II SA 4370/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2004 r. sprawy ze skargi K.P., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowe Osobowo-Towarowe na z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu 6 II SA 4370/03 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lutego 2003 roku nr [...], wydaną z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego na K.P. prowadzącą działalność gospodarczą Usługi Transportowe Osobowo-Towarowe nałożona została kara pieniężna w wysokości [...] złotych na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125 poz. 1371 z późn. zm.) Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. W dniu [...] lutego 2003 roku na drodze krajowej nr [...], w miejscowości P. kontroli drogowej poddany został pojazd kierowany przez H.D., należący do [...] SA. Pojazdem tym realizowany był przewóz osób na trasie K. – L. W trakcie kontroli kierowca okazał kontrolującym prawo jazdy na swoje nazwisko, wypis z licencji na P.-L. Spółkę Jawną na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, zezwolenie na nazwisko K.P. na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób – przewozy nieregularne. Po przesłuchaniu obecnych w samochodzie pasażerów oraz kierowcy, kontrolujący doszli do przekonania, że pojazdem tym firma K.P. Usługi Transportowe wykonuje transport drogowy, przewóz osób na zasadzie linii regularnej nie posiadając na to stosowanego zezwolenia. Wyniki kontroli zostały potwierdzone w protokole kontroli, podpisanym przez osobę kontrolującą i przez kierowcę pojazdu. W tym stanie rzeczy organ I instancji uznał, że transport drogowy osób był wykonywany z naruszeniem art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, co skutkowało wydaniem decyzji nakładającej na K.P. karę pieniężną w wysokości [...] złotych stosowanie do art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Od tej decyzji K.P. Usługi Transportowe Osobowo – Towarowe odwołała się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W odwołaniu z dnia [...] marca 2003 roku zaskarżonej decyzji zarzuciła sprzeczność istotnych ustaleń przyjętych za podstawę wydanej decyzji z treścią zebranego w protokole kontroli materiału dowodowego poprzez przyjęcie regularnego charakteru wykonywanych przez odwołującą przewozów oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem odwołującej się wykonywany przez jej firmę przewóz osób miał charakter przewozu okazjonalnego a taki przewóz nie wymaga dodatkowego zezwolenia. Nieregularny charakter przewozów wykonywanych przez odwołującą wynika także i w szczególności z braku rozkładów jazdy oraz faktu nieskorzystania z przystanku i dworców. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania K.P. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2003 roku 1) uchylił decyzję organu I instancji 2) nałożył karę [...] złotych. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a., art. 42 ust. 1 , art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz l.p. 1.2.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zmianami w związku z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2003r. Nr 149 p. 1452). Organ odwoławczy uznał, iż w świetle wnikliwego postępowania dowodowego, przeprowadzonego przez organ I instancji nie ulega wątpliwości, iż kontrolowany przewóz spełniał warunki określone w art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). Z zeznań kierowcy oraz pasażerów będących w pojeździe wynika, że wsiadanie i wysiadanie odbywa się na przystankach. Należność za przejazd pobierana jest zgodnie z ustalonym cennikiem. Przewóz odbywa się regularnie, w tych samych godzinach na tej samej trasie. Cechy te skłoniły organ II instancji do przychylenia się do opinii, że należy ten przewóz zakwalifikować jako przewóz regularny, do którego realizacji zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125 poz. 1371 ze zm.) wymaga uzyskania zezwolenia, którego w chwili kontroli przedsiębiorca nie posiadał. Po myśli art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy wszczętych, a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tej ustawy. Mając na uwadze wyżej wskazaną normę, należało decyzję organu I instancji uchylić i nałożyć karę [...] złotych, stosując przepisy obowiązujące w chwili orzekania organu II instancji. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2003 roku K.P. Usługi Transportowe Osobowo-Transportowe złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżąca powtórzyła te same argumenty, co w odwołaniu podkreślając, że nieregularny charakter dokonywanych przez nią przewozów wynika także z braku rozkładów jazdy oraz z faktu nieskorzystania z przystanków i dworców. Skarżąca podniosła także, że wysokość nałożonej na nią kary jest niewspółmierna do naruszenia oraz, że nie jest ona w stanie wyłożyć tak wysokiej sumy z uwagi na swoją sytuację zdrowotną i ciężkie warunki finansowe. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie: ustawa z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zwana u. s. a., ustawa z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a., ustawa z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), zwana p. w. u. p. Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kierując się powyższym, po rozpoznaniu skargi Sąd doszedł do przekonania, iż jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy wskazać, że jedną z cech przewozu regularnego jest wykonywanie go według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych. Świadczy o tym treść definicji przewozów regularnych, zawarta w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, w wersji tego przepisu obowiązującej na datę wydania decyzji przez organ I jak i II instancji. Okoliczność wyjaśnienia tej przesłanki była podnoszona przez skarżącą już w odwołaniu od decyzji z dnia [...] lutego 2003 roku a następnie powtórzona została w skardze. Organ odwoławczy jednakże pominął ten zarzut, uznając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zebrane dowody w sprawie przemawiają za przyjęciem, że skarżąca wykonywała przewozy określone w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. i uchybienie to ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za brak zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób uwarunkowane jest ustaleniem, czy w sprawie zaistniały wszystkie elementy składające się na pojęcie przewozów regularnych, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym. Powyższe uchybienie skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji stosowanie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.s.a. O wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.s.a.