II SA/Wa 1005/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Adam Lipiński Protokolant Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej - oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] cofającą P. O. pozwolenie na broń palną myśliwską. Organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu powstępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia P. O. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, po uzyskaniu informacji, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2008 r., sygn. akt [...] (utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2008 r., sygn. akt [...] ) został on skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a kk, tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (k. 74-76). Organ ten ustalił także, że Główny Sąd Łowiecki utrzymał w mocy orzeczoną wobec P. O. przez Okręgowy Sąd Łowiecki w [...] karę nagany za przewinienie łowieckie polegające na naruszeniu przepisów weterynaryjnych dotyczących padłych dzikich zwierząt (k. 100-105) oraz uzyskał opinię Zarządu Okręgowego w [...] PZŁ, z której wynika, iż P. O. uważany jest za osobę konfliktową, w związku z czym rozważenia wymaga, czy powinien dysponować bronią (k. 106). Wydaną przez organ I instancji decyzję z dnia [...] września 2009 r. cofającą stronie pozwolenie na broń myśliwską organ odwoławczy uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, formułując wytyczne co do uzupełnienia materiału dowodowego. Po przeprowadzeniu postępowania [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] cofnął P. O. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ wskazał, iż wobec skarżącego zachodzi wskazana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzasadniona obawa możliwości użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odwołaniu od powyższej decyzji P. O. podniósł, iż został skazany za kierowanie w stanie nietrzeźwości pojazdem mechanicznym, a nie za przestępstwo przeciwko zdrowiu, życiu czy mieniu. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania w decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, stwierdził, iż nie znalazł podstaw do jej zmiany lub uchylenia. Wyjaśnił, że P. O. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2008 r., sygn. akt [...] utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2008 r., sygn. akt [...] za to, iż prowadził samochód w stanie nietrzeźwości (1, 64 promila alkoholu w wydychanym powietrzu), tj. o czyn z art. 178a § 1 kk. Wyrokiem tym skarżący został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na 2 letni okres próby, karę grzywny oraz orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Popełnienie wyżej opisanego czynu zdaniem organu świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni strony co do możliwych swoich zachowań pod wpływem spożytego alkoholu. Strona bowiem nie kontroluje się i nie jest w stanie ocenić skutków swojego postępowania. Z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w [...] wynika, że P. O. w dniu poprzedzającym zdarzenie do późnych godzin nocnych pił w barze na stacji benzynowej alkohol, następnie zasnął w swoim samochodzie, a rano po jego uruchomieniu spowodował kolizję drogową, ponieważ wjechał w ogrodzenie ogródka piwnego, co świadczy, iż nie panował nad pojazdem i stanowił realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym (k. 136-138). Nie pamiętał przebiegu zdarzenia i odmówił poddania się badaniom na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Uczynił to dopiero dwie godziny później, a mimo to stosowne badanie wykazało 1,64 promila alkoholu we krwi (k. 138). Powyższe świadczy więc, że strona de facto usiadła za kierownicę samochodu w stanie upojenia alkoholowego. Nadto za oceną o braku panowania przez stronę nad swoim postępowaniem po spożyciu alkoholu świadczy także skazanie jej w 2009 r. za zakłócenie spokoju i porządku publicznego, kiedy to strona używając słów wulgarnych nie pozwoliła poszkodowanej osobie zamknąć drzwi mieszkania, kopiąc ponadto w nie nogami i uderzając głośno rękami. Za wykroczenia te została skazana na karę grzywny, a zapadły w tej sprawie wyrok także znajduje się w obrocie prawnym. Organ podniósł również, iż nie bez znaczenia dla oceny skarżącego jest fakt, iż dopuścił się wraz z inną osobą przewinienia łowieckiego polegającego na tym, że pozwolił przeznaczyć do ogólnego spożycia mięso dzika bez spełnienia stosownych wymagań weterynaryjnych, a środowisko myśliwych ocenia go jako osobę konfliktową. Przywołane okoliczności, zdaniem organu, jednoznacznie wskazują na lekceważący stosunek strony do przepisów prawa, a jednocześnie rodzą obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tym samym istnieje podstawa do zaliczenia strony do katalogu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy. Ponadto organ powołując się na szczególny charakter uprawnienia, jakim jest posiadanie pozwolenia na broń palną, podkreślił, iż od posiadaczy tego uprawnienia oczekuje się nieskazitelnej postawy, przejawiającej się przede wszystkim poszanowaniem porządku prawnego. Takie postępowanie stanowi bowiem swoistą rękojmię przestrzegania również przepisów ustawy o broni i amunicji. Organ wyjaśnił również, iż z uwagi na rodzaj popełnionego przestępstwa godzącego w życie, zdrowie i mienie innych uczestników ruchu drogowego organ był zobligowany do cofnięcia pozwolenia na broń, bez względu na pozytywne opinie z miejsca zamieszkania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zarzucił im dokonanie