II SA/Wa 1027/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Protokolant Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2009 r. sprawy ze skargi C. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby w Milicji Obywatelskiej oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej kpa, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]. Decyzją tą Komendant Główny Policji odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w P. z dnia [...] stycznia 1978 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w MO. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Rozkazem karnym z dnia [...] grudnia 1977 r. nr [...] Komendant Wojewódzki MO w P. ukarał C. B. karą wydalenia z organów MO za spowodowanie pod wpływem alkoholu wypadku samochodowego, w którym obrażenia odniósł skarżący oraz jadąca z nim pasażerka. Czynem tym skarżący naruszył bowiem przepis § 11 ust. 3 pkt 1 zarządzenia Nr 4/76 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 12 stycznia 1976 r. C. B. wniósł odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych, ale w dniu [...] grudnia 1977 r. został poinformowany o braku podstaw do zmiany decyzji Komendanta Wojewódzkiego MO w P. Następnie Komendant Wojewódzki MO w P. w dniu [...] stycznia 1978 r. wydał rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu skarżącego z organów MO z dniem 7 grudnia 1977 r. na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o służbie funkcjonariuszy MO. Wyrokiem z dnia [...] grudnia 1980 r. Sąd Rejonowy w W. uniewinnił skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu (sygn. akt [...]). Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w P. z siedzibą w C. z dnia [...] maja 1981 r. sygn. akt [...]. Wobec powyższego, decyzją z [...] marca 1982 r. Komendant Wojewódzki MO w P. wznowił postępowanie dyscyplinarne przeciwko C. B., ale pismem z [...] czerwca 1982 r. skarżący został poinformowany przez Naczelnika Wydziału Skarg i Wniosków Gabinetu Ministra Spraw Wewnętrznych o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta o ukaraniu skarżącego wydaleniem ze służby. W wyniku wieloletniej korespondencji z różnymi podmiotami decyzją z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na wniosek skarżącego, na podstawie przepisu art. 154 kpa, uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnetrznych z dnia [...] grudnia 1977 r. nr [...], utrzymującą w mocy karę dyscyplinarną wydalenia skarżącego ze służby i wymierzoną przez Komendanta Wojewódzkiego MO w P. rozkazem karnym z dnia [...] grudnia 1977 r. nr [...], natomiast decyzją z dnia [...] lipca 2000 r. nr Komendant Wojewódzki Policji w [...] uchylił rozkaz karny nr [...] i umorzył postępowanie dyscyplinarne. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] września 2000 r. nr [...] stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego MO w P. z [...] stycznia 1978 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby został wydany z naruszeniem przepisu prawa wynikającego z treści art. 145 § 1 pkt 8 kpa, ale z uwagi na treści art. 146 § 1 kpa nie uchylił powyższego rozkazu z powodu upływu pięcioletniego okresu przedawnienia. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...], a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 lipca 2001 r., sygn. akt II SA 929/01, oddalił skargę na decyzję z [...] lutego 2001 r. Pismem z dnia 26 lutego 2008 r. C. B. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o wskazanie terminu załatwienia jego wniosku o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego MO w P. z dnia [...] stycznia 1978 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w MO. Skarżący podkreślił, że pismem z 3 lipca 2000 r. wniósł o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu z 3 stycznia 1978 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W dniu 5 maja 2008 r. Do Komendy wpłynęło drogą elektroniczną wystąpienie Komitetu Obrony Policjantów o pozytywne załatwienie sprawy C. B. oraz o poinformowanie Komitetu o podjętych w tym przedmiocie krokach. Pismem z dnia 24 czerwca 2008 r. C. B. został poinformowany o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego MO w P. z dnia [...] stycznia 1978 r. nr [...]