2003r. [...] Dyrektor Oddziału w O. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Rejonu w O. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O. wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2003r. w sprawie obciążenia Pana A.A. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PPHU "T." z/s w B. karą pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 138 ust. 1 pkt. 1 i ust. 127 § 3, art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 2a i 2b Lp. tabeli 5 ust. 5 lit. d, oraz Lp. tabeli 5 ust. 5 lit, e, i Lp. tabeli 6 ust. 2 lit. a, art. 18 ust. 5 i art. 20 pkt. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 z późniejszymi zmianami), w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003r., Nr 58 poz. 515) oraz § 5 ust. 5, pkt. 5 i § 3 ust.2 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2003, Nr 32, poz. 262). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiła okoliczność, iż w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2003r. przy drodze krajowej nr [...] na stanowisku do kontroli pojazdów w O. stwierdzono, że pojazd członowy przewożący margarynę w skład którego wchodził pojazd silnikowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepa marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], jest pojazdem nienormatywnym. Na podstawie protokółu z zatrzymania i kontroli pojazdu Nr [...], którego kopię otrzymał kierowca pojazdu M.M., potwierdzając własnoręcznym podpisem fakt zapoznania się z jego treścią, ustalono następujące przekroczenia: - nacisku na drugą oś pojazdu silnikowego o [...] kN ponad dopuszczalną dla tej osi normę (100 kN), - nacisku na trzecią oś pojazdu o [...]kN, - dopuszczalnej masy pojazdu o [...]t, stwierdzając masę [...]t. Kierownik Rejonu w O. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O. zawiadomieniem z dnia [...] września 2003 r., poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie obciążenia karą pieniężną za przejazd nienormatywnym pojazdem członowym bez zezwolenia, udzielając 7 dniowego terminu na złożenie wyjaśnień i pouczając o prawie czynnego udziału w sprawie. W dniu [...] września 2003r. działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, decyzją Nr [...] obciążył A.A. PPHU "T." karą pieniężną w wysokości [...] zł za przejazd nienormatywnym pojazdem członowym bez zezwolenia. Pan A.A. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy domagał się uchylenia decyzji zgłaszając następujące zarzuty: 1/ Naruszenie zasady kontroli nacisków osi i masy pojazdu ustalonej w pkt. 1 podpunkt 2 protokołu (strona 4) poprzez zastosowanie w czynnościach kontrolnych 2 szt. wag statycznych bez podkładek wyrównawczych w sytuacji, gdy z zapisu w/w punktu protokołu kontroli wynikało, że w czasie ważenia przy użyciu wag do pomiarów statycznych, pod wszystkimi kołami pojazdu lub zespołu pojazdów, będą podłożone wagi lub podkładki wyrównawcze. 2/ Nieprecyzyjna i wadliwa treść protokółu z zatrzymania i kontroli pojazdu, czego potwierdzeniem jest zapis w pkt. 6 protokołu udziału w kontroli zestawu o 4 osiach, a w pkt. 6a zestawu o 5 osiach, a następnie określenie wielkości przekroczenia nacisku na 2 osi pojazdu; wadliwe ustalenie wielkości przekroczenia masy całkowitej pojazdu w pkt. 6c, przy braku danych pojazdu z jego rejestracji co skutkuje tym, że dane i podjęte zalecenia kontrolujących zawarte w treści protokółu z zatrzymania i kontroli pojazdu dotyczą dwóch różnych zespołów pojazdów . 3/ Nie skierowanie do sądu rejonowego wniosku o ukaranie kierowcy za uporczywe niszczenie drogi zaprzecza ustaleniu podjętym przez kontrolujących w pkt. 7 b protokółu, że kierowca otrzymał polecenie uzyskania zezwolenia na jednorazowy przejazd pojazdu nienormatywnego, 4/ Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu został sporządzony w sposób wadliwy i jako główny środek dowodowy w sprawie nie może stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej, a postępowanie dowodowe w tej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 6,7, 80 i 107 § 3 K.p.a. 5/ Organ w uzasadnieniu nie odniósł się do wielkości ustalonego protokółem przekroczenia, co skutkuje zdaniem strony stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji, a nadto - odwołujący złożył wniosek o powołanie biegłego w zakresie prawa, celem wydania opinii w przedmiocie "oceny zgodności z prawem przeprowadzonego przez organ administracyjny postępowania dowodowego i administracyjnego" Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektor Oddziału w O. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, że poprzez zastosowanie w czynnościach kontrolnych 2 szt. wag statycznych bez podkładek wyrównawczych. nie zostały naruszone zasady kontroli nacisków osi i masy pojazdu ustalonej w pkt 1 podpunkt 2 protokołu (strona 4), bowiem na stanowisku do ważenia zlokalizowanym przy drodze krajowej Nr [...] w O. wagi są usytuowane w zagłębieniu na równi z nawierzchnią, gdzie nie ma konieczności zastosowania podkładek wyrównawczych. Przyznał wprawdzie, że w protokole na stronie 4 pkt. 1, lit. a jest zapis: "że w czasie ważenia pojazdu, przy użyciu wag do pomiarów statycznych, pod wszystkimi kołami pojazdu lub zespołu pojazdów składających się z pojazdu silnikowego i naczepy lub członu zespołu pojazdów składającego się z pojazdu silnikowego i przyczepy, będą podłożone wagi łub wagi i podkładki wyrównawcze", ale z powyższego zapisu nie wynikało, że wagi zostaną jednocześnie zastosowane pod wszystkimi kołami. Przyznał także, iż w pkt 6 protokołu wpisano udział w kontroli zestawu o 4 osiach, a w pkt. 6a zestawu o 5 osiach, ale nie stanowi to podstawy do zmiany bądź uchylenia wydanej decyzji, bo powyższa różnica ilości osi zestawu wynika z błędu pisarskiego. Natomiast pomierzone naciski zespołu wyraźnie wskazują, że pojazd składa się z 5 osi. Zgodnie z protokółem Nr [...] pojazd miał przekroczenie na II-giej osi, które wyniosło [...] kN, a kierujący pojazdem odbierając protokół z kontroli potwierdził to własnoręcznym podpisem nie wnosząc uwag. Organ wskazał, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy o liczbie osi większej niż cztery nie może przekraczać 40 t - zgodnie w/w Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Co do danych pojazdu powołał się na treść protokołu kontroli, który zawiera między innymi: marki i numery rejestracyjne pojazdu i przyczepy, odległości między osiami dla w/w pojazdu jak i pomierzone naciski na poszczególne osie i te dane potwierdzają, że zespół posiada 5 osi. Zgodność tę potwierdził podpisem kierowca pojazdu. Organ podnosił, że umożliwił stronie składanie wyjaśnień i czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Norma prawna cytowana za art. 61 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym nakłada na przewoźnika obowiązek takiego rozłożenia ładunku na pojeździe, aby nie powodował on przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę oraz zabezpieczenia ładunku przed przemieszczaniem się. Przewożony ładunek - margaryna - należy do ładunków podzielnych i może być przewożony w takich ilościach, aby nie powodował przekroczeń norm dopuszczalnych polskim prawem i niszczenia dróg. Kara pieniężna zdaniem organu została wymierzona prawidłowo na podstawie wskazanych w decyzji przepisów. W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan A.A. domagał się uchylenia obu decyzji i zasądzenia kosztów. Podnosił w zasadzie argumentację wskazaną wcześniej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy: 1/ przeprowadzenie kontroli nacisków osi i masy określoną w pkt 1 ppkt 2 na stronie 4 protokołu z kontroli pojazdu niezgodnie z zasadami oraz instrukcją obsługi producenta wag [...]; 2/ wadliwie sporządzony protokół zatrzymania i kontroli pojazdu; 3/ wadliwe wskazanie w podstawie prawnej obu decyzji przepisu § 5 ust. 5 pkt. 5 oraz nieistniejącego przepisu § 3 ust.2 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2003, Nr 32, poz. 262); 4/ naruszenie art. 6, 7, 80 i 107 k.p.a. Odnośnie I zarzutu Skarżący twierdził, ze warunkiem umożliwiającym przeprowadzenie kontroli było posiadanie tyle sztuk wag lub wag i podkładek wyrównawczych, ile jest kół w kontrolowanym pojeździe lub zespole pojazdów. Powołał się na warunek określony w pkt. 2.2.2. instrukcji producenta wag, który mówi, że przy opisanym w protokole sposobie ważenia wszystkie koła powinny podlegać pomiarowi równocześnie, by wyeliminować błędy pomiarowe wynikające z tarcia statycznego w zawieszeniach kół. Zatem bezzasadne jest twierdzenie organu II instancji, że z protokołu kontroli nie wynika, że wagi zostaną zastosowane pod wszystkimi kołami jednocześnie i wskazuje to na nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli nacisków. Odnośnie II zarzutu nieprecyzyjne wskazanie ilu osiowy zespół pojazdów jest przedmiotem kontroli uniemożliwia dowodzenie, że wystąpiło przekroczenie nacisków na III osi i przekroczenie masy całkowitej. W szczególności zdaniem Skarżącego istotną kwestią dla zarzutu przekroczenia masy całkowitej jest brak w protokóle danych dotyczących pierwszej rejestracji pojazdu w pkt 6 c, bowiem nie wiadomo o jaki dowód przeprowadzający kontrolę ustalili 40 t jako dopuszczalną masę całkowitą, skoro § 57 ust. 