II SA/Wa 10/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Iwona Maciejuk, , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M.L. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska (CWKL) w [...] orzeczeniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...], na podstawie § 3, § 4 i § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013), a także § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1, 2, i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r., poz. 80 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu odwołania M. L. od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...]. W uzasadnieniu wskazała, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...], dalej RWKL w [...], działając na skierowanie Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] [...] wydała w dniu [...].06.2013r. orzeczenie Nr [...] w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej st. szer. M. L.. W pkt 8 cytowanego orzeczenia rozpoznała: A. Schorzenie powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej: 1. Niedoczynność przysadki mózgowej na tle zespołu częściowego pustego siodła z czynnościową hyperprolaktynemią i otyłością upośledzającą sprawność ustroju - § 54 pkt 6. B. Schorzenia współistniejące: 2. Dyskopatia szyjna C3-C4 z wtórnymi zmianami zwyrodnieniowymi w okresie początkowym - § 34 pkt 5, 3. Zawroty głowy - § 63 pkt 1 (w zast.). Orzeczono, że badany jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej - Kat. N Zał. 1 Grupa II, a także, że schorzenia Nr 1, 2 i 3 nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Ustalono, że orzeczone inwalidztwo trzeciej grupy jest z ogólnego stanu zdrowia i nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. Od tego orzeczenia zainteresowany wniósł odwołanie do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej domagając się uznania inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową, a także orzeczenia drugiej a nie trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. Ponadto domagał się przeprowadzenia badania laryngologicznego oraz skierowania do Kliniki Stresu Bojowego w [...]. Uzasadniał to stresem podczas misji w [...]. Należy zauważyć, że po powrocie z misji w [...] skarżący był badany laryngologicznie i psychologicznie i nie stwierdzono odchyleń od normy. Natomiast rozpoznanie chorobowe: niedoczynność przysadki mózgowej na tle zespołu częściowego pustego siodła z czynnościową hyperprolaktynemią i otyłością upośledzającą sprawność ustroju - § 54 pkt 6 ustalono na podstawie hospitalizacji diagnostycznej w Klinice Endokrynologii 5 WSzK w [...]. Orzeczeniem CWKL w [...] nr [...] z dnia [...].03.2014 r. zaskarżone orzeczenie zostało utrzymane w mocy. Na orzeczenie to zainteresowany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 737/15 uchylił orzeczenie CWKL nr [...]. Powodem uchylenia tego orzeczenia był fakt, że w zespole orzekającym, który zatwierdził projekt orzeczenia RWKL [...] nr [...] z dnia [...].06.2013 r. oraz rozpatrując odwołanie od tego orzeczenia było dwóch tych samych lekarzy orzeczników. Zdaniem Sądu stanowi to naruszenie art. 24 Kpa. Wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zespół orzeczniczy CWKL ponownie rozpatrzył odwołanie, a także przeanalizował dokumentację medyczną przedmiotowego orzeczenia RWKL [...]. W skład zespołu orzekającego weszli oficerowie lekarze, którzy dotychczas nie rozpatrywali odwołania i nie zatwierdzali projektu orzeczenia, a w związku z tym nie naruszono przepisów art. 24-27 k.p.a. CWKL ponownie rozpoznając sprawę ustaliła na podstawie karty badań konsultacyjnych, a w szczególności biorąc pod uwagę obserwację w 5 WSzK w [...] od 19.02.2013 r. do 22.02.2013 r. nr hist. chor. [...] – rozpoznanie: dyskopatia szyjna C3-C4 z wtórnymi zmianami zwyrodnieniowymi okresu początkowego; zawroty głowy. Kolejnej hospitalizacji diagnostycznej w Oddziale Endokrynologii i Zaburzeń Przemiany Materii 5 WSzK w [...] od 28.02.2013 r. do 07.03.2013 r. nr hist. chor. [...] – rozpoznanie: niedoczynność przysadki mózgowej na tle zespołu częściowego pustego siodła. Hyperprolaktynemia czynnościowa. Otyłość – BM1 34,3. Ranga tego szpitala – jako szpitala klinicznego powinna budzić zaufanie u orzekanego, dlatego podważanie prawidłowości diagnozy jest bezzasadne. Trudno zgodzić się z twierdzeniem orzekanego, że lekarz w [...] postawił błędną diagnozę i zaniedbał obowiązki medyczne, po zgłoszeniu się zainteresowanego po poradę lekarską – po ostrzale artyleryjskim bazy. Zabezpieczenie medyczne Polskich Kontyngentów Wojskowych poza granicami państwa jest na właściwym poziomie fachowym i organizacyjnym umożliwiającym przeprowadzenie diagnostyki, a w razie potrzeby pilnej ewakuacji do szpitala. PKW Afganistan