wadliwego oraz dowolnego przyjęcia, że należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, pomimo iż nie zaistniały uzasadnione przesłanki do zajęcia takiego stanowiska, co doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania uregulowania zawartego w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż cofnięcie mu pozwolenia na podstawie powyższych przepisów ustawy o broni i amunicji jest bezzasadne, ponieważ został skazany za kierowanie w stanie nietrzeźwym pojazdem mechanicznym, a nie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu. Obszernie przedstawił własną ich interpretację oraz za nieporozumienie uznał oparcie rozstrzygnięcia sprawy także na ustaleniach dotyczących popełnionych przez niego wykroczeń oraz skazania go przez sąd korporacyjny za przewinienie łowieckie. Wyjaśnił także, że negatywna o nim opinia władz łowieckich wynika ze sporu, w którym jest z Zarządem Okręgowym PZŁ w [...] . W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga P. O. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż w przypadku skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo w przypadku toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej, organ zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09). Należy jednak zwrócić uwagę, iż cytowany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie stanowi zamkniętego katalogu sytuacji, które mogą skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Organ administracji dokonując więc oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, nieznajdujących się w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Uznanie takie z kolei, jako element ocenny, wymaga rzetelnego wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stwarzać obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. II OSK 67/07, LEX nr 453431). Natomiast pojęcie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, należy rozumieć jako prognozę zachowań posiadacza broni. Może ona wynikać z dotychczasowego postępowania osoby jak: nadużywanie alkoholu, awanturnictwo, bójki lub inne chuligańskie zachowania (ujemne cechy charakteru jak: porywczość, niezrównoważenie psychiczne). W niniejszej sprawie przesłaną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2008 r. za to, iż prowadził samochód w stanie nietrzeźwości (1,64 promila alkoholu we krwi), tj. o czyn z art. 178a § 1 kk (przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji). Zdaniem Sądu, organ słusznie wskazał, iż fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego nie tylko oznacza, że skarżący dopuścił się zachowania niezgodnego z obowiązującym prawem, ale świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni sprawcy takiego czynu, co do następstw własnego zachowania. Należy podkreślić, iż prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości stwarza realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i naraża na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego, a także osoby trzecie. Sąd w pełni podziela poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którymi "prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący siadając za kierownicą w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utracić życie." (wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 938/07), czy dalej idące stwierdzenie, iż "popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa jako stwarzającego realne zagrożenie życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co w świetle wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dokonanej przez skład siedmiu sędziów w powołanej wyżej uchwale, uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie" (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1885/08). Należy podzielić stanowisko organu, iż dodatkowymi elementami uzasadniającymi stwierdzenie, że skarżący nie daje gwarancji prawidłowego posiadania i używania broni palnej były również inne okoliczności, tj. ukaranie go za przewinienie łowieckie polegające na naruszeniu przepisów weterynaryjnych dotyczących padłych dzikich zwierząt, skazanie na karę grzywny za zakłócenie porządku publicznego w stanie po spożyciu alkoholu (wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] ) oraz w latach 2006-2008 łamanie przepisów związanych z ruchem drogowym (przekraczanie prędkości, nieużywanie pasów bezpieczeństwa kierującego, za które Policja nakładała mandaty karne). Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż organ nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji wszystkich okoliczności, tj. pozytywnych dla skarżącego opinii z miejsca zamieszkania, należy wskazać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, iż okoliczności te nie mogły mieć wpływu na decyzję organu. Skoro organ dokonując oceny uznał, iż skarżący należy do katalogu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, to fakt ten był wystarczającą podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną. Bez względu bowiem na treść pozytywnych opinii i dotychczasowy sposób życia, organ został zobligowany przepisami ustawy do wydania powyższej decyzji. Należy podkreślić, iż uprawnienie do posiadania broni w polskim systemie prawnym jest ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Oznacza to, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Stąd też osoby posiadające takie uprawnienie powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem. Reasumując, Komendant Główny Policji dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.