II SA/Wa 1027/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Janusz Walawski, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły [...] w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem datowanym na dzień 3 grudnia 2013 r. J. K. zwrócił się do Komendanta-[...] w S. o udostępnienie informacji dotyczącej aspektów funkcjonowania Wyższej Szkoły [...] w S., w tym także w zakresie: - informacji dotyczących funkcjonariuszy oraz pracowników cywilnych Instytutu, Dyrektora Instytutu [...], na którego czele zarządza Dyrektor G. G. w przedmiocie: - imię nazwisko, stanowisko, stopień, zakres obowiązków na zajmowanym stanowisku, oraz dodatkowego wynagrodzenia otrzymywanego przez ww. z uwagi na zadania wykonywane w projektach rozwojowych (badawczych). Proszę o kopię zgód na dodatkowe zarobkowanie dla funkcjonariuszy Policji. Informację proszę zawrzeć od czasu powstania Instytutu do dnia udzielenia odpowiedzi. Proszę informację rozbić na poszczególne lata i osoby. Proszę o podanie za co ww. otrzymują dodatkowe wynagrodzenie? Odnosząc się do postulatów zawartych we wniosku podmiot zobowiązany do rozpatrzenia sprawy, pismami z dnia [...] grudnia 2013 r. i [...] stycznia 2014 r., l. dz. [...], zajął stanowisko odnośnie poruszonych we wniosku zagadnień. Powyższe dokonało się poprzez udostępnienie żądanej informacji, w tym pośrednio, poprzez odesłanie do wcześniejszych odpowiedzi wystosowanych do J. K. z Wyższej Szkoły [...] w S., bądź przez poinformowanie strony postępowania, że jego wniosek częściowo wykracza poza zakres spraw podlegających regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej także UDIP). W zakresie wyżej przytoczonej informacji o funkcjonariuszach i pracownikach cywilnych Instytutu [...] Wyższej Szkoły [...] w S. organ rozpatrujący sprawę stwierdził ziszczenie się prawnych przesłanek do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej podyktowanej przetworzonym charakterem zażądanej informacji. Konsekwentnie Komendant[...] Wyższej Szkoły [...] w S. wydał stosowną decyzję z dnia [...]stycznia 2014 r. Od decyzji tej J.K. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. uchylił decyzję Komendanta[...] Wyższej Szkoły [...] w S. w zakresie osób niepełniących funkcji publicznych, stwierdzając, że informacja o tych osobach nie stanowi informacji publicznej, oraz utrzymał poddaną procedurze odwoławczej decyzję w zakresie w jakim decyzja ta odnosiła się do osób pełniących funkcje publiczne. W uzasadnieniu decyzji nr [...] Komendant Główny Policji wskazał, że dokonane rozstrzygnięcie w zakresie, w którym uchylono rozstrzygnięcie organu niższego stopnia wynika m. in. z analizy treści przepisu zawartego w art. 5 ust. 2 UDIP. Decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji została poddana kontroli sądowej na skutek skargi złożonej przez J.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 910/14 WSA w Warszawie uchylił zaskarżony akt prawny z uwagi na rozbieżność między dokonanym przez organ drugiej instancji rozstrzygnięciem a przywołaną w uzasadnieniu decyzji podstawą prawną, tj. art. 5 ust. 2 UDIP. Sąd dokonał na potrzeby opisywanej sprawy interpretacji art. 5 ust. 2 UDIP, wskazując, że przepis ten można odnieść wyłącznie do sytuacji, w której zażądana wnioskiem informacja stanowi informację publiczną. Skład sędziowski orzekający w sprawie skargi uwypuklił także fakt, że okoliczność, w której wniosek potencjalnie może wkraczać w sferę informacji o osobach niepełniących funkcji publicznej nie może być utożsamiona z uznaniem samego wniosku za nieporuszający materii odnoszącej się do informacji publicznej. Sąd uznał także za przedwczesne ocenę tego czy zawnioskowana informacja ma charakter przetworzony, odsuwając analizę tej kwestii do momentu ustalania zakresu danych objętych wnioskiem, niepodlegających ochronie z uwagi na prywatność osób fizycznych. Rozpatrując ponownie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji Komendant Główny Policji uwzględnił wskazaną przez WSA w Warszawie kwalifikację zawnioskowanej informacji jako informacji o charakterze publicznym. Opierając się także na zgromadzonym materiale dowodowym organ odwoławczy, działając