II SA/Wa 1023/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi E.M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP/organ II instancji) rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] (dalej rozkaz personalny Organu II instancji) po rozpatrzeniu odwołania E. M. (dalej skarżąca) od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej KWP w [...]/organ I instancji) z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] (rozkaz personalny organu I instancji) w sprawie zwolnienia skarżącej z zajmowanego stanowiska [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Skarżąca służbę w Policji pełni od [...] maja 2001 roku. Z dniem [...] kwietnia 2021 roku została mianowana na stanowisko [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Skarżącą na okres od dnia [...] sierpnia 2024 roku do [...] lutego 2025 roku z urzędu delegowano do czasowego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...], gdzie powierzono jej obowiązki w Wydziale do Spraw [...]. W tym czasie skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim. Komendant Miejski Policji w [...] wnioskiem personalnym z dnia [...] lutego 2025 roku zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o przeniesienie skarżącej - [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] do Komendy Miejskiej Policji w [...]. Wskazał, że wniosek podyktowany jest koniecznością zasilenia stanu etatowego Komendy Miejskiej Policji w [...], bowiem w tej jednostce organizacyjnej Policji nadzień [...] lutego 2025 roku o stanie etatowym 1100 było 191 wakatów co stanowi 17,4 procent stanu etatowego. Podniesiono, że skarżąca podczas swojej [...] służby realizowała, zadania na różnych stanowiskach oraz w różnych komórkach organizacyjnych Policji. Uznano, że wiedza, wieloletnie wszechstronne doświadczenie wymienionej oraz predyspozycje osobowościowe będą przydatne przy realizacji zadań w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Biorąc pod uwagę umiejętności skarżącej oraz konieczność zapewnienia ciągłości służby jak również zapewnienie właściwej realizacji ustawowych zadań Policji w Komendzie Miejskiej Policji w [...] uznano, że zasadnym jest zwolnienie wymienionej na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2024 roku, poz. 145 - z późn. zm. – dalej ustawa o Policji) z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie, na podst. art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji do Komendy Miejskiej Policji w [...]. Rozkazem personalnym KWP w [...] skarżąca [...] w 6 (szóstej) grupie zaszeregowania, z uposażeniem zasadniczym 5040, złotych ustalonym przy zastosowaniu mnożnika 2300 kwoty bazowej oraz z dodatkiem służbowym w kwocie 840, złotych miesięcznie - z dniem [...] lutego 2025 roku została zwolniona z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2025 roku z urzędu została przeniesiona do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Stwierdzono, że zgodnie z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy Policji albo Komendant Stołeczny Policji i komendanci powiatowi (miejscy, rejonowi) Policji oraz Komendant-Rektor Akademii Policji w [...] i komendanci szkół policyjnych. Wskazano, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są m. in. Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta) (art. 36 ust. 2 ustawy o Policji). Uznano, że przenosząc funkcjonariusza do Komendy Miejskiej Policji w [...] działano w oparciu o art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który wymaga od policjanta szczególnej dyscypliny służbowej cechującej się podporządkowaniem i hierarchicznością oraz art. 32 ust. 1 i 2 Ustawy o Policji, który umożliwia przełożonemu w sprawach osobowych kształtowanie polityki kadrowej tj. mianowania, przenoszenia, oraz zwalniania policjantów ze stanowisk służbowych bez uzyskiwania zgody policjanta. Komendant Wojewódzki Policji w [...], stwierdził, że jako odpowiedzialny za prawidłowe funkcjonalnie jednostek organizacyjnych na terenie garnizonu pomorskiego, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach, kierując się wymogami sprawności działania w realizacji ustawowych zadań Policji i uwzględniając specjalizację zadań oraz ciągłość ich realizacji, decydować o zasilaniu stanu osobowego tych jednostek Policji. Uznał, że w zaistniałej sytuacji, możliwość kreowania polityki kadrowej, nie może być ograniczona a interes społeczny przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje konieczność niezwłocznego wzmocnienie kadrowego Komendy Miejskiej Policji w [...]