stale współpracuje z jednostkami medycznymi Armii Stanów Zjednoczonych. Odnosząc się do związku przyczynowego schorzeń zespół orzeczniczy zwrócił uwagę, że inwalidztwo trzeciej grupy powodowane niedoczynnością przysadki mózgowej nie może zostać zakwalifikowane jako pozostające w związku ze służbą wojskową, ponieważ schorzenie to nie jest wymienione w załączniku Nr 1 ani Nr 2 do rozporządzenia MON z dnia 31.03.2003 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 567 z ze zm.) w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w trakcie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach. Wieloletnie badania naukowe i obserwacje endokrynologów - nie wskazują aby warunki jakiejkolwiek służby wojskowej mogły być czynnikiem etiologicznym niedoczynności przysadki mózgowej. Zespół pustego siodła jest jedną z postaci niedoczynności przysadki mózgowej. Zaburzenia jej czynności przekładające się na inne gruczoły dokrewne powoduje, że osoba, u której rozpoznano to schorzenie, jest niezdolna do wykonywani obowiązków żołnierza zawodowego, dlatego orzeczono kategorię zdrowia N. Dodać należy, że orzekany nie kwestionował swojej niezdolności do zawodowej służby wojskowej (kat. N), a jedynie stopień inwalidztwa i jego brak związku ze służbą wojskową. Przy obecnym postępie wiedzy medycznej oraz technik diagnostycznych i możliwości oznaczenia poziomu hormonów leczenie substytucyjne niedoczynności przysadki mózgowej rokuje dobrze, wymaga oszczędzającego trybu życia i w przypadku orzekanego koniecznej redukcji masy ciała. Nie stanowi to niezdolności do pracy, dlatego orzeczono trzecią grupę inwalidztwa. Na zakończenie CWKL stwierdziła, że anatomia i fizjologia człowieka nie zmieniła się do chwili obecnej; nie zmieniły się również przepisy o określaniu związków przyczynowych schorzeń ze służbą wojskową – dlatego rozstrzygnięcie w tej sprawie jest niezmienne niezależnie od tego kto wchodził w skład zespołu orzekającego w dniu 20 października 2015 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie CWKL z dnia [...] września 2015r. nr [...] dotyczące zdolności do zawodowej służby wojskowej M. L. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art.10 § 1 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa, poprzez przeprowadzenie postępowania orzeczniczego z rażącym naruszeniem prawa orzekanego do udziału w postępowaniu, po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozstrzygnięcia w sprawie z odwołania od orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...].03.2014 r. 2. naruszenie art. 61 § 4 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa, poprzez zaniechanie pisemnego zawiadomienia orzekanego o wznowieniu czynności orzeczniczych, a tym samym przeprowadzenie postępowania orzeczniczego z rażącym naruszeniem prawa orzekanego do udziału w postępowaniu. Na tej podstawie wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia z powodu dopuszczenia się szeregu naruszeń przepisów o postępowaniu, 2. ewentualnie, w wypadku uznania, że postępowanie orzecznicze wymaga ponownego rozpoznania od samego początku – uchylenia orzeczenia organu I instancji z powodu pojawienia się w między czasie nowej dokumentacji medycznej – art. 135 p.p.s.a. 3. zawarcie w treści wydanego wyroku wytycznych i wskazówek, które będą wiązać organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący jako strona postępowania orzeczniczego powinien być zawiadamiany o fakcie podejmowania wobec jego osoby czynności orzeczniczych. Podkreślił, że od czasu wydania przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w [...] orzeczenia nr [...] z dnia [...].03.2014 r. upłynął znaczny okres czasu, w którym to została wytworzona nowa dokumentacja medyczna. Wskazał, że cały czas korzysta z leczenia specjalistów. Tymczasem organ orzeczniczy w sposób całkowicie dowolny przyjął, że skarżący nie posiada żadnej nowej dokumentacji. Organ zaniechał również pisemnego wezwania do dostarczenia ewentualnej dokumentacji medycznej, pomimo tego, że dyspozycją art. 7 kpa był do tego zobowiązany. Z akt orzeczniczych, czy też samego orzeczenia nie wynika, aby podjęto jakiekolwiek działania mające na celu wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, mogącego mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, co stanowi, że zarzut naruszenia przez organ art. 7, art. 10 § 1 i art. 81 kpa – staje się w pełni uzasadniony. W załączeniu do skargi przesłał kopię nowej dokumentacji medycznej, która mogłaby zostać dostarczona do CWKL w [...] i stanowić nowy dowód w sprawie, gdyby wcześniej miał możliwość jej dołączenia do akt postępowania. Prawa tego został pozbawiony, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania orzeczniczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że