II SA/Wa 1014/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. M. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] nr [...], wydanym na podstawie art.138§ 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego utrzymał w mocy wcześniejszy rozkaz personalny z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], o zwolnieniu K. M. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Powyższe rozstrzygniecie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawym sprawy: Rozkazem personalnym Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] października 2013 r. por. K. M., z dniem [...] października 2013 r. został odwołany ze stanowiska naczelnika Wydziału [...] Delegatury ABW w W. i przeniesiony do dyspozycji Szefa ABW. W rozkazie personalnym wskazano, że w czasie przebywania w dyspozycji Szefa ABW, K. M. będzie miał wyznaczony zakres obowiązków przez dyrektora Delegatury ABW w W. W wyniku rozpoznania wniosku [...] K. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Szef ABW rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny z nr [...] z dnia [...] października 2013 r. K. M. w dniu [...] października 2013 r. otrzymał zwolnienie lekarskie obejmujące okres od dnia [...] października do dnia [...] października 2013 r. Następnie funkcjonariusz przedłożył zwolnienia lekarskie: 1) bez daty wystawienia za okres od dnia [...] listopada do dnia [...] listopada 2013 r.; 2) z dnia [...] listopada 2013 r. za okres od dnia [...] listopada do dnia [...] grudnia 2013 r.; 3) z dnia [...] grudnia 2013 r. za okres od dnia [...] grudnia 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r.; 4) z dnia [...] stycznia 2014 r. za okres od dnia [...] stycznia do dnia [...] stycznia 2014 r.; 5) z dnia [...] stycznia 2014 r. za okres od dnia [...] stycznia do dnia [...] lutego 2014 r.; 6) z dnia [...] lutego 2014 r. za okres od dnia [...] lutego do dnia [...] marca 2014 r.; 7) z dnia [...] marca 2014 r. za okres od dnia [...] marca do dnia [...] marca 2014 r.; 8) z dnia [...] marca 2014 r. za okres od dnia [...] marca do dnia [...] kwietnia 2014 r.; 9) z dnia [...] kwietnia 2014 r. za okres od dnia [...] kwietnia do dnia [...] maja 2014 r.; 10) z dnia [...] maja 2014 r. za okres od dnia [...] maja do dnia [...] maja 2014 r.; 11) z dnia [...] maja 2014 r. za okres od dnia [...] maja do dnia [...] czerwca 2014 r.; 12) z dnia [...] czerwca 2014 r. za okres od dnia [...] czerwca do dnia [...] lipca 2014 r.; 13) z dnia [...] lipca 2014 r. za okres od dnia [...] lipca do dnia [...] sierpnia 2014 r.; 14) z dnia [...] sierpnia 2014 r. za okres od dnia [...] sierpnia do dnia [...]sierpnia 2014 r.; 15) z dnia [...] sierpnia 2014 r. za okres od dnia [...] sierpnia do dnia [...] września 2014 r.; 16) z dnia [...] września 2014 r. za okres od dnia [...] września do dnia [...] października 2014 r.; 17) z dnia [...] października 2014 r. za okres od dnia [...] października do dnia [...] października 2014 r.; 18) z dnia [...] października 2014 r. za okres od dnia [...] października do dnia [...] listopada 2014r.; 19) z dnia [...] listopada 2014 r. za okres od dnia [...] listopada do dnia [...] listopada 2014 r. Na podstawie kart skierowania nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. [...] K. M. został skierowany do regionalnej komisji lekarskiej ABW, w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW. W dniu [....] września 2014 r. K. M. stawił się do Delegatury ABW w W. i potwierdził swoją obecność na liście obecności. Tego samego dnia otrzymał skierowanie na kontrolne badania profilaktyczne. Ponadto pismem nr [...] z dnia [...] września 2014 r. K. M. został skierowany przez zastępcę dyrektora Delegatury ABW w W. na zaległy urlop wypoczynkowy w wymiarze 26 dni, przysługujący za 2013 r. Ostatni dzień urlopu został wyznaczony na dzień [...] października 2014 r. Pismem nr [...] z dnia [...] września 2014 r. dyrektor Delegatury ABW w W. odwołał K.M. z urlopu wypoczynkowego w dniach [...] i [...] października 2014 r. w związku z wezwaniem funkcjonariusza przez regionalną komisję lekarską ABW. Jednocześnie K. M. otrzymał polecenie wyjazdu służbowego do W. w dniach [...] i [...] października 2014 r. w celu stawienia się przed Regionalną Komisją Lekarską Nr [...] ABW. Podobne polecenie wyjazdu służbowego K.M. otrzymał na dni [...] i [...] października 2014 r. Pismem nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. K. M. został zawiadomiony o wszczęciu przez Szefa ABW postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby w ABW, na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW oraz AW, tj. z uwagi na upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W dniu [...] grudnia 2014 r. K. M. zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego i wystąpił m. in. o włączenie do akt postępowania wydruku wejść i wyjść z budynku Delegatury ABW w W., w okresie od dnia [...] października 2013 r. do dnia [...] października 2014 r. i powiązania tego wydruku z jego stawiennictwem w ramach postępowania dyscyplinarnego, prowadzonego wobec niego. K. M. zwrócił się też o przesłuchanie kierownika Samodzielnej Sekcji [...] Delegatury ABW w W. oraz kierownika Samodzielnej Sekcji [...] Delegatury ABW w W., na okoliczność związaną ze sporządzeniem zakresu jego obowiązków. Wskazał, że pomimo upływu roku jego przebywania w dyspozycji Szefa ABW nie zostało mu zaproponowane nowe stanowisko służbowe. Stwierdził, że w dniu [...] września 2014 r. stawił się w Delegaturze ABW w W. i nie otrzymał żadnego zakresu obowiązków