. Wskazano, że z uwagi na interes służby i potrzeby zapewnienia ciągłości służby konieczne jest nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżąca w terminie wniosła odwołania do Komendanta Głównego Policji. Wskazała, że jej wyniki pracy z zakresu "[...]" były uznane jako wzorowe i skuteczne. Podniosła, że podjęte w 2023 roku studia magisterskie na kierunku [...] w [...], na które to otrzymała zgodę Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], miały być podstawą do rozwijania komórki jaką stanowią ustalenia z otwartych źródeł informacji, czyli "[...]". Podniosła, że w Wydziale [...] KWP w [...] pełni służbę [...] lat, doskonale zna swoją wartość jako człowieka, ale też funkcjonariusza, któremu przyświeca respektowanie jego praw. Podniosła, że utrata stanowiska jest związana z pomówieniami. Uznała, że nikt nie zasługuje na dyskryminację, dewaluację ciężko wypracowanych umiejętności czy wykluczenie tylko dlatego, że trzyma w pracy zdrowy dystans, a wartością nadrzędną jest niechęć do układów i spoufalania się. Jej zdaniem nie chodzi tu o przywiązanie do miejsca jakim jest Wydział [...], a możliwość realizacji w pracy, do której posiada zarówno predyspozycje, ale i najwyższe kwalifikacje - to właśnie jej zdaniem wyczerpuje definicję dobra służby. Wobec czego wnosiła o przywrócenie na stanowisko, którego nie utraciłaby, gdyby nie wydarzyła się sytuacja z pomówieniami jej osoby. Organ II instancji podzielił argumentację organu I instancji i utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Skargę na powyższy rozkaz personalny wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj: a) art. 11 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 z późn. zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez niewystarczające uzasadnienie decyzji, nieuwzględniające kwalifikacji i przebiegu służby skarżącej, potrzeb kadrowych i interesu służby. b) art. 2 i art. 32 Konstytucji RP - poprzez zastosowanie środka w postaci przeniesienia skarżącej do jednostki organizacyjnej niższego szczebla, który to środek pozostaje nieadekwatny do ustalonego stanu faktycznego, stanowiąc jednocześnie przejaw nadużycia władzy dyskrecjonalnej przez organ, polegający na instrumentalnym wykorzystaniu przysługujących mu kompetencji w celu pozamerytorycznego ukarania funkcjonariusza. Działanie to należy ocenić jako formę represji organizacyjnej, wynikającej z domniemanych konfliktów personalnych oraz subiektywnie ocenianych incydentów interpersonalnych. c) art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że zadania Policji, o których mowa w tym przepisie, uzasadniają możliwość arbitralnego przeniesienia funkcjonariusza do jednostki niższego szczebla, w oderwaniu od rzeczywistych potrzeb służby oraz w sposób nieproporcjonalny i represyjny, mający charakter nadużycia władzy dyskrecjonalnej, co prowadzi do instrumentalnego traktowania funkcjonariusza jako środka do osiągania celów kadrowych, nie zaś jako podmiotu praw i obowiązków wynikających z ustawy o Policji, d) art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na utożsamieniu pojęcia "szczególnej dyscypliny służbowej" z obowiązkiem bezrefleksyjnego podporządkowania się każdej decyzji przełożonego, niezależnie od jej celowości, proporcjonalności czy poszanowania godności funkcjonariusza, co w konsekwencji prowadzi do instrumentalnego wykorzystania tej normy w celu legitymizacji działań o charakterze represyjnym, nieopartych na obiektywnych potrzebach służby, lecz na subiektywnych ocenach przełożonego. e) art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych wynikający z roty ślubowania uzasadnia każdorazowo przeniesienie funkcjonariusza do jednostki niższego szczebla - niezależnie od zasad proporcjonalności, celowości i poszanowania godności osobistej policjanta oraz bez uprzedniego ustalenia, że taka decyzja służy rzeczywistym potrzebom organizacyjnym formacji, a nie celom represyjnym lub retorsyjnym. Takie rozumienie przepisu prowadzi do nadużycia władzy przełożonego i godzi w konstytucyjne prawa funkcjonariusza. f) art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że samo istnienie ustawowej kompetencji do przeniesienia funkcjonariusza z urzędu do innej jednostki organizacyjnej Policji czyni taką decyzję w każdym przypadku legalną i uzasadnioną - bez przeprowadzenia należytej analizy rzeczywistych potrzeb organizacyjnych służby, adekwatności środka, poszanowania interesu funkcjonariusza oraz wykluczenia przesłanek pozamerytorycznych, takich jak działania o charakterze retorsyjnym czy represyjnym. Taka wykładnia prowadzi do instrumentalnego traktowania normy kompetencyjnej i narusza zasadę legalizmu oraz konstytucyjne prawa funkcjonariusza do równego traktowania i ochrony przed arbitralnością władzy. 