II SA 911/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. H. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. H. na decyzje Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] i [...] w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów postanawia: pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca J. H. reprezentowana przez J. H. wniosła skargę na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany ewidencji gruntów. Niniejsza sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt 6 II SA 912/02. Nadto skarżąca wniosła skargę na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany ewidencji gruntów. Niniejsza sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt 6 II SA 911/02. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podczas rozprawy dnia 9 lutego 2004 r. zarządził łączne rozpoznanie spraw o sygn. akt 6 II SA 911/02 i 6 II SA 912/02 i wydał wyrok. Postanowieniem z dnia 16 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował z urzędu oczywista omyłkę w wyroku z dnia 9 lutego 2014 r. Pełnomocnik skarżącej w listopadzie 2013 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, natomiast po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia wniósł o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 3 grudnia 2013 r. został przesłany pełnomocnikowi skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto pełnomocnik został poinformowany, iż wypełniony przez skarżącą formularz należy złożyć do Sądu w terminie 7 dni od otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W zakreślonym terminie do Sądu wpłynął jedynie urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym jako wnioskodawca został wskazany J. H. – pełnomocnik skarżącej. We wspomnianym formularzu pełnomocnik przedstawił swoją sytuację rodzinną i majątkową. Zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Pełnomocnik skarżącej w terminie wniósł sprzeciw na powyższe zarządzenie referendarza sądowego. W sprzeciwie podał, że Sąd nie doręczył wymaganego formularza PPF, a doręczony dnia 23 grudnia 2013 r. formularz został wykorzystany przez niego. Dodał, że doręczając formularz Sąd nie wskazał, że jest on doręczany skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) od zarządzeń wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 6 cyt. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Sąd miał na względzie art. 252 § 2 p.p.s.a., w myśl którego wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. W oparciu o powyższe oraz § 2 ust 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 227 poz. 2245), pełnomocnik skarżącej został zobowiązana pismem Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. do wypełnienia urzędowego formularza przez skarżącą w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W zakreślonym terminie nie został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Znajdujący się w aktach sprawy urzędowy formularz PPF został wypełniony przez pełnomocnika skarżącej jako wnioskodawcę i dotyczy jego sytuacji rodzinnej i majątkowej. Do sprzeciwu także nie został załączony urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W ocenie Sądu, w piśmie z 11 grudnia 2013 r. w sposób nie budzący wątpliwości wskazano, iż niniejszy formularz winien być wypełniony przez skarżącą. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Dlatego też w przedmiotowej sprawie złożony przez skarżącą wniosek należy pozostawić bez rozpoznania. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. I OPS 1/08 niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Natomiast brak nadania wnioskowi takiej formy skutkuje powstrzymaniem się sądu od badania zasadności żądania strony i pozostawieniem go bez rozpoznania (patrz: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 października 2005 r. sygn. akt II OZ 824/05, z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt II GZ 530/13, z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn.. akt II GZ 736/13.). Tym samym fakt, iż skarżąca nie nadesłała w zakreślonym terminie wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skutkować musi pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania. W związku z powyższym, w myśl art. 257 w zw. z art. 259 § 1 i art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.