służbowych a jedynie polecenie udania się na zaległy urlop wypoczynkowy. Wskazał też, że w związku z pogorszeniem stanu zdrowia poszedł na zwolnienie lekarskie a w dniach [...] i [...] października 2014 r. był skierowany do W. na badania lekarskie. Natomiast w dniu [...] listopada 2014 r., podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim, stanął przed komisją lekarską ABW, która orzekała o jego zdolności do służby w ABW. Po zapoznaniu się przez stronę z aktami postępowania, dołączone zostały do nich zwolnienia lekarskie, przedłożone przez ww. funkcjonariusza: z dnia [...] listopada 2014 r., obejmujące okres od dnia [...] listopada do dnia [...] grudnia 2014 r. oraz z dnia [...] grudnia 2014 r. obejmujące okres od dnia [...] grudnia 2014 r. do dnia [...] stycznia 2015 r. Ponadto do akt postępowania została dołączona notatka służbowa nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., w której kierownik Samodzielnej Sekcji [...] Delegatury ABW w W. stwierdził, że K. M. w czasie gdy stawił się do Delegatury ABW w W. w dniu [...] września 2014 r., nie wykonywał żadnych czynności służbowych. Tego dnia zastępca dyrektora delegatury poinformował K. M., że dalszą służbę będzie pełnił w Samodzielnej Sekcji [...], pod warunkiem uprzedniego otrzymania od lekarza medycyny pracy zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby. Kierownik Samodzielnej Sekcji [...] Delegatury ABW w W. wskazał, że w dniu [...] września 2014 r. K. M. otrzymał skierowanie na badania kontrolne w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim, przez okres ponad 30 dni i udał się do placówki medycznej, gdzie poddał się części badań lekarskich. Nie otrzymał jednak zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby, bowiem nie przedłożył lekarzowi medycyny pracy zaświadczenia lekarskiego o zakończeniu leczenia. Kierownik Samodzielnej Sekcji [...] Delegatury ABW w W. stwierdził również w ww. notatce służbowej, że K. M. nie zostały w dniu [...] września 2014 r. powierzone żadne obowiązki służbowe jak również nie otrzymał on zakresu obowiązków. Jednocześnie zastępca dyrektora Delegatury ABW w W. zdecydował o skierowaniu K. M. na zaległy urlop wypoczynkowy. W dniu [...] lutego 2015 r. K. M. ponownie zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego i stwierdził, że nie zostały zrealizowane wnioski dowodowe, które złożył w czasie pierwszego zapoznania z aktami sprawy w dniu [...] grudnia 2014 r. Wskazał, że nie są prawdziwe okoliczności przedstawione w notatce służbowej sporządzonej w dniu [...] stycznia 2015 r. przez kierownika Samodzielnej Sekcji [...] Delegatury ABW w W., bowiem w dniu [...] września 2014 r. najprawdopodobniej pomagał funkcjonariuszowi Delegatury ABW w W. w czynnościach związanych z inwentaryzacją. K. M. podkreślił, że w dniu [...] września 2014 r. stawił się do służby i otrzymał polecenie udania się na zaległy urlop wypoczynkowy. Podniósł także, że w dniach [...] i [...] października 2014 r. został odwołany z urlopu wypoczynkowego i otrzymał polecenie wyjazdu służbowego do W. K. M. złożył wniosek dowodowy o uzyskanie z akt postępowania dyscyplinarnego, które było prowadzone wobec niego, informacji czy rzecznik dyscyplinarny starał się o zaświadczenia lekarskie stwierdzające zdolność funkcjonariusza do udziału w tym postępowaniu w charakterze obwinionego. Po zapoznaniu się z aktami sprawy [...] K. M. złożył wniosek o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 §1 k.p.a.. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. oddalono wnioski dowodowe [...] K. M. z dnia [...] grudnia 2014 r. i [...] lutego 2015 r. ze wskazaniem, że okoliczności, które miałby zostać ustalone na podstawie dowodów wnioskowanych przez stronę nie mają znaczenia dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Szef ABW rozpatrując sprawę i powołując się na przepis art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW oraz AW wskazał, że okolicznością niebudzącą wątpliwości jest fakt przebywania K. M. na ciągłych zwolnieniach lekarkach, od dnia [...] października 2013 r. Podkreślił, że wbrew twierdzeniom funkcjonariusza nie doszło do przerwania biegu 12 miesięcznego okresu zaprzestania przez niego służby na skutek choroby. W ocenie organu udział K. M. podczas zwolnień lekarskich w czynnościach postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec niego, nie może być utożsamiany z podjęciem czynności służbowych. Można przyjąć, że czynnościami służbowymi funkcjonariusza ABW są czynności ukierunkowane na realizację zadań ABW określonych w art. 5 ustawy o ABW i AW. Tymczasem w świetle przepisów rozdziału 10 ww. ustawy oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania, wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy ABW udział funkcjonariusza w charakterze obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym nie może być utożsamiany z wykonywaniem czynności służbowych. To w postępowaniu dyscyplinarnym ustalane jest bowiem czy funkcjonariusz nim objęty prawidłowo wykonał czynności służbowe. Zdaniem organu stawienie się K.M. w dniu [...] września 2014 r. w Delegaturze ABW w W. nie spowodowało przerwania biegu okresu wymienionego w art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW oraz AW. Funkcjonariusz nie podjął w tym dniu żadnych czynności służbowych, a otrzymał jedynie skierowanie na kontrolne badania profilaktyczne oraz polecenie udania się na zaległy urlop wypoczynkowy. Zgodnie z § 21 pkt 1 a rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie warunków