2. naruszenie przepisów prawa postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj: a) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, w szczególności: - nieuwzględnienie faktu, że odsunięcie skarżącej od służby w 2024 r. nastąpiło bez podstawy prawnej i nastąpiło z naruszeniem przepisów ustawy o Policji, - nieuwzględnienie okoliczności, że postępowanie dotyczące rzekomego ujawnienia informacji niejawnych zakończyło się uniewinnieniem skarżącej, gdyż przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło zarzutów stawianych skarżącej. b) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności pominięcie przez organ przesłuchania kluczowych świadków, którzy posiadają wiedzę mającą istotne znaczenie dla oceny okoliczności faktycznych sprawy oraz dla zweryfikowania zasadności twierdzeń będących podstawą wydania rozkazu personalnego. Pominięcie to skutkowało naruszeniem zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tj. świadków opisanych w skardze. c) art. 7, art. 8 oraz art. 11 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oderwaniu od rzeczywistego stanu faktycznego pominięciem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, zasady celowości oraz racjonalnego gospodarowania zasobami kadrowymi. d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy winien był na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazała, że maju 2024 roku doszło do incydentu, w wyniku którego wobec skarżącej sformułowano niezweryfikowane podejrzenia o rzekome nieuprawnione udostępnienie danych osobie nieuprawnionej. W związku z tym incydentem, bez wszczęcia formalnego postępowania dyscyplinarnego i bez możliwości złożenia przez nią wyjaśnień, przełożeni podjęli wobec niej szereg drastycznych działań o charakterze restrykcyjnym i dyskredytującym zawodowo. Jej zdaniem, decyzja o przeniesieniu z urzędu, mimo iż formalnie opierała się na przesłankach art.36 ust. 1 ustawy o Policji (interes służby), w rzeczywistości miała charakter represyjny i odwetowy, a jej rzeczywistą podstawę stanowiły niesprawdzone i niepotwierdzone zarzuty z przeszłości oraz arbitralna decyzja przełożonych. W ocenie skarżącej doszło do naruszenia zasady równego traktowania, zasady proporcjonalności, ochrony zaufania do organów władzy publicznej oraz prawa do ochrony zdrowia i dobra osobistego funkcjonariusza publicznego. Uznała, że wydając rozkaz personalny o przeniesieniu skarżącej do innej jednostki organizacyjnej Policji, organ pierwszej instancji uchybił obowiązkowi należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia administracyjnego, wynikającemu z art. 107 § 3 k.p.a., który zobowiązuje organ do wskazania faktycznych i prawnych podstaw decyzji, a także jej motywów. Rozkaz został wydany bez uprzedniej, szczegółowej analizy potrzeb służbowych jednostki, do której skarżącą przeniesiono, oraz bez odniesienia się do kwalifikacji, doświadczenia i dotychczasowego przebiegu służby strony. W konsekwencji, decyzja ta narusza również art. 11 k.p.a., wyrażający zasadę pogłębionego zaufania obywateli do władzy publicznej. Powyższe uchybienia skutkują naruszeniem zasady legalizmu oraz standardów prawidłowego postępowania administracyjnego. Jej zdaniem Organ błędnie zinterpretował normę ogólną wynikającą z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, przyjmując, że misja Policji jako formacji "służącej społeczeństwu" uprawnia do dowolnego kształtowania polityki kadrowej. Tymczasem norma ta nie stanowi samoistnej podstawy do podejmowania decyzji w przedmiocie zmian kadrowych, a wszelkie działania muszą być podejmowane z poszanowaniem zasad celowości, proporcjonalności i legalności. W niniejszej sprawie organ nie wykazał, aby przeniesienie skarżącej służyło realizacji interesu publicznego lub potrzebom służby. W rezultacie doszło do zastosowania środka nieadekwatnego i arbitralnego. Wskazała, że interpretacja art. 25 ust. 1 ustawy o Policji przyjęta przez organ rażąco upraszcza pojęcie "szczególnej dyscypliny służbowej", utożsamiając je z bezwarunkowym podporządkowaniem się każdej decyzji przełożonego, niezależnie od jej legalności, celowości i zasadności. Podniosła, że obowiązki wynikające z roty ślubowania, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, nie mogą być interpretowane jako wyłączające możliwość oceny zasadności decyzji kadrowych. Uznała, że organ dokonał błędnej wykładni tego przepisu, utożsamiając wierność państwu i wykonywanie rozkazów przełożonych z obowiązkiem biernego akceptowania decyzji służbowych, nawet jeżeli noszą one cechy represji lub są wynikiem nadużycia kompetencji. Zauważyła, że organ przyjął, że ustawowa kompetencja