3 tego rozporządzenia mówi, że pojazd członowy o dopuszczalnej masie całkowitej 42 t i zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003r. może nie spełniać wymagania o którym mówi § 3 ust. 1 pkt. 2 lit.b, tj. może przekraczać 42 t. Odnośnie III zarzutu Skarżący twierdził, że powołanie się na § 5 ust. 5 pkt. 5 w/w rozporządzenia dowodzi, że suma nacisków osi składowych pojazdu (tj. 2 i 3 osi) nie mogła przekroczyć 160 kN, bo tylko wówczas przepis ten ma on zastosowanie, co potwierdza tezę, że dane zawarte w pkt 6a protokołu kontroli są błędne. Skoro suma nacisków osi w protokole została ustalona na [...] kN, to przepis § 5 ust. 5 pkt. 5 ten nie miałby zastosowania. Pozostałe argumenty Skarżący zawarł już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z tym, że zarzucił organowi, że nie ustosunkował się do jego wniosku o powołanie biegłego z dziedziny prawa. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o jej oddalenie. Co do błędnego wskazania ilości osi pojazdu na 4, przyznał Skarżącemu rację, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji ostatecznej. Co do sposobu ważenia ponownie wywodził, że stanowisko ważenia w O. przy drodze krajowej nr [...] posiada specjalnie przygotowane wagi w zagłębieniach - na równi z nawierzchnią, co czyni zbędnym stosowanie podkładek wyrównawczych. Ten sposób ważenia nie obliguje kontrolującego do równoczesnego umieszczania i dokonywania pomiarów pod wszystkimi kołami równocześnie. Zdaniem organu opisany w protokole sposób ważenia z wagami lub z wagami i podkładkami nie blokuje możliwości bardziej precyzyjnego ustalenia żądanych parametrów i mimo braku opisu zastosowanej metody ważenia w protokole dokonane pomiary należy uznać za ważne, a spowodowane uchybienia są nieistotne. Za trafne uznał uwagi co do nieprawidłowego zastosowania § 5 ust. 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, niemniej organ związany był rozstrzygnięciem korzystniejszym dla Skarżącego, bowiem mający w sprawie zastosowanie § 5 ust. 5 pkt 4 rozp. spowodowałby zwiększenie mu wymiaru kary, ponieważ uległaby obniżeniu podstawa maksymalnego nacisku osi składowej ze [...] do [...] kN. Z uwagi zaś na zasadę wynikającą z art. 139 k.p.a. brak było możliwości wydania decyzji na niekorzyść odwołującego. Nie ma natomiast znaczenia dla wymiaru kary data zarejestrowania pojazdu, której skarżący, powołując się na § 57 ust.3 rozp. nie ujawnił, a mógł - we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nawet przy uwzględnieniu tego przepisu, gdyby miał zastosowanie, naliczona kara pieniężna byłaby w tej samej wysokości na podstawie tej samej podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz.1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U.02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1- 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.02.153.1270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych. W niniejszej sprawie rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było skontrolowanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też zarzuty skarżącego są uzasadnione. Sąd miał ponadto miał na względzie zasadę wynikającą z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, która stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe, części zarzutów skarżącego nie można odmówić słuszności. Przede wszystkim podnieść należy, że organ II instancji - po ponownym rozpatrzeniu sprawy zobowiązany był zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. do dokładnego wyjaśnienia zgłoszonych wątpliwości w zakresie ustalonego stanu faktycznego ze wskazaniem na jakich dowodach został oparty, do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zarzutów w zakresie materiału dowodowego i naruszenia przepisów prawa materialnego, a nadto do ustosunkowania się do wszystkich podniesionych przez stronę uchybień. W świetle wymogów jakie stawia art. 107 § 3 kpa uzasadnienie decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, tak jak uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zasada ta wyraża się również w orzecznictwie NSA m.in. w wyroku z dnia 1999.12.20 sygn. IV SA 274/97 (LEX nr 48234), gdzie wypowiadając się o obowiązkach organu odwoławczego, które z mocy art. 127 § 3 kpa odnoszą się do rozpoznania wniosków w trybie ponownego rozpatrzenia, Sąd stwierdził, iż organ odwoławczy rozpoznaje sprawę merytorycznie w jej całokształcie i ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane zarzuty mogą być zawarte także w złożonym przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i obowiązkiem organu o podstawowym znaczeniu