bezpieczeństwa i higieny służby oraz zakresu stosowania przepisów działu dziesiątego Kodeksu pracy w ABW w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem, stosuje się odpowiednio przepisy art. 229 § 2, § 3, § 5 pkt 1 i § 6 Kodeksu pracy, a także przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy, określające zakres i częstotliwość badań okresowych. W tej sytuacji poprzez odpowiednie zastosowanie do funkcjonariusza ABW art. 229 § 2 Kodeksu pracy, istnieje obowiązek skierowania funkcjonariusza na kontrolne badania lekarskie w przypadku niezdolności do służby trwającej dłużej niż 30 dni. Oznacza to, że nie mają znaczenia w sprawie informacje o stanie zdrowia K. M., rzekomo zgromadzone w toku postępowania dyscyplinarnego, a mające dać odpowiedź czy mógł on brać udział w tym postępowaniu w charakterze obwinionego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy o ABW i AW funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym, urlopu tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku. Tym samym, w dniu [...] września 2014 r. K. M., pomimo stawienia się w Delegaturze ABW w W., nie mógł zostać i nie został dopuszczony do wykonywania jakichkolwiek zadań służbowych, bowiem nie posiadał zaświadczenia lekarza medycyny pracy o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby. Wobec tego przełożeni słusznie podjęli decyzję o skierowaniu funkcjonariusza na kontrolne badanie lekarskie. Również słuszne było wydanie K. M. polecenia udania się na zaległy urlop wypoczynkowy, przysługujący za 2013 r. Poza tym funkcjonariusz, do czasu przedłożenia zaświadczenia lekarza medycyny pracy o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby i tak nie mógłby zostać dopuszczony do wykonywania zadań służbowych. Istotne jest również to, że K. M. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby w dniu, w którym zapoznał się z rozkazem personalnym na mocy którego został odwołany z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dyspozycji Szefa ABW ([...] października 2013 r.). Stan permanentnej nieobecności funkcjonariusza w służbie spowodowanej chorobą miał wpływ na to, że dyrektor Delegatury ABW w W. nie sporządził dla niego pisemnego zakresu obowiązków. Taka możliwość wynika z § 5 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy ABW do dyspozycji (Dz. U. Nr 52, poz. 453) i została przewidziana w rozkazie personalnym o odwołaniu K. M. z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji Szefa ABW. Pomimo deklarowanej przez K. M. gotowości podjęcia w dniu [...] września 2014 r. zadań służbowych, po wykorzystaniu jednego dnia urlopu wypoczynkowego ponownie udał się on na zwolnienia lekarskie, na których przebywa do chwili obecnej. Przerwania biegu okresu wymienionego w art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW i AW nie spowodowało również odwołanie K. M. z zaległego urlopu wypoczynkowego i wydanie mu polecenia udania się w podróż służbową do W. Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o ABW i AW z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego, a także wstrzymać mu udzielenie urlopu w całości lub w części. Natomiast zgodnie z § 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom ABW za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania krajową podróżą służbową jest wyjazd funkcjonariusza poza stałe miejsce pełnienia służby, w celu wykonywania czynności służbowych, w terminie i miejscu na terenie kraju określonych w poleceniu wyjazdu służbowego. Zdaniem Szefa ABW, pomimo wskazanych w ww. przepisach przesłanek odwołania funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego oraz definicji krajowej podróży służbowej, nie można analizować sprawy K. M. w oderwaniu od faktycznych okoliczności, które legły u podstaw odwołania go z urlopu wypoczynkowego i skierowania w podróż służbową do W., w dniach [...] i [...] października 2014 r. K. M. został skierowany w tych dniach do W. nie w celu realizacji jakichkolwiek zadań służbowych, a tylko i wyłącznie w celu poddania się badaniom lekarskim, zleconym przez Regionalną Komisję Lekarską Nr [...] ABW. Stawienie się funkcjonariusza na badania zlecone przez komisję lekarską ABW nie może być utożsamiane z realizacją obowiązków służbowych. Odwołanie K. M. z urlopu wypoczynkowego i skierowanie go w podróż do W. miało na celu tylko i wyłącznie usprawnienie procesu orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej tego funkcjonariusza do pełnienia służby w ABW (funkcjonariusz został skierowany do komisji lekarskiej ABW w maju 2014 r.). Organ wskazał, że mimo, iż stosunek służbowy funkcjonariusza ABW cechuje się ponadprzeciętną trwałością, to art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW i AW wyznacza granicę czasową szczególnej ochrony funkcjonariusza ABW, którzy z powodu choroby nie może pełnić służby. Przed upływem okresu wskazanego w ww. przepisie funkcjonariusz ABW, niewykonujący zadań służbowych z powodu choroby nie może być zwolniony ze służby. Po upływie tego terminu, po stronie Szefa ABW pojawia się uprawnienie do fakultatywnego rozwiązania stosunku służbowego z chorym funkcjonariuszem niezależnie od chęci, czy też deklaracji o zamierzonym powrocie funkcjonariusza do służby. Zgodnie z art. 44 pkt 5 ustawy o ABW i AW stosunek służbowy funkcjonariusza ABW cechuje gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Owa szczególna dyscyplina służbowa niewątpliwie obejmuje swym zakresem także konieczność bycia przez funkcjonariusza dyspozycyjnym. Permanentna nieobecność