do przenoszenia funkcjonariusza do innej jednostki (art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji) uzasadnia każdą decyzję kadrową, niezależnie od kontekstu faktycznego i jej skutków dla funkcjonariusza. Tymczasem przepis ten nie może być wykorzystywany w sposób arbitralny. Zaniechanie przeprowadzenia analizy celowości, proporcjonalności oraz zgodności decyzji z dobrem służby skutkuje rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego i przepisów regulujących stosunek służbowy funkcjonariusza Policji. Uznała, że organ I instancji nie zrealizował obowiązku przeprowadzenia pełnego i wszechstronnego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 77 § 1 k.p.a., co stanowi również naruszenie zasady praworządności (art. 7 k.p.a.). Zignorowano istotne okoliczności, w tym nieprawidłowości związane z wcześniejszym odsunięciem skarżącej od czynności służbowych oraz jej uniewinnienie w postępowaniu wyjaśniającym dotyczącym rzekomego ujawnienia informacji niejawnych. Pominięcie tych faktów miało bezpośredni wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, co skutkuje jego wadliwością. Jej zdaniem organ dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności pominięciem przez organ przesłuchania kluczowych świadków, posiadających wiedzę mającą istotne znaczenie dla oceny stanu faktycznego oraz zasadności twierdzeń leżących u podstaw wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. Podniosła, naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji w oderwaniu od rzeczywistego stanu faktycznego oraz z pominięciem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, zasady celowości oraz racjonalnego gospodarowania zasobami kadrowymi. Podniosła, że rozkaz personalny KWP w [...] został wydany w sytuacji, gdy: 1. Komendant Miejski Policji w [...] nie występował z wnioskiem o przeniesienie Skarżącej i nie wskazywał na potrzebę przydzielenia jej do jednostki podległej; 2. W strukturze Komendy Miejskiej Policji nie istnieje żaden etat odpowiadający kwalifikacjom skarżącej, co potwierdza, że decyzja o jej przeniesieniu miała charakter sztuczny i pozbawiony merytorycznego uzasadnienia; 3. Skarżąca została przekazana "w dyspozycję", tj. bez realnego stanowiska, co nie tylko deprecjonuje jej kompetencje, ale również stanowi faktyczne odsunięcie od służby — z naruszeniem przepisów ustawy o Policji i bez wyraźnego uzasadnienia formalnego; 4. Pomimo złożenia przez Skarżącą pisma z odwołaniem od decyzji o przeniesieniu w dyspozycję Komendant Wojewódzki nie udzielił żadnej odpowiedzi, co stanowi rażące naruszenie obowiązku udzielenia informacji stronie i pogłębia bezczynność organu; Uznała, że obecne oddelegowanie Skarżącej do Komisariatu II Policji w [...] — w celu pełnienia funkcji związanej wyłącznie z obsługą petentów — stanowi nieadekwatne wykorzystanie jej specjalistycznych kompetencji, zdobytych w strukturach Wydziału [...] oraz w pracy operacyjnej. Wskazuje to na brak obiektywizmu oraz intencjonalne obniżenie znaczenia jej roli zawodowej, w oderwaniu od rzeczywistych potrzeb służby i zasad racjonalnego zarządzania zasobami ludzkimi. W związku z powyższym wnosiła o: 1. uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2025 r. w całości, 2. na podstawie art. 135 p.p.s.a. rozważenie uchylenia rozkazu personalnego organu I instancji w całości, 3. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w sprawie zwolnienia skarżącej E. M. z zajmowanego stanowiska [...] i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z dnia 2 grudnia 2022 r., Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy Komendant Miejski Policji w [...], w dniu [...] stycznia 2025 r., wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o rozważenie możliwości delegowania funkcjonariusza Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] do Komendy Miejskiej Policji w [...], w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania i wzmocnienia Wydziału do Spraw Przestępstw w Ruchu Drogowym i Wykroczeń Komendy Miejskiej Policji w [...]