m. in. na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 UDIP, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta-[...] Wyższej Szkoły [...] w S. z dnia [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji nr [...] wskazano, że rozstrzygnięcie to jest pochodną faktu, iż odmienne rozwiązanie skutkowałoby koniecznością przetworzenia zawnioskowanej informacji na rzecz prywatnego interesu wnioskodawcy. Decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji została zaskarżona przez wnioskodawcę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 524/15, uchylił tą decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję Komendanta-[...] Wyższej Szkoły [...] w S. z dnia [...] stycznia 2014 r. W wyroku tym Sąd zaakcentował fakt, iż skład orzekający w sprawie II SA/Wa 910/14 dokonał oceny prawnej, z której wynika, że cyt. "ponownie przeprowadzone postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie miało obejmować kwestie związane ograniczeniami wynikającymi z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej." WSA w Warszawie wskazał, że wbrew dokonanym ustaleniom co do stanu faktyczno-prawnego, dokonanym przez ten sam Sąd w sprawie II SA/Wa 910/14, Komendant Główny Policji nie zastosował się kompleksowo do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w tym orzeczeniu. Sąd, wyrokując w sprawie II SA/Wa 524/15, skorzystał także z uprawnienia wskazanego w art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylił decyzję organu pierwszej instancji. Rozpoznając ponownie sprawę w ramach swojej właściwości, Komendant-[...] Wyższej Szkoły [...] w S. , zakończył postępowanie na wniosek J. K. z dnia 3 grudnia 2013 r. wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej funkcjonariuszy oraz pracowników cywilnych Instytutu [...] Wyższej Szkoły [...] w S. w zakresie objętym wnioskiem. W decyzji nr [...] organ pierwszej instancji wskazał art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 2 UDIP jako materialnoprawną podstawę zapadłego rozstrzygnięcia. W ocenie adresata wniosku postulat J. K. ukierunkowany jest na uzyskanie informacji publicznej przetworzonej. Dodatkowo organ pierwszej instancji wskazał, że informacja dotycząca pracowników cywilnych ww. Instytutu podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych niepełniących funkcji publicznych. Ocena sprawy, dokonana w aspekcie prywatności osób fizycznych, została poparta także przepisami zawartymi w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2135, z późn. zm.). Decyzja Komendanta[...] Wyższej Szkoły [...] w S. nr [...] została dostarczona wnioskodawcy w dniu 4 stycznia 2016 r. W dniu 12 stycznia 2016 r. do Wyższej Szkoły [...] w S. wpłynęło odwołanie J. K. od decyzji Komendanta[...] Wyższej Szkoły [...] w S. nr [...]. W odwołaniu strona zajęła stanowisko polemiczne wobec argumentacji zawartej w wydanej decyzji, oświadczając, że wg jej rozeznania, informacje stanowiące przedmiot wniosku są informacjami o charakterze prostym a organ właściwy do jej udostępnienia cyt. "przetwarza i nimi dysponuje z uwagi na konieczność funkcjonowania Instytutu, którego funkcjonariuszami /pracownikami/ są osoby, których dotyczy żądanie skarżącego." W odwołaniu podkreślono także, że informacja o osobach niepełniących funkcji publicznych, jak i niebędących funkcjonariuszami publicznymi, także powinna zostać udostępniona, gdyż cyt. "nawet takie osoby wydatkują środki publiczne w projektach rozwojowych/naukowych/statutowych/ muszą liczyć się z tym, że obejmuje ich transparentność w wydatkowaniu środków" a także "zatrudniająca te osoby jednostka WS[...]