K. M. w służbie z powodu choroby, trwająca od dnia [...] października 2013 r. do chwili obecnej (czyli przez okres 17 miesięcy) powoduje, że pomimo upływu 12 miesięcy przebywania funkcjonariusza w dyspozycji Szefa ABW (art. 54 ust. 2 ustawy o ABW i AW. Szef ABW nie może mianować go na inne stanowisko służbowe, bowiem nie ma pewności, czy u funkcjonariusza nie występują przeciwwskazania zdrowotne do pełnienia służby. Organ zaznaczył, że w toku postępowania administracyjnego zostało wykazane, że zaistniała przesłanka do fakultatywnego zwolnienia strony ze służby w ABW. Udział funkcjonariusza w postępowaniu dyscyplinarnym, stawienie się w dniu [...] września 2014 r. w Delegaturze ABW w W., przebywanie na zaległym urlopie wypoczynkowym i odbycie podróży służbowych do W. w celu poddania się badaniom lekarskim zleconym przez Regionalną Komisję Lekarską Nr [...] ABW nie miały wpływu na przerwanie biegu okresu, o którym mowa w art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW i AW. Okres wskazany w tym przepisie nie może być utożsamiamy z okresem nieprzerwanego korzystania przez funkcjonariusza ze zwolnień lekarskich. Przerwanie przez K. M. okresu korzystania ze zwolnień lekarskich, bez otrzymania zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby, nie pozbawia Szefa ABW możliwości zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie ww. przepisu. Szef ABW wskazał, że nie może dłużej tolerować sytuacji, w której w szeregach służby pozostaje funkcjonariusz niepełniący służby z powodu choroby od bez mała 17 miesięcy. Dalsze utrzymywanie w służbie K. M. może mieć negatywny wpływ na morale funkcjonariuszy pełniących codzienną służbę i niekorzystających ze zwolnień lekarskich z takim natężeniem. Pomimo zwolnienia ze służby K. M. posiada pełne zabezpieczenie socjalno - bytowe, wynikające z nabycia prawa do emerytury policyjnej. Wobec powyższego Szef ABW rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], na podstawie art. 50 oraz art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. ABW i AW zwolnił ze służby funkcjonariusza w służbie stałej K. M., naczelnika w Grupie Dyspozycyjnej Szefa ABW w Biurze Kadr ABW. K. M., wystąpił do Szefa ABW z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jego ocenie nie wykazano, jakimi motywami kierowano się wydając decyzję opartą na uznaniu administracyjnym. W sprawie doszło do przerwania biegu 12 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW oraz AW poprzez odwołanie funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego i wydanie mu polecenia udania się w podróż służbową celem poddania się badaniom lekarskim przed regionalną komisją lekarską ABW. W sprawie pominięto dowód z przesłuchania świadka, który miał potwierdzić, że K. M. w dniu [...] września 2014 r. pomagał innemu funkcjonariuszowi podczas inwentaryzacji. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Szef ABW odmówił uwzględnienia wniosku K. M. z dnia [...] marca 2015 r. o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka na okoliczność wykonywania przez K. M. w dniu [...] września 2014 r., czynności służbowych w postaci udzielenia pomocy w. świadkowi przy przeprowadzaniu inwentaryzacji. W uzasadnieniu wskazano, że przesłuchanie ww. świadka jest niecelowe bowiem K. M. jako funkcjonariusz, pozostający w dyspozycji Szefa ABW nie miał wyznaczonego zakresu obowiązków a ponadto okoliczność niewykonywania przez niego czynności służbowych w dniu [...] września 2014 r. w sposób niebudzący wątpliwości została wykazana w notatce służbowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. sporządzonej przez kierownika Samodzielnej Sekcji [...] Delegatury ABW w W. Szef ABW ponownie rozpatrując sprawę powołał się art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW oraz AW i wskazał, że K. M. od dnia [...] października 2013 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich i nie podjął służby aż do dnia zwolnienia ze służby w ABW, w dniu [...] marca 2015 r. Jedynie w dniu [...] września 2014 r. stawił się w Delegaturze ABW w W., co potwierdził podpisem na liście obecności. Jednakże nie został dopuszczony przez przełożonych do wykonywania zadań służbowych, ponieważ nie legitymował się zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym brak przeciwwskazań zdrowotnych do służby. Ponadto został skierowany od dnia [...] września 2014 r. na zaległy urlop wypoczynkowy przysługujący za 2013 r. Po wykorzystaniu jednego dnia zaległego urlopu, w dniu [...] września 2014 r. K. M. przedstawił kolejne zwolnienie lekarskie i nadal nie pełnił służby z powodu choroby. Szef ABW zaznaczył, że w toku postępowania w sposób niebudzący wątpliwości wykazano, że K. M. w dniu [...] września 2014 r. nie wykonywał żadnych czynności służbowych. Okoliczność ta została stwierdzona w notatce służbowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., która jest dokumentem urzędowym i świetle art. 75 § 1 k.p.a. stanowi pełnowartościowy dowód. Ponadto, gdyby nawet hipotetycznie przyjąć, że K. M. w dniu [...] września 2014 r. świadczył pomoc innemu funkcjonariuszowi w prowadzonej przez niego inwentaryzacji, to czynności w ramach tej pomocy nie mogłyby zostać uznane za wykonywane w ramach obowiązków służbowych. Zgodnie z zakresem obowiązków K. M. w związku z przebywaniem w Grupie Dyspozycyjnej Szefa ABW oraz zaprzestaniem służby z powodu choroby nie miał sporządzonego zakresu obowiązków, a więc nie mógł wykonywać konkretnych zadań służbowych. Koleżeńska pomoc innemu funkcjonariuszowi, przy okazji