II SA/Wa 1024/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi P. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego P. K. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] maja 2013 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] przedstawił P. K. (dalej "skarżący") zarzut popełnienia przestępstw określonych w art. 189 § 1, art. 280 § 1, art. 275 § 1, art. 282 i art. 245 w związku z art. 11 § 2 w związku z art. 12 Kodeksu karnego. W tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej "KWP") rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, z późn. zm.) zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] października 2013 r. W dniu [...] września 2013 r. KWP wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego, na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, przedłużył skarżącemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Komendant Główny Policji (dalej "KGP") utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] KWP z dnia [...] września 2013 r. Wobec uzyskania informacji, że w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym [...] i [...] w dniu [...] czerwca 2014 r. zapadł nieprawomocny wyrok skazujący skarżącego za popełnienie zarzucanego mu czynu, KWP wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W wyniku tego postępowania rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2014 r. KWP zwolnił P. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji z dniem [...] listopada 2014 r. W wyniku wniesionego odwołania KGP rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił tę datę na dzień [...] grudnia 2014 r., w pozostałej części zaś zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W dniu [...] czerwca 2021 r. skarzący skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wystąpienie, zatytułowane "Wniosek o uchylenie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2014 o zwolnieniu ze służby złożony na podstawie art. 42 ust. 7 pkt. 2 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji" oraz zgłosił gotowość niezwłocznego podjęcia służby. Do powyższego wniosku załączył wydruk wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2021 r. sygn. akt [...], którym zmieniono wyrok Sądu Rejonowego [...] i [...] w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. sygn. akt [...] i uniewinniono oskarżonego P. K. od popełnienia zarzucanego im przestępstwa z art. 189 § 1, art. 280 § 1, art. 275 § 1, art. 282, art. 245 w zw. z art. 11 § 2 w zw. z art. 12 Kodeksu karnego. KWP rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r., działając na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Jeżeli zwolniony policjant w ciągi 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie uprawomocnienie wyroku nastąpiło w dniu [...] maja 2021 r., zatem 7 dniowy termin na zgłoszenie gotowości niezwłocznego podjęcia służby upłynął w dniu [...] maja 2021 r. Wniosek zaś został złożony w dniu [...] czerwca 2021 r. W dniu [...] października 2021 r. Komendant Główny Policji wydał rozkaz personalny nr [...], którym uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie konieczne jest w pierwszej kolejności dopełnienie czynności, o których mowa w art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 1842, z późn. zm.), a następnie, w przypadku złożenia w wyznaczonym terminie wniosku o przywrócenie terminu - ostateczne jego rozpoznanie. Dopiero wówczas - w przypadku stwierdzenia uchybienia terminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji - możliwe będzie rozwiązanie stosunku służbowego w oparciu o art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. W sytuacji natomiast, gdy powyższy termin zostanie przywrócony, koniecznym będzie ustalenie, czy w sprawie zaistniała jakakolwiek przeszkoda, o której mowa w art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, tj. czy policjant może być dopuszczony do pełnienia służby. Pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. pełnomocnik skarżącego został poinformowany o prawie do złożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego pisma, wniosku o przywrócenie terminu w przedmiocie zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby przez P. K.. Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia w przedmiocie gotowości niezwłocznego podjęcia służby przez skarżącego, a także zgłosił w imieniu swojego mandanta gotowość niezwłocznego podjęcia służby. Postanowieniem z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] KWP odmówił przywrócenia terminu do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby przez skarżącego. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem KGP z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...]. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie KGP z dnia [...] listopada 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprawa z tej skargi została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Wa 252/23. W dalszej kolejności KWP rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r., działając na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2022 r. Organ stwierdził bowiem, że skarżący uchybił terminowi do zgłoszenia gotowości do podjęcia służby zaś KWP postanowieniem z dnia [...] marca 2022 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem KGP z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...], odmówił przywrócenia terminu do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby. Od powyższego rozkazu personalnego skarżący wniósł odwołanie. Rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] KGP, KGP działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, z późn. zm., dalej "k.p.a."), utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu tego rozkazu personalnego organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Zgodnie zaś z art. 42 ust. 7 pkt 2 powołanej ustawy, przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne lub karne skarbowe zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego. KGP