. jest szkołą [...] funkcjonującą na zasadach uczelni publicznej, finansowanej ze środków budżetowych polskiego podatnika." Odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji wydanej w pierwszej instancji i zobowiązanie podległego organu do udzielenia stosownej odpowiedzi na wniosek. W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji nr [...] Komendant Główny Policji decyzją [...] uchylił rozstrzygnięcie podległego organu, wskazując, że przy rozpatrywaniu wniosku J. K. procedujące w sprawie organy zobowiązane są z mocy prawa do stosowania ocen i wskazań zaprezentowanych w wymienionych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W myśl zapadłych wyroków oznacza to, że na pierwszy plan powinna zostać wysunięta kwestia zbadania możliwości udostępniania zawnioskowanej informacji na tle przepisu ujętego w art. 5 ust. 2 UDIP, mówiącym m. in. o ograniczeniu prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] została dostarczona stronie w dniu 26 lutego 2016 r. Ponownie rozpatrując sprawę Komendant[...] Wyższej Szkoły [...] w S. udostępnił wnioskodawcy zażądaną informację odnośnie funkcjonariuszy publicznych, będących funkcjonariuszami Policji - vide treść pisma [...], dostarczonego J. K. w dniu 18 marca 2016 r. Jednocześnie organ pierwszej instancji odmówił, w drodze decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., udostępnienia informacji publicznej, w zakresie, o którym mowa powyżej, dotyczącej cywilnych pracowników Instytutu [...] Wyższej Szkoły [...] w S . Materialnoprawną podstawą wydanej decyzji stanowił art. 5 ust. 2 UDIP, w zakresie w jakim przepis ten ustanawia prywatność osoby fizycznej za okoliczność uprawniającą ograniczenie prawa do uzyskania informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji nr [...] Komendanta-[...] Wyższej Szkoły [...] w S. zawarto informację, iż pracownicy cywilni wspomnianego Instytutu nie pełnią funkcji publicznych. Argument ów został poparty wyjaśnieniami, z których wynika, że osoby, których prywatność jest chroniona, nie posiadają kompetencji decyzyjnych, nie mają wpływu na wydatkowanie środków publicznych ani nie dysponują uprawnieniami, które pozwalałby tym osobom swoimi poczynaniami wpływać na sytuacje prawną innych podmiotów. Nadto podkreślono, że niezależnie od obowiązku ochrony prywatności tych osób w kontekście stosowania UDIP, organ pierwszej instancji, obowiązany jest także do należytego wywiązywania się z obowiązku administratora danych osobowych pracowników zatrudnionych w strukturach Wyższej Szkoły [...] w S., w związku z czym obowiązany jest brać pod uwagę regulacje prawne określające dopuszczalne przypadki przetwarzania danych osobowych. Od decyzji Komendanta-[...] Wyższej Szkoły [...] w S. nr [...] J. K. złożył odwołanie do organu drugiej instancji. W odwołaniu wnioskodawca zarzucił wydanej decyzji, że jest w całości bezprawna, popierając tą tezę stwierdzeniem, że żądana informacja jest informacją publiczną a wydatkowanie środków publicznych wymaga transparentności ich rozliczania, w związku z czym prywatność osób mogących wydatkować takie środki, a także osób zatrudnionych w instytucji mającej dostęp do takich środków nie może usprawiedliwiać odmowy udostępnienia informacji publicznej w interesującej odwołującego się materii, nawet jeżeli osoby, których prywatność została poddana ochronie, nie pełnią funkcji publicznych. Po rozpatrzeniu odwołania z dnia 29 marca 2016 r. J. K. , ul. [...], [...]S. od decyzji Komendanta-[...]Wyższej Szkoły [...] w S. nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 17 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058, z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, iż nie budzi wątpliwości okoliczność, że wniosek z dnia 3 grudnia 2013 r. w zakresie ujętym w decyzji Komendanta-[...] Wyższej Szkoły [...] w S. nr [...], dotyczy informacji publicznej. Zostało to jednoznacznie rozstrzygnięte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie II SA/Wa 910/14. W tym samym wyroku sąd przedstawił wskazówki, w oparciu o które powinno nastąpić rozpatrzenie wniosku, które wiążą organ administracji publicznej podejmujący czynności w niniejszej sprawie. Uwzględniwszy te wskazania, w ocenie Komendanta Głównego Policji nie można dopatrzeć się, sugerowanego w odwołaniu, braku podstawy prawnej w działaniu organu pierwszej instancji. W celu wskazania odwołującemu się motywów jakie doprowadziły organ odwoławczy do takiego wniosku Komendant Główny Policji zwraca uwagę na fakt, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej prawodawca nie zawarł definicji pojęcia "osoba pełniąca funkcję publiczną". Tym niemniej, opierając się na odesłaniu zawartym w art. 6 ust. 2 UDIP do kodeksowego pojęcia "funkcjonariusz publiczny", działając per analogiam uprawnionym wydaje