przebywania na terenie jednostki organizacyjnej ABW nie może być traktowana w kategorii pełnienia służby w rozumieniu przepisów ustawy o ABW oraz AW. Organ wskazał, ze funkcjonariusze ABW podlegają profilaktycznej opiece zdrowotnej, która obejmuje między innymi kontrolne badania lekarskie, w przypadku niezdolności do służby trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą (§ 21 pkt 1a rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie warunków bezpieczeństwa i higieny służby oraz zakresu stosowania przepisów działu dziesiątego Kodeksu pracy w ABW). Ponieważ wyżej wymieniony korzystał ze zwolnień lekarskich przez okres powyżej 30 dni, należało obligatoryjnie poddać go badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania służby. K. M. w dniu [...] września 2014 r. otrzymał skierowanie na badanie kontrolne i udał się do placówki medycznej, jednakże nie otrzymał zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby. Bezspornym jest zatem, że wyżej wymieniony nie mógł być dopuszczony do służby nie tylko w dniu [...] września 2014 r. ale również po tej dacie, aż do czasu przedstawienia odpowiedniego zaświadczenia lekarskiego. Tym samym w dniu [...] września 2014 r. nie doszło do przerwania biegu 12 miesięcznego terminu zaprzestania służby z powodu choroby. W ocenie organu nie ma wpływu na bieg ww. terminu również ta okoliczność, że w dniach [...] oraz [...] października 2014 r. K. M. przebywał w W. celem poddania się badaniom lekarskim zleconym przez Regionalną Komisję Lekarską Nr [...] ABW. Stawienie się przez funkcjonariusza na badania lekarskie nie może być bowiem utożsamiane z realizacją obowiązków służbowych. Co najwyżej wątpliwości może budzić, czy zasadnie wydano K. M. polecenie wyjazdu służbowego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. oraz polecenie wyjazdu służbowego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Jest to natomiast kwestia odrębna, dotycząca rozliczenia należności za podróże służbowe i pozostaje bez wpływu na wynik postępowania. Za chybiony uznano zarzut strony, jakoby Szef ABW bezprawnie wskazał w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. datę z jaką rozwiązany został stosunek służbowy z K. M. Zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy ABW stosunek służbowy funkcjonariusza ABW ulega rozwiązaniu z dniem określonym w rozkazie personalnym dotyczącym zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Natomiast zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia w rozkazie personalnym, o którym mowa w ust. 1 zamieszcza się podstawę prawną i datę zwolnienia ze służby. Jednocześnie, zgodnie z § 3 ust. 1 wspomnianego powyżej rozporządzenia do postępowania w sprawach osobowych dotyczących przyjmowania do służby, mianowania na stanowiska służbowe, przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego, załatwianych w formie rozkazu personalnego, w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem, stosuje się przepisy k.p.a. Tym samym wskazanie daty rozwiązania stosunku służbowego jest niezbędnym elementem każdego rozkazu personalnego rozwiązującego stosunek służbowy funkcjonariusza ABW i stanowi lex specialis w stosunku do art. 130 § 1 k.p.a. Organ podkreślił, że stosunek służbowy funkcjonariusza ma charakter administracyjnoprawny, którego cechą jest ponadprzeciętna stabilność zatrudnienia. Wyraża się ona w określeniu między innymi okoliczności, których istnienie stwarza możliwość prawną lub obowiązek zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Jednakże wzmożona ochrona zatrudnienia funkcjonariuszy nie może być badana bez uwzględnienia usprawiedliwionych potrzeb organu. Celem unormowań zawartych w ustawie o ABW oraz AW jest zapewnienie możliwości realizowania przez funkcjonariuszy ABW powierzonych im zadań o charakterze publicznym, bez nieuzasadnionej obawy o utratę miejsca zatrudnienia. Jednocześnie charakter tych zadań powoduje, że nie zawsze jest możliwe przedkładanie ochrony zatrudnienia nad konieczność realizowania przez ABW powierzonych jej zadań. W przedmiotowej sprawie Szef ABW, przed wydaniem rozkazu personalnego miał na względzie zarówno interes społeczny - rozumiany tutaj, jako interes służby, jak i słuszny interes funkcjonariusza. Analiza zaistniałych w sprawie okoliczności wykazała, że pozostawienie w służbie K. M., który od kilkunastu miesięcy faktycznie jej nie pełnił, narusza interes społeczny poprzez destabilizację kadry i dezorganizację pracy ABW. Na rozkaz personalny Szefa ABW z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] K. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jego uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego, konstrukcja tego przepisu ulokowana została w katalogu przesłanek fakultatywnych zwolnienia funkcjonariusza ze służby w ABW. Oznacza to, że rozstrzygnięcie oparto na uznaniu administracyjnym, jakie obrazuje termin "można zwolnić ze służby". Zdaniem skarżącego nawet przyjmując, że zaszła przesłanka 12-miesięcznej nieobecności w służbie w rozumieniu art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy i ABW, rolą orzekającego przełożonego służbowego było wykazanie w uzasadnieniu decyzji motywów delimitujących pod względem skutków prawnych z ww. przepisu dwie kategorie funkcjonariuszy: a) takich, którzy legitymując się 12-miesięczną absencją w służbie z powodu choroby muszą opuścić służbę, oraz b) takich, którzy legitymując się 12-miesięczną absencją w służbie, mogą skorzystać z przywileju pozostania w niej, co objawia się odstąpieniem