zauważył, że art. 42 ust. 1 ustawy o Policji z mocy prawa kształtuje przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne. Organ wyjaśnił, że w tym zakresie obowiązujące przepisy powołanej ustawy o Policji nie wprowadzają żadnych rozwiązań, od spełnienia których uzależnione jest przywrócenie do służby. Stosownie natomiast do art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, jeżeli zwolniony policjant ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Brak zgłoszenia gotowości do podjęcia służby w 7-dniowym terminie uznaje się za wystąpienie funkcjonariusza ze służby. KGP wyjaśnił, że analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż przywrócenie funkcjonariusza do służby następuje z mocy prawa. Reaktywacja stosunku służbowego jest związana z wejściem do obrotu prawnego orzeczenia uchylającego lub stwierdzającego nieważność decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby, a w przypadku, o którym mowa w art. 42 ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji, orzeczenia wskazanego w tym przepisie. Aby ten skutek prawny mógł nastąpić orzeczenie musi podlegać wykonaniu, a co się z tym wiąże, uzyskać przymiot prawomocności. Wywołanie tego skutku następuje z dniem prawomocności wyroku uchylającego (ewentualnie stwierdzającego nieważność) decyzję zwolnieniową, lecz także, jak w niniejszej sprawie, z dniem prawomocności wyroku uniewinniającego w sprawie karnej. Brzmienie art. 42 ust. 7 ustawy o Policji nie pozostawia wątpliwości, iż instytucję przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne stosuje się wówczas, gdy postępowanie karne kończy się prawomocnym wyrokiem uniewinniającym. Jeżeli w takiej sytuacji reaktywacja stosunku służbowego następuje z mocy prawa, to oczywistym również jest, że samo przywrócenie do służby nie zależy od woli policjanta czy organów Policji, ani nie wymaga podejmowania przez nich w tym konkretnym zakresie jakichkolwiek działań. Przepisy ustawy o Policji nie wprowadzają żadnych rozwiązań, od spełnienia których uzależnione byłoby przywrócenie do służby. Nie dają też jakichkolwiek podstaw do wydawania decyzji o przywróceniu do służby. Gdyby bowiem doszło do podjęcia rozstrzygnięcia administracyjnego w przedmiocie przywrócenia do służby, to taka decyzja jako wydana bez podstawy prawnej musiałaby być wyeliminowana z obrotu prawnego z przyczyn przewidzianych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Następnie KGP wskazał, że wprawdzie samo reaktywowanie stosunku służbowego w omawianej sytuacji nie wymaga żadnej aktywności ze strony przywróconego do służby policjanta, to jednak dalsze istnienie takiego stosunku zależy już od podjęcia przez mego określonych działań w ściśle określonym przez ustawodawcę terminie. Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji zobowiązany jest on bowiem do zgłoszenia gotowości do niezwłocznego podjęcia służby, a przy tym oświadczenie takie musi złożyć w terminie 7 dni od przywrócenia do służby (tj. w omawianej sprawie od dnia uprawomocnienia wyroku uniewinniającego kończącego postępowanie karne). Wcześniejsze, bądź późniejsze dokonanie wskazanej czynności nie wywoła zamierzonego przez osobę zainteresowaną kontynuowaniem stosunku służbowego skutku. Termin zakreślony w omawianym przepisie jest terminem prekluzyjnym dla strony, a jego uchybienie powoduje, że czynność prawna przez nią podjęta po upływie tego terminu jest bezskuteczna. KGP stwierdził, że skarżący został przywrócony do służby w Policji z dniem wydania wyroku Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział [...] sygn. akt [...], uniewinniającego go od popełnienia zarzucanych mu czynów, tj. z dniem [...] maja 2021 r. Bieg 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji (do złożenia oświadczenia woli o gotowości niezwłocznego podjęcia służby) rozpoczął się następnego dnia, licząc od daty uprawomocnienia się wyroku i upłynął bezskutecznie w dniu [...] maja 2021 r. Pełnomocnik skarżącego w dniu [...] czerwca 2021 r. (data stempla pocztowego), w wystąpieniu zatytułowanym "Wniosek o uchylenie rozkazu personalnego m [...] z dnia [...] października 2014 o zwolnieniu ze służby złożony na podstawie art. 42 ust. 7 pkt. 2 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji" m.in. zgłosiła gotowość niezwłocznego podjęcia służby przez wymienionego. Zdaniem KGP niezaprzeczalnym jest zatem, iż w przedmiotowej sprawie doszło do uchybienia terminowi przewidzianemu w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, bowiem gotowość do służby skarżącego została zgłoszona dopiero w dniu [...] czerwca 2021 r. (data stempla pocztowego), czyli po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności. Organ uznał, że w powyższej sprawie jednoznacznie wystąpiła przesłanka określona w omawianym powyżej przepisie, zgodnie z którą stosunek służbowy funkcjonariusza przywróconego do służby ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli nie zgłosi on w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby gotowości niezwłocznego jej podjęcia. Jednocześnie KGP zwrócił uwagę, że kwestia przywrócenia, na podstawie art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, terminu do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby przez skarżącego została rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem m [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2022 r., utrzymującym w mocy postanowienie na [...] KWP z dnia [...] marca 2022 r. o odmowie przywrócenia terminu do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby przez skarżącego, co pozwalało na zastosowanie art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazany wyżej rozkaz personalny KGP z dnia [...] lutego 2023 r. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. o art. 15 zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, gdyż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 42 ust. 2 w zw. z art. 42 ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji, gdyż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 101 § 3 k.p.a., gdyż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 135 w zw. z art. 123 § 1 i 2 art. k.p.a., gdyż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji KWP z dnia [...] grudnia 2022 r.; 2. umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 na skutek uznania, że dochowany został termin do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia przez skarżącego służby w Policji; 3. wstrzymanie w całości wykonania przez KGP rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r.; 4. wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego bowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego; 5. zasądzenie od KGP na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; 6. skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wyrokiem z dnia 22 września 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 252/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie KGP z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie KWP z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby przez skarżącego. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że przy terminach zawitych objętych dyspozycją art. 15zzzzzzn2 ustawy covidowej odpowiednie stosowanie przepisów art. 58 § 1 k.p.a. jest niedopuszczalne. W konsekwencji przy stosowaniu art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy o covidowej, w zakresie terminów prekluzyjnych (nieprzywracalnych) nie jest uzasadnione powoływanie się na przesłanki wymienione w art. 58 § 1 k.p.a. Tego rodzaju zabieg nie ma podstaw w treści art. 15zzzzzn2 ustawy. O ile ustawodawca każdorazowo wymienia w art. 58 § 1 K.p.a. i w art. 15zzzzzn2 ust. 1 okoliczność uchybienia terminowi, to jednak na tym kończy się zbieżność tych przepisów, bowiem w art. 15zzzzzn2 ustawodawca przywiązuje znaczenie tylko do obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 i całkowicie przemilcza kwestię jakiegokolwiek zawinienia przy uchybieniu terminowi, ani wprost nie formułuje przesłanki braku winy, ani nie odsyła do art. 58 § 1 k.p.a. Jest to tym bardziej uzasadnione w zakresie terminów prekluzyjnych, bowiem ustawodawca w żadnym z aktów prawnych poprzedzających tzw. ustawę covidową nie przewidział możliwości ich przywracania. Trudno zatem odwoływać się do zasad określonych w art. 58 § 1 K.p.a., które obejmują terminy przywracalne. Konkludując Sąd stwierdził, że zgodnie z treścią art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy covidowej sam fakt obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, a więc związane z tym stanem ograniczenia, utrudnienia w funkcjonowaniu, w przemieszczaniu się, w dostępie do organów władzy publicznej oraz wysokie ryzyko zachorowania i wynikająca z tego konieczność izolacji same w sobie są na tyle znaczące w relacjach między obywatelami i organami władzy publicznej, że stanowią samodzielną ustawową przesłankę do przywrócenia uchybionego terminu prekluzyjnego (przekroczenie którego powoduje niezwykle dotkliwe skutki). Można zatem powiedzieć, że w powołanym przepisie ustawodawca dał wyraz przekonaniu, że samo obowiązywanie stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 jest równoznaczne z brakiem winy w uchybieniu terminowi (oczywiście pod warunkiem zgłoszenia w terminie wniosku). W ocenie Sądu powoływanie się przez organy Policji na niewykazanie przez skarżącego braku zawinienia w uchybieniu terminowi do złożenia oświadczenia o gotowości do podjęcia służby, jest wynikiem nieprawidłowej wykładni art. 15zzzzzn2 ust. 1 ust. 3 ustawy covidowej. Postanowieniem z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1024/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 252/23. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 182/24, oddalił skargę kasacyjną wniesiona przez KGP od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 252/23. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1024/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W skardze skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, organ zaś nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny KGP z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny KWP z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Rozkaz personalny KWP z dnia [...] grudnia 2022 r. został wydany na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3. Ten ostatni przepis stanowi zaś, że policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Jak słusznie zauważa KGP w zaskarżonym rozkazie personalnym skarżący został przywrócony do służby w Policji z dniem wydania wyroku Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział [...] sygn. akt [...], uniewinniającego go od popełnienia zarzucanych mu czynów, tj. z dniem [...] maja 2021 r. Organu zasadnie też stwierdził, że bieg 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji (do złożenia oświadczenia woli o gotowości niezwłocznego podjęcia służby) rozpoczął się następnego dnia, licząc od daty uprawomocnienia się wyroku i upłynął w dniu [...] maja 2021 r. Istotne w sprawie jest to, że wydanie kwestionowanych w niniejszej sprawie rozkazów personalnych nastąpiło po rozpoznaniu wniosku skarżącego złożonego na podstawie art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, o przywrócenie terminu do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby. Wniosek ten został rozstrzygnięty ostatecznym postanowieniem KGP z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...], utrzymującym w mocy postanowienie KWP z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby przez skarżącego. W tej sytuacji organy uznały, że skarżący nie zgłosił gotowości do podjęcia służby w terminie określonym w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Zauważyć jednak należy, że prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 22 września 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 252/23, uchylono postanowienie KGP z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie KWP z dnia [...] marca 2022 r. nr [...]