się sięgnięcie do definicji "osoby pełniącej funkcję publiczną", zawartej w art. 115 § 19 Kodeksu karnego. Przepis ten wskazuje, że osobą taką jest m. in. funkcjonariusz publiczny, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe. Zaakcentowania wymaga okoliczność, że informacja o osobach będących ex definitione funkcjonariuszami publicznymi tj. o osobach zatrudnionych w ww. jednostce organizacyjnej uczelni, będących jednocześnie funkcjonariuszami Policji (art. 115 § 13 pkt 7 Kodeksu karnego w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.) i nie pełniących wyłącznie czynności usługowych, została udostępniona wnioskodawcy w pełnym zakresie. Oznacza to, że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał prywatność osób pełniących funkcje publiczne, w zakresie zagadnień ujętych we wniosku, za niewystarczającą przesłankę do ograniczenia dostępu do informacji publicznej, w związku z czym J.K. otrzymał interesującą go informację. Sytuacji prawnej przywołanych funkcjonariuszy publicznych nie powinno się jednak bezrefleksyjnie przenosić na pozostałe osoby zatrudnione w tej samej jednostce organizacyjnej uczelni. Warto bowiem podkreślić fakt, że nie można kwalifikować a priori wszelkich pracowników uczelni wyższej jako mających status funkcjonariusza publicznego. Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 z późn. zm.), do której to ustawy, w zakresie organizacji i działania Wyższej Szkoły [...] w S. odsyła w art. 4 ust. 3a ustawa o Policji, w art. 107 wyodrębnia w ogólnym zbiorze pracowników uczelni wyższej dwie podstawowe kategorie, tj. pracowników będących nauczycielami akademickimi oraz pracowników niebędących takimi nauczycielami. Nadto, organ podkreślić, że Rozdział 2 Prawa o szkolnictwie wyższym (art. 60 i nast.) ustanawia kolegialne i jednoosobowe organy uczelni. Tym samym, o ile, w ocenie Komendanta Głównego Policji, uzasadnionym jest, w świetle obowiązujących przepisów, prowadzenie rozważań na temat katalogu osób zatrudnionych na publicznej uczelni wyższej, co do których można z mniejszym bądź większym przeświadczeniem zakładać, że są funkcjonariuszami publicznymi np. z racji pełnionych funkcji, takich jak rektor czy dziekan wydziału, bądź z racji powierzenia obowiązków dydaktycznych na uczelni finansowanej ze środków publicznych, to z całą pewnością nie można uznać, że również wszyscy pracownicy uczelni niebędący nauczycielami akademickimi, są z mocy prawa takimi funkcjonariuszami. Zważywszy, że za funkcjonariusza publicznego uważa się, zgodnie z art. 115 § 13 pkt 4 in fine Kodeksu karnego "inną osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych" a także na fakt, że z przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnień wynika, że pracownicy cywilni Instytutu [...] Wyższej Szkoły [...] w S. pełnią wyłącznie funkcje usługowe lub techniczne, co od strony kwalifikacji prawnej nie pozwala tych pracowników uznać za funkcjonariuszy publicznych, a w konsekwencji także za osoby pełniące funkcje publiczne, zasadnym było wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności tych pracowników. Dodać należy, że pracowników tych nie sposób także uznać za osoby pełniące funkcje publiczne poprzez stwierdzenie, że są oni osobami których uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową. Nie istnieje bowiem akt prawny rangi ustawowej bądź umowa międzynarodowa, która określałaby wprost ww. aspekty działalności pracowników cywilnych wymienionego powyżej Instytutu Wyższej Szkoły [...] w S . Zważywszy na opisane okoliczności Komendant Główny Policji stwierdził, że w sprawie zakończonej decyzją nr [...] Komendanta[...] Wyższej Szkoły [...] w S. zostały prawidłowo uwzględnione zarówno przepisy prawne regulujące zagadnienie dostępu oraz ograniczenia w dostępie do informacji publicznej, jak i wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażone w wyroku II SA/Wa 910/14. W wyroku tym stwierdzono bowiem "Sam zaś fakt, że dane informacje dotyczą osób niepełniących funkcji publicznych, nie sprawia tego, aby informacja ta traciła przymiot informacji publicznej. Przedmiotowa okoliczność może jedynie uzasadniać ograniczenie dostępu do takiej informacji z uwagi na ochronę