przez organ od wszczynania z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby lub umorzeniem tak wszczętego postępowania, stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja nie zawiera jakiegokolwiek motywu wskazującego, jakie wartości istotne dla służby w ABW spowodowały, że zaliczono skarżącego do grupy określonej literą "a" nie zaś do grupy oznaczonej literą "b". Pominięcie przez Szefa ABW takiego wywodu oznacza dowolne zastosowanie art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW. Naruszenie przez Szefa ABW przepisu art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW, polegało również na błędnym wywiedzeniu, iż adresat rozstrzygnięcia spełnia przesłankę fakultatywnego zwolnienia ze służby w ABW polegającą na legitymowaniu się 12-miesięcznym okresem zaprzestania służby z powodu choroby. Okres 12 miesięcy nieobecności w służbie został ukształtowany jako termin prawa materialnego, tzn. nie podlegający sumowaniu z innymi terminami cząstkowymi, w sposób wywołujący skutki materialne w postaci legitymacji organu do rozwiązania stosunku służbowego w ABW. Zdaniem skarżącego, bezspornym jest, że skutek w postaci powstania kompetencji orzeczniczej po stronie organu na podstawie art. 60 ust. 2 zd. wstępne ustawy o ABW staje się aktualny, gdy nie ma miejsca jakakolwiek przerwa w okresie nieobecności funkcjonariusza w służbie. Stawienie się i pełnienie służby chociażby w sposób jednostkowy, w dowolnym z dni przypadających przez upływem wskazanych 12 miesięcy, powoduje rozpoczęcie biegu tego terminu na nowo, jeżeli po raz kolejny choroba stanowi przeszkodę w stawiennictwie w służbie. Skarżący wskazał, że organ sam przyznał, że w okresie korzystania przez funkcjonariusza ze zwolnienia chorobowego (którego początek przypada na [...] października 2013 r.) wydał K. M. polecenie udania się w podróż służbową oraz polecenie odwołujące go z urlopu. Polecenie służbowe może być kierowane przez przełożonego służbowego wyłącznie wobec funkcjonariusza zdolnego je wykonać, a więc w trakcie służby i w związku z jej pełnieniem oraz w miejscu i na zasadach określonych w poleceniu służbowym. Organ wycofał się z tej konkluzji, stwierdzając, że polecenie to miało walor szczególny i nie wiązało się z wykonaniem zadań służbowych, gdyż jego treścią była podróż w celu poddania się badaniu lekarskiemu przed Regionalną Komisją Lekarską Nr [...] ABW. Część historyczna uzasadnienia decyzji I instancji oraz część uzasadnienia II instancji przeczą i temu; stwierdzają bowiem, że czynności inwentaryzacyjne pełnione były przez skarżącego w dniu [...] września 2014 r., ale w ramach pomocy koleżeńskiej, a nie obowiązków służbowych. Skarżący podał, że w dniu [...] września 2014 r. wydane mu zostało polecenie służbowe przyjmujące postać skierowania (nakazu udania się) na komisję lekarską celem ustalenia zdolności do służby po okresie nieobecności. Okoliczność ta należała do mających istotny wpływ na wynik sprawy, więc zgodnie z regulacją art. 67 § 1 k.p.a. okoliczność przeciwna, tzn. niewydanie polecenia i niewykonywanie żadnego z poleceń, winny być udokumentowane protokołem, a nie - jak uczyniono to w toku postępowania - adnotacją (notatką służbową z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...]) sporządzoną w trybie art. 72 k.p.a. Skarżący podkreślił, że konstrukcja listy obecności i nadzór właściwej komórki kadrowej powodują, że nie jest możliwe zamieszczenie z określoną datą podpisu przez funkcjonariusza, który nie jest przez przełożonego przewidziany jako pełniący służbę lub wykonujący inne zadania służbowe. W takim wypadku brak jest technicznie miejsca na zamieszczenie podpisu z określoną datą. Za niezasadną uznał odmowę uwzględnienia przez organ wniosku dowodowego z zeznania świadka. Skarżący zarzucił, że naruszono też art 7, art. 77, art. 80 art. 107 k.p.a., gdyż błędnie i wywiedziono ze zgromadzonego materiału dowodowego, że czynności organu nie miały charakteru polecenia służbowego, skutkującego koniecznością dopełnienia obowiązku służbowego w zakresie wymaganym od funkcjonariusza poddającego się badaniu lekarskiemu po odwołaniu go z urlopu. Zdaniem skarżącego kluczowe znaczenie dla sprawy miały dowody z dokumentów urzędowych w postaci: 1) polecenia odwołującego z urlopu z dnia [...] września 2014 r., nr [...] oraz [...]) polecenia wyjazdu służbowego w dniach [...] i [...] października 2014 r., a także skierowanie z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], czego następstwem prawnym jest orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] ABW z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] kwalifikujące stan zdrowia. Pominięto również dowód z przesłuchania świadka, o jakie skarżący wnioskował. Skarżący wskazał, że świadczył pomoc w trakcie pełnienia służby P. S., podczas inwentaryzacji. Skarżący wskazał, że podpisał się na liście obecności. Błędnie tym samym przyjęto, że polecenie służbowe odwołujące z urlopu nie było wydane na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 maja 2011 r., w sprawie urlopów funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego tzn. «ze względów służbowych», a więc w celu realizacji zadań służbowych, mających zapewnić sprawne działanie całej formacji. W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej i powołał argumenty zawarte już w swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz., 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Na podstawie art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia wskazanego w powyższej