. Jak już wskazano wyżej kwestionowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów oparte są na stwierdzeniu, że skarżący nie zgłosił gotowości niezwłocznego podjęcia służby w terminie określonym art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, jak również na tym że ostatecznym postanowieniem odmówiono skarżącemu przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W wyniku uchylenia postanowień w sprawie przywrócenia tego terminu powołanym wyżej wyrokiem odpadł zatem kluczowy dla sprawy element stanu faktycznego. Do chwili ponownego rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby przedwczesna jest konkretyzacja w stosunku do skarżącego norm określonych w art. 42 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. W ocenie Sądu pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji nie jest w tej sytuacji możliwe. Do chwili bowiem ponownego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu nie jest możliwe wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby z powołaniem się na to, że uchybił on terminowi do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby. Wobec tego rozważyć należy, w jakim trybie możliwe byłoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć. Sytuacja taka z pewnością nie wskazuje, że zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji obarczone są wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Nie zachodzi bowiem żadna z podstaw do stwierdzenia nieważności wydanych rozkazów personalnych. Przede wszystkim sytuacja taka nie wskazuje aby rozkazy te rażąco naruszały prawo. Rozkaz personalny organu I instancji oraz utrzymujący go w mocy rozkaz personalny KGP w ustalonym w owym czasie stanie faktycznym znajdowały pełne uzasadnienie. Niecelowe nawet jest analizowanie pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności tych rozkazów wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Brak jest również podstaw do uznania, że sytuacja ta dawałaby podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Zdaniem Sądu zachodzi jednak przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. chodzi o sytuacje, gdy jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę do wydania drugiej decyzji. Chodzi o taką zależność, że wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Termin "w oparciu" użyty w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jest bowiem tożsamy ze zwrotem "na podstawie" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 156/06, Lex nr 276701). W przepisie tym chodzi o sytuację gdy decyzja została oparta na "kompetentnym" rozstrzygnięciu sądu lub innego organu, a rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Uchylenie lub zmiana tej podstawy musi oczywiście wywrzeć odpowiedni wpływ na moc obowiązującą decyzji i doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych. Związek, o którym mówi art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., można zobrazować jako pewną sekwencję działań prawnych organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, iż wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. W skład pojęcia "w oparciu", użytego w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., wchodzą związki wynikające wprost z prawa materialnego (zależność decyzji o pozwoleniu na budowę od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), jak i zależność (związek o charakterze procesowym) spowodowana wyeliminowaniem z obrotu prawnego wcześniejszej decyzji kasatoryjnej, na podstawie której i w wykonaniu zaleceń której wydane zostały inne decyzje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 156/06, Lex nr 276701). Zaskarżony w niniejszej sprawie rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji wydane zostały w oparciu o ostateczne postanowieniem KGP z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie KWP z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby przez skarżącego. Zależność ta ma w tym przypadku charakter procesowy. Kluczowy dla sprawy element stanu faktycznego, tj. to, że nie zachodziły podstawy do przywrócenia skarżącemu terminu do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby, wynikał bowiem z wymienionych wyżej postanowień KWP i KGP. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że co do zasady podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. Dotyczy to także podstawy wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a więc sytuacji, gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (por. Tadeusz Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis 2012, pkt 15 do art. 145; Barbara Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2012, s. 564; uzasadnienie wyroku NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, ONSA i WSA 2006/2/39). Wskazać przy tym należy, że naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania powoduje uwzględnienie skargi niezależnie od tego czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji. Wyjaśnić jeszcze należy, że nie można było uznać, iż zaskarżony rozkaz personalny wydany został z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wedle tego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Kwestia przywrócenia terminu do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie stanowił zagadnienia wstępnego w rozumieniu tego przepisu. Wniosek o przywrócenie terminu rozpatrywany był bowiem przez ten sam organ co sprawa zwolnienia skarżącego ze służby. Kwestia ta nie stała się również zagadnieniem wstępnym z chwilą wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie KGP z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...]. Pamiętać bowiem należy, że zgodnie z art. 60 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. KWP rozstrzygając o zwolnieniu skarżącego ze służby nie był zatem zobligowany do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 252/23 zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964, z późn. zm.).