II SA/Wa 1015/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. W.o na orzeczenie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] kwietnia 20156 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - R. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] kwietnia 20156 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zaskarżone orzeczenie wywołuje, oprócz dolegliwości w postaci obniżenia poczucia własnej wartości, także negatywne skutki materialne w postaci wstrzymania w tym czasie premii i awansów oraz wstrzymanie obniżenie nagrody rocznej w kwocie 3000 zł, co stanowi wymierną znaczną szkodę materialną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, rozpoznając powyższy wniosek, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06). W ocenie Sądu skarżący nie wykazał w dostateczny sposób, jak wstrzymanie wypłaty nagrody rocznej wpłynie na jego całościową sytuację materialną i czy grozi to wyrządzeniem znacznej szkody. W szczególności nie odniósł wskazanej kwoty 3000 zł wstrzymanej nagrody rocznej do swojej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Nie wykazał jaki będzie faktyczny skutek wykonania zaskarżonej decyzji na płaszczyźnie jego sytuacji majątkowej – czy zmniejszony dochód przekłada się na niebezpieczeństwo poniesienia znacznej i trudnej do naprawienia szkody. Natomiast odnośnie przesłanki dotyczącej wstrzymania awansów czy braku rozwoju zawodowego w trakcie obecnie wykonywanej pracy, stwierdzić należy, że kwestia ta należy zaliczyć do podległości służbowej i jej konsekwencji w zakresie powierzanych skarżącemu zadań, zatem nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Należy podkreślić, że instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Zatem, niewskazanie tych okoliczności nie może skutkować uwzględnieniem wniosku. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.