orzeczenie RWKL w [...] nr [...] z dnia [...].06.2013 r. ustaliło u orzekanego trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwo III grupy z ogólnego stanu zdrowia od czerwca 2013 r. i określiło termin badania kontrolnego w czerwcu 2016 r. – zatem do czerwca 2016 r. orzekany jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej (skargę w tym zakresie i ustalenie inwalidztwa WSA w Warszawie odrzucił wyrokiem z dnia 16.07.2015 r.), zatem orzeczenie to stało się ostateczne w tym zakresie. Dołączona przez skarżącego (skserowana bardzo mało czytelnie) dokumentacja lekarska potwierdza jedynie, że orzekany posiada niedoczynność przysadki mózgowej z zespołem częściowo pustego siodła, zatem orzeczenie RWKL w [...] z dnia [...].06.2013 r. rozpoznające to schorzenie jest jak najbardziej prawidłowe. Zakwalifikowanie tego schorzenia nastąpiło w zgodnie z zapisem § 54 pkt 6 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. – do kategorii zdrowia N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej, ponieważ schorzenie to stwarza ryzyko pogorszenia stanu zdrowia w warunkach służby wojskowej, co uniemożliwia kontynuację przez skarżącego tej służby. Istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia tak jak w typowym badaniu lekarskim dokonywanym przez lekarza POZ – lecz stwierdzenie przydatności orzekanego do służby wojskowej i określenia rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności stanowiący załącznik do rozporządzenia MON – w tym przypadku rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r., co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że orzeczenie CWKL w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] wydane w wyniku złożonego przez M. L. odwołania od orzeczenia RWKL w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] podlegało kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 737/15 uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej rozpoznania oraz określenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz odrzucił skargę jako niedopuszczalną w części dotyczącej związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową oraz określenia grupy inwalidztwa. Tym samym przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie, jest kwestia stwierdzonej u skarżącego niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.) zdolność psychiczną i fizyczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska wydając w tej sprawie orzeczenie, które jest decyzją. Od orzeczenia służy odwołanie, a następnie od orzeczenia wydanego w wyniku odwołania - skarga do sądu administracyjnego. Orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza do jednej z kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej (art. 5 ust. 7 tej ustawy). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że kontrola orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej przez sąd administracyjny w powyższym zakresie ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jej badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach aktów wykonawczych regulujących te kwestie, a ponadto czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby wojskowej. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w przepisach rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Kontrola dokonana przez Sąd w tym zakresie pozwala na przyjęcie, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi uregulowany w przepisach powołanego rozporządzenia wykonawczego Ministra Obrony Narodowej, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 5 ust. 8 i 9 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd zatem nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań stanu fizycznego, a zatem weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby wojskowej, niż uczyniła to komisja w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie, ani też zlecać przeprowadzenia dodatkowych badań celem weryfikacji dotychczasowych. Sąd kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej była słuszna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał faktyczny i dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Zgodnie z § 38 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. CWKL w [...], rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby CWKL w [...] może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. Z powyższego przepisu wynika, że organ odwoławczy nie ma obowiązku przeprowadzenia ponownych badań lekarskich i specjalistycznych, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Podejmując zaskarżone orzeczenie CWKL w [...] mogła więc uznać, że przeprowadzone badania w trakcie hospitalizacji diagnostycznej w Klinice Endokrynologii 5 WSzK w [...] od 19 lutego 2013 r. do 22 lutego 2013 r. nr hist. chor. [...] (rozpoznanie: dyskopatia szyjna C3-C5 z wtórnymi zmianami zwyrodnieniowymi okresu początkowego, zawroty głowy) i kolejnej hospitalizacji diagnostycznej w Oddziale Endokrynologii i Zaburzeń Przemiany Materii 5 WSzK w [...] od 28 lutego 2013 r. do 7 marca 2013 r. nr hist. chor. [...] (rozpoznanie: niedoczynność przysadki mózgowej na tle zespołu częściowo pustego siodła, hyperprolaktynemia częściowa, otyłość – BMI 34,3) pozwalają na podjęcie stosownych rozstrzygnięć bez konieczności przeprowadzenia ponownych badań, konsultacji, czy obserwacji szpitalnej. Zwrócono uwagę, że karty informacyjne oprócz rozpoznania chorobowego zawierają wyniki badań pracownianych i obrazowych (RTG, MRI), na podstawie których ustalono rozpoznanie oraz epikryzę – analityczne omówienie przyczyn i przebiegu choroby, stosowanego leczenia i zaleceń do dalszego postępowania. Organ odwoławczy mógł też, na podstawie zgromadzonego już w sprawie materiału dowodowego, przyjąć ustalenia organu I instancji w całości je podzielając. Podkreślić należy, że stosownie do treści § 54 pkt 6 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. wielogruczołowe zaburzenia czynnościowe upośledzające lub znacznie upośledzające przemiany hormonalne u osoby zaliczonej do grupy II oznacza kategorię N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej. CWKL w orzeczeniu z dnia 16 października 2015 r. określiła schorzenie powodujące u skarżącego niezdolność do zawodowej służby wojskowej jako niedoczynność przysadki mózgowej na tle zespołu częściowo pustego siodła z czynnościową hyperprolaktynemią i otyłością upośledzającą sprawność organizmu, co literalnie nie odpowiada treści wskazanego paragrafu. Jednakże w uzasadnieniu CWKL wyjaśniła, że przysadka mózgowa jest gruczołem dokrewnym regulującym pracę innych gruczołów dokrewnych na zasadzie sprzężenia zwrotnego. Położona jest w siodełku tureckim w czaszce. Zespół pustego sidła jest jedną z postaci niedoczynności przysadki mózgowej, Zaburzenia jej czynności przekładające się na inne gruczoły dokrewne powoduje, że osoba, u której rozpoznano to schorzenie jest niezdolna do wykonywania obowiązków żołnierza zawodowego. Wynika stąd, że skoro przysadka mózgowa reguluje pracę innych gruczołów dokrewnych na zasadzie sprzężenia zwrotnego, to w istocie prowadzi to do wielogruczołowego zaburzenia czynności, zatem niezdolność do służby skarżącego wynika z § 54 pkt 6 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. Biorąc powyższe pod uwagę, organy orzecznicze obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, bowiem należycie rozważyły okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych badań lekarskich, w wystarczający sposób zebrały i oceniły materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadniły swoje rozstrzygnięcia. Nie naruszyły zatem przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. Zdaniem Sądu komisje lekarskie opierając się na dokumentach zgromadzonych w toku postępowania miały wystarczające podstawy do zastosowania przepisu § 54 pkt 6 załącznika nr 1 powołanego rozporządzenia, który w odniesieniu do żołnierza zawodowego nakłada obowiązek orzeczenia kategorii N zdolności do służby wojskowej. Odnosząc się do zarzutów skargi, należy wskazać, że postępowanie przed komisjami lekarskimi nie jest typowym postępowaniem administracyjnym. Skarżący, jako skierowany do RWKL brał udział w postępowaniu przed tą komisją i mógł składać wyjaśnienia i wnioski, które w jego ocenie mogłyby mieć wpływ na orzeczenie lekarskie. Także składając odwołanie od orzeczenia RWKL skarżący przedstawił wnioski i żądania, które podlegały rozpatrzeniu przez CWKL. Wojskowe komisje lekarskie, jak już wcześniej wskazano, orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 14 i po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich (§ 22 i § 23 ust. 1 rozporządzenia). CWKL rozpatrując odwołanie orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże, w razie potrzeby, może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów (§ 30 ust. 2). Oznacza to, że komisja decyduje czy przedstawiona dokumentacja lekarska jest wystarczająca do wydania orzeczenia. Tym samym CWKL przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie miała obowiązku wzywania skarżącego do złożenia ewentualnej nowej dokumentacji i zawiadamiania o terminie posiedzenia - nie stanowi to o naruszeniu art. 10 k.p.a. W tym zakresie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z odpowiedzi na skargę dołączona dokumentacja lekarska potwierdza, że skarżący posiada niedoczynność przysadki mózgowej z zespołem częściowo pustego siodła, zatem kwestionowane orzeczenie jest prawidłowe. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.