. W odpowiedzi skarżący wniósł pismo, w którym zawarł wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu Komitetu Obrony Policjantów. Następnie, pismem z 10 lipca 2008 r. skarżący zażądał przeprowadzenia jawnego posiedzenia oraz włączenia do akt sprawy dokumentów zapisanych na dwóch płytach CD. C. B. zrezygnował jednak z prawa przeglądania akt sprawy, pomimo stawienia się w Komendzie Głównej Policji w dniu 17 lipca 2008 r. Z uwagi jednak na szczególnie skomplikowany charakter sprawy pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. poinformowano skarżącego, że jego wniosek zostanie rozpatrzony w terminie późniejszym. W dniu 28 sierpnia 2008 r. Komitet Obrony Policjantów wezwał Komendanta Głównego Policji do zaniechania bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku o dopuszczenie Komitetu do udziału w postępowaniu. Podkreślono, że bezczynność organu uniemożliwiła zapoznanie się wraz ze skarżącym w dniu 17 lipca 2008 r. przez przedstawiciela Komitetu z aktami sprawy. W odpowiedzi z dnia [...] września 2008 r. na powyższe pismo poinformowano Komitet o konieczności precyzyjnego formułowania pism oraz wezwano do uzupełnienia braków formalnych wniosku w określonym zakresie. Wezwanie to pozostało jednak bez odpowiedzi. Natomiast w piśmie z 16 października 2008 r. C. B., obok wniosków dowodowych, wniósł o doręczenie mu decyzji w sprawie dopuszczenia Komitetu Obrony Policjantów do postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Komendant Główny Policji odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego MO w P. z dnia [...] stycznia 1978 r. nr [...]. Organ I instancji wyjaśnił w pierwszej kolejności swoją właściwość do rozpatrzenia wniosku skarżącego. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) z dniem 1 stycznia 1999 r. jednostki organizacyjne majce siedziby w mieście będącym siedzibą wojewody (w pkt. 2 wymieniono komendę wojewódzką Policji) stają się jednostkami organizacyjnymi stanowiącymi aparat pomocniczy odpowiednich kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich, zaś w myśl ust. 2 tego przepisu istniejące w dniu 31 grudnia 1998 r. jednostki wymienione w ust. 1 w miastach, które z dniem 1 stycznia 1999 r. nie będą siedzibami wojewodów, z tym dniem wchodzą w skład jednostek organizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy odpowiednich kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich. Ponadto, stosownie do treści art. 33 ust. 1 pkt 1 powołanej ostatnio ustawy, z dniem 1 stycznia 1999 r. osoby pełniące obowiązki komendanta wojewódzkiego Policji przejmują wykonywanie kompetencji wynikających ze stosunku służbowego lub stosunku pracy odpowiednio wobec policjantów i pracowników dotychczasowych komend wojewódzkich i komisariatów specjalistycznych, które miały siedziby na obszarze województwa. Z powyższych zapisów ustawy Komendant Główny Policji wywiódł następstwo prawne Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu za Komendanta Wojewódzkiego MO w P. Komendant Główny Policji jest natomiast organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji (art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji), stąd też jest organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego MO w P. Dalej organ I instancji podkreślił zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 § 1 kpa oraz wyjaśnił zasady systemu weryfikacji decyzji administracyjnych, podkreślając ich niekonkurencyjność. Komendant Główny Policji stwierdził, że skoro uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1977 r. nr [...] zostało uznane za przesłankę rozpatrzenia sprawy w trybie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, a prawidłowość takiego posunięcia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2001 r. sygn. akt II SA 929/01, to brak jest podstaw do uznania tego faktu za przesłankę stwierdzenia nieważności tej samej decyzji. Nadto organ dodał, że nie każde naruszenie prawa stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, ale tylko rażące, a więc takie, które powoduje powstanie skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Zaś istotą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest uznanie, że nieważność istniała już w dacie wydania weryfikowanej decyzji, a nie dopiero od daty jej weryfikacji. Natomiast w dacie wydania decyzji z [...] stycznia 1978 r. o zwolnieniu C. B. ze służby w MO funkcjonowała w obrocie prawnym prawomocna decyzja odwoławcza (z dnia [...] grudnia 1977 r. nr [...]) o utrzymaniu w mocy kary wydalenia ze służby wymierzona przez Komendanta Wojewódzkiego MO w P., będąca podstawą faktyczną wydania rozkazu personalnego z [...] stycznia 1978 r. Wykonanie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby polegało na zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w MO (§ 40 ust. 1 pkt 6 powołanego już wyżej zarządzenia nr 4/76). Wskazano również, że wobec odrębności postępowań: dyscyplinarnego i administracyjnego, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji (organów obydwu instancji) o ukaraniu karą dyscyplinarną nie oznacza automatycznego uznania za wadliwy oraz konieczności wycofania z obrotu prawnego wydanego na ich podstawie rozkazu personalnego z [...] stycznia 1978 r. nr [...]