II SA 3889/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nie- normatywnym bez zezwolenia oddala skargę Protokołem zatrzymania i kontroli pojazdu z dnia [...] czerwca 2002 r. dokonano pomiaru nacisków osi należącego do K. J., zwanego dalej "skarżącym'7, pojazdu SCANIA Rl 13 nr rej. [...]. Kontrola miała miejsce na parkingu leśnym S. przy drodze wojewódzkiej nr 631. Pomiaru dokonano przenośną wagą do pomiarów dynamicznych o nr fabrycznym [...] i nr miernika [...], posiadającą legalizację Okręgowego Urzędu Miar w G. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. W świetle wyników ważenia na drugiej osi pojazdu stwierdzono nacisk 98,54 kN, podczas gdy z uwagi na charakter drogi wojewódzkiej dopuszczalny był nacisk 80 kN. Do powyższego protokołu nie zostały wniesione żadne uwagi ze strony kierowcy pojazdu - pracownika skarżącego. Protokół zawiera oświadczenie i podpis kierowcy pojazdu w stosownie do którego kierowca m.in.: * został poinformowany o technice najeżdżania pojazdu na wagi i zjeżdżania z nich, * miał możliwość sprawdzenia zgodności numerów fa- brycznych wag ze świadectwami legalizacji, świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych oraz protokołu pomiaru równości terenu na stanowisku ważenia pojaz- dów, • zapoznał się z treścią protokołu i otrzymał jego kopię. W związku z przekroczeniem nacisku na drugą oś o 18,54 kN decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w W., wydaną z upoważnienia Zarządu Województwa [...], nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3.120 zł. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 2, art. 20 pkt 8 w związku z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w związku z przepisami § 3, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432). Stosownie do art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, według redakcji obowiązującej w dacie zaistniałego omawianego zdarzenia, zarządcami dróg woje- wódzkich są zarządy województwa. Zgodnie z art. 20 pkt 8 cytowanej ustawy do zarządcy drogi należy wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych. W świetle zaś art. 13 ust. 2a omawianej ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3 (przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach) bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz za nieuiszczenie opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 4, pobiera się kary pieniężne. Stosownie do załącznika do cytowanej ustawy (tabela LpAl.c) za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogach, gdzie dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 80 kN, dla osi pojedynczej ponad 92 kN do 100 kN kara wynosi 3.120 zł. W odwołaniu na powyższą decyzję, wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., skarżący wskazywał, iż kara pieniężna powinna być nałożona na kierowcę pojazdu, który otrzymał odpowiednie przeszkolenie. Ponadto podnosił trudną sytuacje materialną swego przedsiębiorstwa. Ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Według SKA przepis art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych jest bezwzględnie obowiązujący i nie daje podstaw do stosowania odstępstw od naliczania kar pieniężnych z tytułu przekroczenia dopuszczalnych nacisków na oś na drogach. Nie podzielono stanowiska skarżącego, aby karą pieniężną miałby być obciążony kierowca w miejsce skarżącego jako przewoźnika. Kary te, jak podkreślono, obciążają bowiem przewoźnika prowadzącego na własny rachunek przedsiębiorstwo przewozowe. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący powołuje nową okoliczność, a mianowicie iż w czasie kontroli nie okazano kierowcy protokołu niwelacji placu wykonanego przez uprawnionego geodetę. Stąd, zdaniem skarżącego, wyniki ważenia są niewiarygodne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie: * ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów admini- stracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a., * ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a., * ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p. Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, przynajmniej zasadniczo, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji nie można się dopatrzyć niczego co mogłoby uzasadniać zarzut naruszenia prawa. Sąd w pełni podziela przy tym argumentację faktyczną i prawną przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Przechodząc do postawionego w skardze zarzutu podważającego wiarygodność dokonanego pomiaru nacisku na oś pojazdu, a to z uwagi na brak protokołu pomiaru niwelacji terenu, zarzut ten nie znajduje uzasadnienia w świetle protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu. W protokole tym bowiem, jak to już wskazano, zawarta jest adnotacja, iż kierowca pojazdu miał możliwość zapoznania się z protokołem pomiaru równości terenu na stanowisku ważenia pojazdu. Protokół ten został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu. Przewoźnik, co wymaga podkreślenia, z tytułu naruszenia obowiązujących przepisów prawa normujących warunki wykonywania transportu ponosi wszelkie wynikające stąd konsekwencje prawne, w tym również w sytuacji, gdy naruszenia tych przepisów dopuścił się kierowca pojazdu będący pracownikiem przewoźnika. Zasadą jest bowiem, że każdy przedsiębiorca odpowiedzialny jest jak za własne działanie lub zaniechanie za działania i zaniechania osób, z których pomocą wykonuje działalność gospodarczą (por. art. 474 k.c). Natomiast już kwestią przedsiębiorcy, jako pracodawcy, jest dochodzenie odpowiednich roszczeń od pracownika, który wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych ze swej winy wyrządził pracodawcy szkodę (por. art. 114 k.p.). Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga podlega oddaleniu, stosownie do art. 151 p.s.a.