ustawie naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu. Przepisem prawa materialnego, który został przez organy zastosowany wobec skarżącego był art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.). Przepis ten stanowi, że funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez niego służby z powodu choroby. A zatem przepis ten wskazuje na jedną z okoliczności, uzasadniającą skorzystanie przez zwierzchnika służbowego funkcjonariusza z kompetencji do zwolnienia go ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Tą ewentualność otwiera upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Należy dodać, iż decyzja w sprawie zwolnienia ze służby jest decyzją dyskrecjonalną, co wiąże się z koniecznością właściwego umotywowania przesłanek wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący jako kluczowy dla swej sprawy traktuje zarzut błędnej interpretacji i błędnego zastosowania wyżej przytoczonego art. 60 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy. W ocenie K. M. zwolnienie funkcjonariusza ze służby może nastąpić tylko wówczas, gdy choroba będąca przyczyną zaprzestania służby trwa nieprzerwanie przez okres 12 miesięcy. W jego wypadku bieg 12 – miesięcznego terminu został przerwany, gdyż [...] września 2014 stawił się do służby. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW oraz AW poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy adresat rozstrzygnięcia, nie spełnia przesłanki zwolnienia ze służby w przepisie tym wskazanej, stwierdzić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje jednolity pogląd, że przepis ten dotyczy sytuacji, w której dochodzi do zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie tyle z uwagi na upływ 12- miesięcznego okresu przebywania na zwolnieniu lekarskim, co ze względu na upływ 12-miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby. Kluczowym przy ocenie prawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia jest zatem ustalenie, czy przez powyższy czas skarżący świadczył służbę, co należy rozumieć jako dopuszczenie i faktyczne wykonywanie obowiązków służbowych. Niekwestionowanym jest stan faktyczny przyjęty przez organ, jako podstawa orzekania w sprawie, a mianowicie, że począwszy od dnia [...] października 2013 r. skarżący przedkładał kolejne zwolnienia lekarskie, obejmujące nieprzerwany okres od [...] października 2013 r. do [...] września 2014 r., by następnie w dniu [...] września 2014 r. zgłosić swoją gotowość do służby. Nie budzą również wątpliwości okoliczności udokumentowane notatką służbową nr [...], sporządzoną w dniu [...] stycznia 2015 r., przez kierownika Samodzielnej Sekcji [...] Delegatury ABW w W., tj.: że skarżący w dniu [...] września 2014 r. nie został dopuszczony do służby z uwagi na brak stosownego zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do dalszego jej pełnienia. Również nie budzi wątpliwości, że przełożony skarżącego wskazany w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] października 2013 r. nie powierzał mu ani w dniu [...] września 2014 r., ani kiedykolwiek później żadnych obowiązków służbowych do wykonania oraz że w/w przełożony skierował go na zaległy urlop wypoczynkowy, który skarżący wykorzystał w dniu [...] września 2014 r., by następnie począwszy od dnia [...] września 2014 r. do dnia [...] marca 2015 r. (z dwudniową przerwą na poddanie się badaniom RKL w W. celem orzeczenia o stanie zdrowia) kontynuować absencję spowodowaną chorobą. Zgodzić się należy z organem, że rozbieżności budzi jedynie ocena skutków prawnych jakie wywołało podpisanie się przez skarżącego na liście obecności, w dniu [...] września 2014 r. oraz wykonanie polecenia poddania się czynnościom orzeczniczym przed RKL w W. Nieuprawniona jest natomiast teza skarżącego, że obie te czynności doprowadziły do przerwania 12-mieszięcznego terminu, o którym mowa w art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW oraz AW. Odnośnie złożenia podpisu na liście obecności w dniu [...] września 2014 r. okoliczność taka, pozostaje bez znaczenia dla sprawy w sytuacji, gdy skarżący nie został dopuszczony w tym dniu do realizacji zadań służbowych, z uwagi na nieprzedstawienie zaświadczenia potwierdzającego zdolność do służby, po długotrwałym leczeniu lekarskim, co zostało udokumentowane notatką służbową nr [...]. Nawet, gdyby hipotetycznie uznać że K. M. w dniu [...] września 2014 r. wykonywał, czynności inwentaryzacyjne, to działania takie nie mogą być uznane za realizowanie obowiązków służbowych, albowiem zakres takich obowiązków dla skarżącego na nowo zajmowanym stanowisku naczelnika w Grupie Dyspozycyjnej Szefa ABW nie został sporządzony. Polecenie wykonywania takich czynności, nie zostało również wydane przez wyznaczonego w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] października 2014 r. ówczesnego przełożonego skarżącego - dyrektora Delegatury ABW w W., dlatego o ile K. M. faktycznie uczestniczył w dniu [...] września 2014 r. w inwentaryzacji, to podejmowane przez niego działania można zakwalifikować wyłącznie jako świadczenie pomocy koleżeńskiej innemu funkcjonariuszowi. Wskazać należy, że stawienie się funkcjonariusza do służby na jeden dzień, po to tylko by już w dniu następnym przedłożyć kolejne zwolnienie lekarskie, nie można oceniać inaczej jak w kategoriach zabiegu zmierzającego do obejścia przepisu art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW oraz AW. Pozostawienie skarżącego w takich okolicznościach w służbie byłoby jednoznaczne z wydaniem przez organ przyzwolenia na nadużywanie przysługujących mu uprawnień. Wskazać należy, że organ podejmował czynności, ażeby ustalić, czy skarżący był w ogóle zdolny do podjęcia służby. Zgodzić się należy z organem, że poddanie się badaniu przed RKL, w przypadku skierowania na takie badanie przez organ, jest obowiązkiem każdego funkcjonariusza, ale realizacja tego obowiązku nie jest równoznaczna z pełnieniem służby jako takiej. Czynności orzecznicze, to nic innego jak badania lekarskie, nie różniące się znacząco od badań, jakim poddawany się funkcjonariusz udający się do lekarza celem uzyskania zwolnienia lekarskiego. Przyjęcie poglądu skarżącego prowadziłoby do absurdalnego wniosku, że o ile funkcjonariusz dobrowolnie udaje się do lekarza, to ciągłość terminu przewidzianego w art. 60 ust. 2 pkt 8 ustawy o ABW oraz AW jest zachowana, ale już wykonanie badań lekarskich na polecenie przełożonego, bieg tego terminu przerywa. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez Szefa ABW prawa, poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego w postaci zeznań świadka, w osobie P. S., zgodzić się należy z organem, że wnioskowany dowód zmierzał wyłącznie do przedłużenia postępowania. Zgodnie z ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2013 r. jedyną osobą upoważnioną do wyznaczenia skarżącemu zakresu obowiązków, był dyrektor Delegatury ABW w W., co oznacza, że o ile skarżący wykonywał jakieś czynności, to działań takich nie można uznać za realizację poleceń służbowych, albowiem nie wydał ich dyrektor Delegatury ABW w W. Tymczasem zeznania świadka miały potwierdzić przebieg rozmowy z Kierownikiem Samodzielnej Sekcji [...], który bez wątpienia nie był przełożonym służbowym skarżącego, czego skarżący, jako funkcjonariusz z długoletnim stażem, powinien mieć pełną świadomość, podobnie jak powinien mieć świadomość, że ewentualne polecenia wydane przez Kierownika S [...] Delegatury ABW w W. nie są dla niego wiążące. Wskazać należy, że z interpretacją art. 60 ust. 2 pkt 8 pow. ustawy o ABW oraz AW, koresponduje aktualna w tej kwestii linia orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej NSA). W wyroku NSA z 24 lutego 2010 r., sygn. I OSK 1188/09, stwierdzono, iż gotowość do podjęcia służby w sytuacji, gdy brak jest stosowanego obligatoryjnego zaświadczenia lekarskiego nie stanowi podstawy przerwania biegu okresu 12 miesięcy. Z kolei w wyroku z 23 czerwca 2008 r., sygn. I OSK 1021/07, Sąd ten zauważył, iż fakt podjęcia przez policjanta obowiązku stawienia się w sądzie w charakterze świadka, nawet podpisanie listy obecności i nieposiadanie na ten dzień zwolnienia lekarskiego, nie spowodowało, że okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez policjanta służby z powodu choroby został w wyniku tych zdarzeń przerwany. Postulowana przez skarżącego interpretacja art. 41 ust. 2 pkt 7 powyższej ustawy, mogłaby spowodować praktyczną niemożliwość zastosowania tej regulacji a tym samym pozbawienie jakiegokolwiek znaczenia dla zasady pozostawania w służbie wyłącznie funkcjonariuszy zdrowych fizycznie i psychicznie. Wskazać należy, że wprawdzie powołane orzeczenia dotyczą policjantów, niemniej jednak unormowania dotyczące funkcjonariuszy ABW są tożsame. Zapis bowiem art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji jest tożsamy z art. 60 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy o ABW oraz AW. Organy administracji prawidłowo wyjaśniły przesłanki, o których mowa w art. 60 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy. K. M. w okresie [...] października 2013 r. do [...] września 2014 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. 12 miesięczny okres zaprzestania pełnienia służby z powodu choroby nie został przerwany z powodu nieprzedstawienia przez funkcjonariusza zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 229 § 2 i 4 Kodeksu pracy. W rezultacie, Szef ABW mógł skorzystać z kompetencji przewidzianej w powyższym przepisie ustawy o ABW oraz AW. Do zastosowania tej regulacji ukierunkowywała wymieniony organ norma art. 45 powyższej ustawy. Wskazany przepis jako jeden z podstawowych warunków przyjęcia do służby w Policji uznaje bowiem posiadanie przez kandydata odpowiedniej zdolności fizycznej i psychicznej. Zgodzić się należy ponadto z organem, iż nie jest dopuszczalne pozostawienie w szeregach formacji funkcjonariusza niepełniącego służby z powodu choroby przez okres 17 miesięcy, albowiem nie tylko dezorganizuje to pracę ABW, ale również negatywnie wpływa na morale pozostałych funkcjonariuszy. Choć K. M. orzeczeniem Nr [...] Regionalnej Komicji Lekarskiej Nr [...] ABW w W. z dnia [...] listopada 2014 r., utrzymanym następnie w mocy przez Centralną Komisję Lekarską w dniu [...] marca 2015 r., uznany został za zdolnego do służby w ABW, to do dnia [...] marca 2015 r. pozostawał na zwolnieniu lekarskim. Dawało to podstawy do przypuszczeń, iż skarżący nie jest zainteresowany podjęciem dalszej służby. A zatem Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego o naruszeniu art. 60 ust. 2 pkt 8 pow. ustawy o ABW oraz AW. Sąd nie podzielił również pozostałych zarzutów skargi, w tym dotyczących naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a., nie znajdują one bowiem potwierdzania w aktach postępowania administracyjnego. Zaskarżone do WSA decyzje nie są obarczone innymi wadami prawnymi, mogącymi mieć wpływ na ocenę ich legalności. Wobec wyżej stwierdzonych okoliczności faktycznych i prawnych, skargę K. M. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.