II SA/Wa 1041/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2016 r. sprawy ze skargi C.K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania – oddala skargę – Wojewoda [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez C.K. od pisma organu znak [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., z powodu braku przedmiotu zaskarżenia. Organ wyjaśnił, że powyższe pismo miało charakter informacyjny, nie jest decyzją administracyjna, tym samym nie istnieje przedmiot zaskarżenia. Wskazał, że pismo organu było odpowiedzią na pismo C. K. w związku z niestawieniem się przez niego do Urzędu Pracy [...] w dniu wyznaczonej wizyty. Na powyższe postanowienie skargę do tutejszego Sądu wniósł C. K., podnosząc, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego i procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na wniesienie skargi po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie (art. 127 § 1 K.p.a.), do którego rozpatrzenia właściwy jest organ wyższego stopnia (art. 127 § 2 K.p.a.). Oznacza to, że rozpatrzenie sprawy w trybie odwoławczym może nastąpić dopiero po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji i wniesieniu odwołania od tej decyzji przez uprawniony do tego podmiot. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Ukształtowane na tle przepisu art. 134 K.p.a. orzecznictwo sądowe wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub, gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 K.p.a. (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 235/00, LEX nr 81351). Do przyczyn przedmiotowych należy więc zaliczyć m.in. taką sytuację, gdy dana czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wojewoda [...], wydając zaskarżone postanowienie, stwierdził, że pismo organu z [...] stycznia 2016 r. znak [...], skierowane do skarżącego, było pismem informacyjnym, pouczającym, nie miało charakteru decyzji administracyjnej. Z oceną organu należy się w pełni zgodzić. W rozpoznawanej sprawie charakter ww. pisma nie budzi żadnych wątpliwości. Przedmiotowe pismo nie nosi żadnych cech decyzji, wymienionych w art. 107 K.p.a. Z tego względu, skoro pismo organu z [...] stycznia 2016 r. nie stanowiło decyzji administracyjnej, to pismo skarżącego zatytułowane "odwołanie" nie mogło być potraktowane jako odwołanie. Brak było bowiem podstaw do uruchomienia postępowania odwoławczego i wydania decyzji przez organ odwoławczy. Zatem organ prawidłowo stwierdził niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 K.p.a., bowiem brak decyzji/postanowienia organu I instancji wykluczał możliwość rozpatrzenia odwołania, złożonego przez skarżącego, przez organ II instancji. Zgodnie z tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2296/14, brak przedmiotu zaskarżenia stanowi podstawową przyczynę niedopuszczalności środka zaskarżenia, wobec nieistnienia w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia (publ. LEX nr 2083160). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.