. Prośbę swoją umotywował trudną sytuacją kadrową w Komendzie Miejskiej Policji w [...] i jednostkach jej podległych (absencja funkcjonariuszy na poziomie 26,1%). Wyjaśnił też, że spośród 1100 etatów policyjnych aż 189 pozostaje nieobsadzonych, zaś kolejne 98 jest niewykorzystanych w służbie ze względu na różnego rodzaju absencje (adaptacja zawodowa, kurs podstawowy, studia stacjonarne w Akademii Policji w Szczytnie, oddelegowania, urlopy: macierzyńskie, wychowawcze, rodzicielskie, zwolnienia lekarskie, zwolnienia od zajęć służbowych). W stanowisku z dnia [...] lutego 2025 r. Naczelnik Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wyjaśnił, że do wzmocnienia osobowego Wydziału do Spraw [...] w [...] wskazał skarżącą. Stwierdził przy tym, że wymieniona od pół roku delegowana jest do pełnienia służby w powyższym Wydziale (faktycznie przebywała na zwolnieniu lekarskim), a nadto jej przeniesienie do wskazanej jednostki w żaden sposób nie wpłynie na osłabienie jakości zadań realizowanych w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Zadania skarżącej zostały rozdzielone na innych funkcjonariuszy i ich realizacja odbywa się bez opóźnień i spadku jakości. Komendant Miejski Policji w [...], wnioskiem z dnia [...] lutego 2025 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o przeniesienie E. M. do kierowanej przez siebie jednostki organizacyjnej Policji. Komendant Wojewódzki Policji w [...], rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2025 r., działając na podstawie art. 6f, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145, z późn. zm.), zwolnił skarżącą, z dniem [...] lutego 2025 r., z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2025 r. przeniósł wymienioną z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Decyzji, na podstawie art. 108 § 1 Kpa, organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawą prawną zaskarżonego rozkazu personalnego, utrzymanego co do zasady w mocy w toku administracyjnego postępowania odwoławczego, przywołany został przepis art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powołany przepis jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. Nie zawiera on przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie oraz nie precyzuje kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Natomiast w art. 36 ust. 1 i 2 ww. zamieszczona została regulacja dotycząca m.in. przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę oraz organ właściwy do wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Z kolei w art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające poniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. W przepisie art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające poniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonania tych zadań jest niewątpliwie dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze (por. wyrok Sądu Najwyższego Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 lutego 1993 r., sygn. aktIIIAZP 38/92). Zatem osoba decydująca się dobrowolnie na podjęcie służby w Policji rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 1999 r" sygn. akt I SAB 8/99). Przejawem natomiast podległości służbowej są wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia podległego mu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, a także do przeniesienia go z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce Policji lub miejscowości. Rozkaz personalny oparty na treści art. 36 ust. 1 ustawy o Policji jest wydawany w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 k.p.a. Ocena, czy przy podejmowaniu rozkazu personalnego o przeniesieniu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego, a słusznym interesem strony (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 1254/21). Wobec powyższego należy uznać, że przełożony właściwy w sprawach osobowych uprawniony jest do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej Policji lub innej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 919/90). W tym stanie rzeczy przełożonym - odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie bądź w ramach jednostki organizacyjnej - przyznano uprawnienie do kształtowania polityki kadrowej, przy czym kreują ją tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji. Należy także zauważyć, że ustawa nie określa żadnych warunków przeniesienia policjanta, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Przeniesienie policjanta do innej jednostki organizacyjnej Policji lub innej miejscowości pozostawione zostało zatem uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2630/13 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2305/14 i z dnia 9 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 700/20). W rozpatrywanej sprawie organem właściwym do podjęcia decyzji w zakresie zwolnienia strony ze stanowiska służbowego, a także przeniesienia jej do dalszego pełnienia służby w innej jednostce Policji, był Komendant Wojewódzki Policji w [...] - zgodnie z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. W kontekście powyższego nie budzi wątpliwości, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2025 r. o zwolnieniu skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do innej jednostki Policji został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest uprawniony do zbadania, czy rozkaz personalny o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji został wydany przez właściwego przełożonego oraz czy przy jego wydaniu nie przekroczono granic uznania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja (rozkaz personalny) nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne, nie obejmuje natomiast tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki stosowania prawa (zob. np. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11). W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Sądy administracyjne nie mogą wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Dodać przy tym należy, iż zarówno pojęcia interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Z reguły interes indywidualny nie pokrywa się z interesem społecznym. Ustawodawca w art. 7 k.p.a. nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony. Sąd Najwyższy w wyroku z 18 listopada 1993 r., III ARN 49/93 (OSNCP 1994/9/181) stwierdził, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej". Zagadnienie wyważenia słusznego interesu w sprawie opiera się zatem na elementach ocennych, które w realiach kontrolowanej sprawy, zostało dokonane prawidłowo. W świetle akt sprawy oraz uzasadnień organów obu instancji potrzebę przeniesienia służbowego skarżącej stanowiły okoliczności szczegółowo opisane w w/w rozkazach personalnych, które to stanowisko WSA w Warszawie przyjmuje z własne. Zdaniem sądu, każda okoliczność faktyczna odpowiadająca interesowi służby na tyle istotna, że przeważa nad indywidualnym interesem funkcjonariusza, uprawnia przełożonego do zwolnienia funkcjonariusza z dotychczasowego stanowiska służbowego i przeniesienia go na inne równorzędne stanowisko służbowe. Oceniając zaskarżony rozkaz personalny z perspektywy ograniczonych kryteriów kontroli sądowej decyzji uznaniowych, skład orzekający stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny jest zgodny z prawem. Granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone. Skład orzekający podziela stanowisko organu co do zupełności i wystarczalności zebranego materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreśla, że fakt, że policjant w nowym miejscu pełnienia służby będzie wykonywał inne niż dotychczas zadania, jest naturalną konsekwencją przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że zmiana miejsca pełnienia służby nieodłącznie wiąże się ze specyfiką służby w Policji i z dyspozycyjnością funkcjonariuszy. Nie sposób też założyć a priori, że uszczuplając kadrowo jedną komórkę czy jednostkę Policji w celu wsparcia innej, przełożony działa na niekorzyść tej pierwszej, albo że zasila inną jednostkę czy komórkę Policji funkcjonariuszem, który nie będzie przydatny (kompetentny) do wykonywania zadań służbowych na nowo objętym stanowisku. Z tego powodu nie można założyć, że staż, wykształcenie skarżącej, w tym ukończone kursy specjalistyczne nie mogą być "wykorzystane" przez niego w nowym miejscu pełnienia służby. Jego kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie przyczynią się niewątpliwie do poprawy realizacji zadań nałożonych na Komendę Miejską Policji w [...]. Doświadczenie zawodowe skarżącego stanowi gwarancję szybkiego wdrożenia się w realizację nowych obowiązków służbowych (na co zresztą wskazywał Komendant Miejski Policji w (...) we wniosku inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie). Należy dodać, że skarżący został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w obrębie tej samej miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę, w związku z tym nie powstały dla niego żadne dodatkowe utrudnienia, chociażby w kwestii drogi do miejsca pełnienia służby. Wobec tego stwierdzić należy, że organ wykonał ciążący na nim obowiązek i wykazał, że interes publiczny jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga przedłożenia nad indywidualny interes skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że rozkaz personalny został podjęty przez właściwego przełożonego, którym był Komendant Wojewódzki Policji w [...], mieści się w granicach uznania administracyjnego oraz że organ odwoławczy (Komendant Główny Policji) dokonał prawidłowej kontroli instancyjnej tego orzeczenia. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu nie można zasadnie zarzucić, że został wydany z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Skarga nie dostarczyła dowodów arbitralności rozkazu personalnego i użycia przez organ kryteriów pozaprawnych. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ppsa orzekł jak w sentencji.