. Komendant Główny Policji wyjaśnił ponadto, że nie rozpatrywał kwestii dopuszczenia do udziału w postępowaniu Komitetu Obrony Policjantów, ponieważ stowarzyszenie to nie złożyło, pomimo wezwania, formalnego wniosku o dopuszczenie do udziału. Wniosek C. B. w tej kwestii nie mógł być z kolei rozpoznany z uwagi na to, że skarżący jest członkiem, nie zaś przedstawicielem Komitetu, wobec czego nie ma uprawnień do reprezentowania Komitetu. Organ I instancji wyjaśnił również, że w sprawie nie zaszła żadna z przesłanek będących podstawą przeprowadzenia rozprawy a przewidzianych w treści art. 89 kpa, tzn. rozprawa nie zapewniłaby przyspieszenia lub uproszczenia postępowania bądź osiągnięcia celu wychowawczego, nie wymaga tego żaden przepis prawa, nie zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron, wyjaśnienie sprawy nie wymaga nadto udziału świadków lub biegłych. W dniu 14 lutego 2009 r. C. B. wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2009 r. W uzasadnieniu zarzucił naruszenie art. 67 § 1, art. 68, art. 75 § 1, art. 76 § 1, 2 i 3, art. 77 § 1, art. 78 i art. 84 § 1 kpa i zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji, wydania decyzji orzekającej co do istoty sprawy, a także rozkazanie Komendantowi Głównemu Policji, aby jego urząd i podległa mu jednostka Policji w [...] podporządkowały się regułom prawa. Skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania i podkreślił, że pomimo wydania w dniu [...] grudnia 1980 r. prawomocnego wyroku uniewinniającego od zarzutu stanowiącego jedyną podstawę wydalenia ze służby oraz kolejnych rozstrzygnięć w jego sprawie, Policja nadal uznaje rozkaz z [...] stycznia 1978 r. za ważny. W ocenie skarżącego nie można zaś powoływać, jako ważnego dokumentu, decyzji wykonawczej od decyzji, która została uchylona, a postępowanie umorzone. Decyzją z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. Organ odwoławczy wyjaśnił motywy swego rozstrzygnięcia przytaczając tożsame, jak w uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji, argumenty przemawiające za odmową stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z [...] stycznia 1978 r. Podkreślił ponadto, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest uznanie, że decyzja zawiera wady o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Rażące naruszenie prawa ma bowiem miejsce, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji oraz treść załatwienia sprawy stanowią zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części. Tymczasem w dniu wydania rozkazu o zwolnieniu C. B. ze służby w MO właściwy organ administracji działał w oparciu o istniejące okoliczności faktyczne i prawne. W skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji C. B. wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji, zarzucając rażące wielokrotne pogwałcenie norm prawa materialnego i procesowego, wydawanie sprzecznych ze sobą decyzji, brak uznania decyzji Ministra z [...] marca 1999 r., rażące pogwałcenie norm Konstytucji, prawa międzynarodowego i ustaw o Policji, art. 5kc, art. 365 i 366 kpc o mocy wiążącej prawomocnych wyroków sądowych, niezgodność powoływanych w decyzji stanów prawnych i rażącą sprzeczność z rzeczywistym stanem prawnym, krętactwa, mataczenie i przestępcze fałszowanie prawdy wynikające ze stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa ale bez jednoczesnego jej uchylenia, kontynuowanie utrzymania w mocy zbrodni komunistycznej polegającej na utrzymywaniu tego, że skarżący jest przestępcą. Skarżący wniósł o zastosowanie przy orzekaniu orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie wykładni do art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz wskazującego niedopuszczalność interpretacji prawa, która naruszałaby konstytucyjne prawa obywatelskie lub była sprzeczna z ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, a także wskazującej, że przepisy kpa stosuje się do spraw rozpoznawanych na podstawie ustawy o Policji w przypadku braku odmiennej regulacji w ustawie o Policji, zbadanie czy zaskarżona decyzja jest zgodna z powszechnie obowiązującą wykładnią prawa ustaloną przez Trybunał Konstytucyjny, wykazanie skutków prawnych decyzji Ministra z dnia [...] marca 1999 r. w postępowaniu organów Policji. Skarżący domagał się również ustalenia i wezwania na rozprawę osobę, która opracowała zaskarżoną decyzję, a także emerytowanego Komendanta Komendy Wojewódzkiej MO w P. K. P. w celu złożenia zeznań co do znaczenia i roli wydawanych w tamtym okresie decyzji. Skarżący dołączył do skargi plik załączników na poparcie swoich żądań, a także wniósł o zobowiązanie organu do przedstawienia dwóch płyt CD, na których znajdują się wszystkie dokumenty potrzebne do rozpoznania sprawy. C. B. wyjaśnił, że pomimo wyroku uniewinniającego go od zarzutu popełnienia przestępstwa, które stanowiło jedyną podstawę wymierzenia kary i zwolnienia ze służby, nadal utrzymywane są skutki rozkazu karnego. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, powołując się na swoje wcześniejsze ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej i stanowi prawnie dopuszczalny wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa). Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – przez ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wobec prawidłowości szczegółowego wyjaśnienia Komendanta Głównego Policji co do właściwości tego organu do rozpatrzenia wniosku C. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego MO w P. z dnia [...] stycznia 1978 r. nr [...], Sąd nie będzie powtarzał rozważań w tym zakresie. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa. Jedną z przesłanek jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). W związku z powyższym działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu, co zresztą uczynił, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Wskazać ponadto należy, że podstawową zasadą, sformułowaną w art. 6 kpa, jest to, że organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa. Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia prawa powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2006, str. 743). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy zgodzić się należy z rozstrzygnięciami Komendanta Głównego Policji oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odmawiającymi stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego MO w P. z dnia [...] stycznia 1978 r. nr [...]. Rozkaz ten został bowiem wydany jako ustawowa konsekwencja rozkazu karnego z [...] grudnia 1977 r. nr [...] o wydaleniu skarżącego z organów MO i istniał w dniu wydania rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 1978 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o służbie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej (Dz. U. Nr 23, poz. 136), obowiązującej w dniu wydania zarówno rozkazu karnego, jak i rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, funkcjonariusza zwalniało się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Zatem Komendant Wojewódzki MO w P. był ustawowo zobligowany do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu C. B. ze służby. Powyższego stanu faktycznego i prawnego nie zmienia późniejszy wyrok uniewinniający skarżącego od czynu, za który został ukarany rozkazem karnym (wyrok Sądu Rejonowego w W. z [...] grudnia 1980 r., sygn. akt [...] oraz utrzymujący go w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w P. z siedzibą w C. z dnia [...] maja 1981 r. sygn. akt [...]). Wskazane wyżej wyroki sądów powszechnych legły zresztą u podstaw uchylenia przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 154 kpa, decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1977 r. nr [...], utrzymującej w mocy rozkaz karny Komendanta Wojewódzkiego MO w P. z dnia [...] grudnia 1977 r. nr [...] o ukaraniu karą dyscyplinarną wydalenia C. B. ze służby (decyzja z [...] marca 1999 r. nr [...]). Nadto należy wskazać, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2000 r. nr [...], mocą której Komendant stwierdził, iż rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 1978 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby został wydany z naruszeniem przepisu prawa wynikającego z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, natomiast z uwagi na upływ pięcioletniego okresu przedawnienia, określonego w art. 146 § 1 kpa nie uchylił tego rozkazu. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2001 r. a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2001 r. sygn. akt II SA 929/01 oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wada nieważności musi tkwić bowiem w samej decyzji, a więc i w dniu jej wydania. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie jednak nie zachodzi, ponieważ rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 1978 r. nr [...] został wydany zgodnie z obowiązującymi w dniu jego wydania przepisami prawa. Treść art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o służbie funkcjonariuszy MO jednoznacznie wskazywała obowiązek organów MO zwolnienia ze służby funkcjonariusza, wobec którego orzeczono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Natomiast uchylenie rozkazu karnego o ukaraniu karą dyscyplinarną wydalenia ze służby nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności wydanej w jego następstwie decyzji o zwolnieniu ze służby, jest natomiast podstawą wznowienia postępowania. Postępowanie o wznowienie zostało jednak zakończone powołaną już wyżej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 1999 r. nr [...]. Natomiast decyzja z [...] stycznia 1978 r. nie została wydana z naruszeniem prawa, które byłoby rażące i mogło stanowić podstawę stwierdzenia jej nieważności. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.