jest wyjaśnienie wszystkich wątpliwości. Dopiero po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ przyznał, że protokół kontroli stanowiący integralną część decyzji administracyjnej zawiera błąd pisarski, co do zapisu ilości osi zespołu, ale stwierdzić należy, że sporządzony został w sposób niedbały. Zarówno co do ustaleń w zakresie ilości osi pojazdu i przyczepy jak i ustalenia jego dopuszczalnej ładowności. Zauważyć bowiem należy, że wyspecjalizowane służby kontroli drogowej ustaliły 2 osie pojazdu i 2 osie przyczepy, a w rezultacie badały naciski pięciu osi stwierdzając przekroczenia na drugiej i trzeciej osi. Po czym także pomiar ładowności i przekroczenie w tym zakresie zostało faktycznie ustalone na [...] t w odniesieniu do pojazdu czteroosiowego, zamiast [...] t dla zespołu pięcioosiowego. Nie ulega wątpliwości, że dokonując kontroli pojazdu - na użytek stanu faktycznego w decyzji nakładającej karę pieniężną kontrolujący powinni także sprawdzić dane zawarte w jego dowodzie rejestracyjnym np. datę pierwszej rejestracji. Należy przyznać, że te uchybienia formalne nie miałyby istotnego wpływu na wynik sprawy, ale tylko wówczas gdyby uzyskane wyniki ważenia można było przyjąć za prawidłowe. Byłoby to możliwe wówczas, gdyby organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sposób wyczerpujący wyjaśnił wątpliwości i odparł skutecznie zarzuty strony co do nie zachowania procedury ważenia przenośnymi wagami do pomiarów statycznych, jakie zostały użyte w przedmiotowej kontroli - procedury zagwarantowanej w protokole kontroli. Nie ulega bowiem wątpliwości, że protokół kontroli stanowiący integralną część decyzji administracyjnej zawiera szczegółową procedurę ważenia m.in. wagami statycznymi przewidującą podłożenie pod wszystkie koła pojazdu lub zespołu pojazdów wag lub wag i podkładek wyrównawczych. Pozostaje poza sporem, że opisana w protokóle procedura nie została zachowana. Wprawdzie organ twierdził w uzasadnieniu, że specjalnie przygotowane stanowisko ważenia w O. tego nie wymagało, ale twierdzenia te są gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami. Ponadto skwitowanie zarzutów strony co do niezachowania procedury ważenia argumentem, iż "z powyższego nie wynika, że wagi zostaną zastosowane pod wszystkimi kołami jednocześnie" nie stanowi ani dowodu, ani logicznego wywodu przekonywującego o prawidłowym ważeniu. Wręcz przeciwnie -stwierdzenie to zaciemniło obraz co do zachowania prawidłowego sposobu ważenia, zgodnego z instrukcją przenośnych wag do pomiarów statycznych, a nie dowolnego. O ile stanowisko ważenia pojazdów położone przy drodze krajowej nr [...] w O. miało inną procedurę ważenia niż uprzednio wydrukowana, to zapis taki powinien być uwzględniony w protokóle, który podpisuje kierowca. W ostateczności, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien okoliczność tę wyjaśnić zgodnie z zasadami zawartymi w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a następnie uzasadnić ustalony stan faktyczny i prawny zgodnie z regułami zawartymi w art. 107 § 3 kpa. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy, (por. 1998.04.22 wyrok NSA w Lublinie I SA/Lu 21/98 LEX nr 34147) Ubocznie zauważyć należy, że organ przyznał także naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie § 5 ust. 5 pkt 5 oraz § 3 ust.2 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2003, Nr 32, poz. 262), przyznał także, iż brak danych pojazdu uniemożliwiał mu ocenę co do zastosowania § 57 ust. 3 tego rozporządzenia (pojazd członowy o dopuszczalnej masie całkowitej 42 t i zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003r. może nie spełniać wymagania o którym mówi § 3 ust. 1 pkt. 2 lit.b, tj. może przekraczać 42 t.) Okoliczności te nie miałyby ostatecznie wpływu na wynik sprawy, gdyby nie wymienione wyżej uchybienia formalne. Nie znajdują uzasadnienia pozostałe zarzuty Skarżącego zawarte już we wniosku o ponowne rozpatrzenie. Wprawdzie organ nie ustosunkował się do wniosku o powołanie biegłego w zakresie prawa, celem wydania opinii w przedmiocie "oceny zgodności z prawem przeprowadzonego przez organ administracyjny postępowania dowodowego i administracyjnego", ale nie ulega wątpliwości, że taki dowód jest niedopuszczalny. Mając na uwadze wskazane wyżej argumenty co do naruszenia art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd orzekł jak wyroku na mocy art. 145 § 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270), zaś o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji oraz kosztach postępowania orzekł po myśli art. 152 i 200 powołanych przepisów.