dóbr osobistych osób nie pełniących funkcji publicznych. W takiej natomiast sytuacji, gdyby organ dopatrzył się konieczności ochrony prywatności osób niepełniących funkcji publicznych, winien w drodze decyzji odmówić dostępu do takiej informacji." Sytuacja taka miała miejsce w omawianej sprawie, w związku z czym organ odwoławczy postanowił jak w sentencji decyzji. Od powyższego rozstrzygnięcia J. K. wywiódł skargę do tutejszego Sądu, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji zawartego w decyzji j/w oraz decyzji Komendanta [...] Wyższej Szkoły [...] w S. z dnia [...] marca 2016 r. i zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu strona podkreśliła, że nie przecząc ochronie prywatności osób, nie można jednak jej rozciągać na otrzymywane dodatkowe wynagradzanie pochodzące ze środków publicznych w ramach projektów rozwojowych lub badawczych. Stwierdził też, że powoływanie się na ochronę dóbr osobistych w przedmiotowych decyzjach jest bezsprzecznie nadużyciem prawnym w stosowaniu prawa przez organ I i II instancji. Szczególny interes publiczny wynika m.in. z faktu, że Wyższa Szkoła [...] w S. w ramach projektów wydaje środki publiczne i musi liczyć się także z prawem obywateli do informacji jak są te środki wykorzystywane. Warto w tym miejscu zauważyć, że w ostatnim czasie podaje się w mediach o wielu nadużyciach w wydatkowaniu środków publicznych w prowadzonych projektach badawczych, rozwojowych, czy innym wydatkowaniu środków publicznych (np. e - Posterunek, system informatyzacji urzędów publicznych, policyjny system SWOP, korupcja urzędnika z MSWiA, itp.). Wskazał, że w interesie organów administracji publicznej jest pełna transparentność wydatkowania środków publicznych, a nie poszukiwanie forteli prawnych pozwalających uniemożliwić korzystanie społeczeństwu w uprawnień dostępu do informacji publicznej. Zarówno decyzja organu I, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji, jako naruszające normy prawa - nie mogą się ostać w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe rozstrzygnięcie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ ustalił w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy. Tylko bowiem pełne ustalenie całokształtu okoliczności sprawy umożliwia dokonanie prawidłowej i całościowej oceny zachowania strony. Brak wszechstronnego ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy powoduje zaś, że ocena trafności rozstrzygnięcia jawi się jako niemożliwa do dokonania. Nie znając wszystkich faktów, Sąd nie posiada bowiem przesłanek umożliwiających ocenę poprawności skarżonego rozstrzygnięcia. Jeśli więc organ przedmiotem swojej decyzji uczynił problematykę dostępu do informacji publicznej dotyczącej pracowników cywilnych Instytutu [...], postrzeganych jako osoby, które nie pełnią funkcji publicznych, to w pierwszej kolejności organ winien ustalić to, jakie stanowiska piastują owi pracownicy cywilni. To przecież z faktu pełnienia przez nich funkcji usługowych lub technicznych, organ wywiódł konkluzję, iż nie pełnią ono funkcji publicznych. Analiza treści skarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ nie uczynił zadość powyższemu obowiązkowi. Przede wszystkim nie ustalił tego, jakie stanowiska pełnią pracownicy cywilni Instytutu [...], jak też organ nie przywołał zakresów obowiązków przypisanych do tych stanowisk. W takiej więc sytuacji konkluzje organu, iż osoby te pełnią tylko funkcje usługowe lub techniczne, jawią się jako przedwczesne i nie poparte żadnymi dowodami. Skoro więc organ powyższe wnioski wysnuł bez dokonania stosownych ustaleń stanu faktycznego, to uznać je należało jako dokonane in abstracto. Powyższe sprawia, że skarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. Tutejszy Sąd nie znając pełnych i wyczerpujących ustaleń stanu faktycznego, został de facto pozbawiony przez organ możliwości zweryfikowania poprawności konkluzji wywiedzionej w skarżonej decyzji. W związku z powyższym, uznając że skarżone rozstrzygnięcie narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do ustalenia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego, stosując się do wytycznych zawartych w treści niniejszego uzasadnienia.