II SA/Wa 1043/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Asesor WSA Agnieszka Miernik, Protokolant Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2007 r. sprawy ze skargi Samorządu Województwa M. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M. z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie stwierdzenia nieważności § 4 i § 6 statutu [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych – uchwała Nr [...] Sejmiku Wojewódzkiego z dnia [...] marca 2007 r.: 1) uchyla powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M.; 2) zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od Wojewody M. na rzecz Samorządu Województwa M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Wojewoda M. rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...], podjętym na podstawie art. 82 w związku z art. 78 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.), stwierdził nieważność § 4 oraz § 6 statutu [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Sejmiku Województwa M. z dnia [...] marca 2007r. w sprawie utworzenia [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych i nadania jej statutu. W uzasadnieniu podał, iż w § 4 ust. 1 statutu ustalone zostały zadania, które zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658) należą do kompetencji jednostki zarządzającej tj. Zarządu Województwa. Następnie wskazał, iż w oparciu o art. 27 tej ustawy, część zadań związanych z realizacją programu operacyjnego (wymienionych w art. 26 ust. 1 ustawy), może być powierzona przez instytucje zarządzającą instytucji pośredniczącej, lecz nastąpić to może wyłącznie w drodze porozumienia. W związku z powyższym organ nadzoru uznał, iż powierzenie realizacji zadań, o których mowa w § 4 ust. 1 statutu, przez Sejmik Województwa na podstawie tego właśnie postanowienia statutu narusza art. 26 ust. 1 i art. 27 ww. ustawy, wykraczając poza kompetencje ustalone w art. 18 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa. W dalszej części uzasadnienia organ podkreślił, że skoro wymienione w § 4 ust. 2 statutu zadania są zadaniami realizowanymi przez instytucje pośredniczącą (wdrażającą). Zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy instytucja zarządzająca lub za jej zgodą instytucja pośrednicząca, a także instytucja wdrażająca mogą powierzyć realizację czynności technicznych związanych z obsługą swoich zadań innym podmiotom na podstawie odpowiednio porozumienia lub umowy, a zatem brak jest podstawy prawnej do realizacji zadań zawartych w § 4 ust. 2 statutu, przez utworzoną jednostkę bez zawarcia porozumienia przekazującego przedmiotowe działania. W ocenie organu przekazanie zadań, określonych w art. 26 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nastąpiło z istotnym naruszeniem prawa, a to z kolei powoduje konieczność usunięcia z obrotu prawnego § 6 statutu, będącego konsekwencją przekazania przedmiotowych zadań. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Województwo M. (zwane dalej zamiennie skarżącym) wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając mu rażące naruszenie art. 8 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 82 ustawy o samorządzie województwa oraz art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.). W uzasadnieniu skargi wskazało, że wbrew twierdzeniom organu nadzoru, w niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności ma zastosowanie ustawa ustrojowa o samorządzie województwa to jest art. 8 ust. 1, w myśl którego, w celu wykonywania zadań województwo tworzy wojewódzkie samorządowe jednostki organizacyjne oraz może zawierać umowy z innymi podmiotami, a także art. 20 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym sejmik województwa tworząc podmiot w formie jednostki budżetowej obowiązany jest nadać jej statut, w którym, m.in., określa jej zadania. Powołując się na regulację art. 25 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i wyrażoną w nim zasadę odpowiedzialności instytucji zarządzającej oraz regulację art. 26 tej ustawy określającej zakres czynności podejmowanych przez instytucje zarządzającą na rzecz realizacji programu, skarżące Województwo podniosło, że utworzenie [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych i określenie jej zadań w ust. 1 § 4 statutu nie zmieniło roli Zarządu Województwa M. o jako instytucji zarządzającej. Przechodząc do szczegółowego uzasadnienia takiego stanowiska skarżący stwierdził, że zarząd nie wykonuje technicznie przypisanych mu czynności, bowiem na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa zadania województwa realizuje przy pomocy Urzędu Marszałkowskiego, w tym przypadku - konkretnie - Departamentu [...] Województwa M. i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych lub wojewódzkich osób prawnych, do których należy z kolei utworzona [...] Jednostka Wdrażania Programów Unijnych. Odnosząc się do zadań określonych w § 4 ust. 2 skarżący wskazał, że w tym przypadku Samorząd Województwa M. występuje w roli instytucji pośredniczącej na podstawie porozumienia z instytucją zarządzającą, tzn. Ministrem Rozwoju Regionalnego, a realizację przekazanych na mocy tego porozumienia zadań powierzył utworzonej jednostce. W końcowej części uzasadnienia skargi, zestawiając regulację ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z regulacją ustawy ustrojowej, skarżący stanął na stanowisku, że tylko w tej ostatniej ustawie przewidziano możliwość utworzenia jednostki, której można powierzyć realizacje zadań z zakresu wdrażania programów operacyjnych, a decyzja w tej sprawie należy do kompetencji Sejmiku Województwa. Natomiast ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju normuje inną kwestię niż utworzenie jednostki, a mianowicie daje możliwość zarządowi województwa – jako instytucji zarządzającej – czy też, za zgodą instytucji zarządzającej, innemu podmiotowi– jako instytucji pośredniczącej - powierzenia do realizacji części zadań związanych z realizacją programu operacyjnego innym jednostkom na podstawie odpowiedniego porozumienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne, przy czym odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, iż w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie zakwestionował ani uprawnienia samorządu województwa do tworzenia jednostek organizacyjnych (art. 8 ustawy o samorządzie województwa), ani nie podważył formy organizacyjnej jednostki wynikającej z art. 20 ustawy o finansach publicznych. Uzasadniając swoje stanowisko procesowe podał ponadto, że nie może podzielić twierdzenia skarżącego, w którym wyraża on pogląd, że przekazanie uchwałą zadań należących do Zarządu jako instytucji zarządzającej nie zmieniło jego roli i odpowiedzialności za prawidłową realizację programu operacyjnego, ponieważ zadania wymienione w § 4 statutu nie są, jak to przyjmuje skarżący, zadaniami pomocniczymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa, uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały w trybie określonym w art. 81. Z kolei w ust. 4, 5 i 6 powołanego przepisu ustawodawca nałożył szczegółowe obowiązki na organ nadzoru. I tak, uzasadnienie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa, organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa; przy czym w toku postępowania organ powinien odpowiednio stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. O ile w niniejszej sprawie organ dochował terminu określonego w art. 82 ust. 1 ustawy, to w pozostałym zakresie dopuścił się naruszenia tego przepisu ustawy. Analizując niniejszą sprawę w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że użyte w przywołanym przepisie pojęcie "sprzeczności z prawem" oznacza takie naruszenie prawa, które ma charakter istotny, gdyż z przepisu art. 82 ust. 5 powołanej ustawy wynika a contrario, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. W nauce prawa przyjmuje się w związku z tym, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu województwa jest istotna sprzeczność uchwały z prawem, przez co rozumie się oczywistość i bezpośredniość tej sprzeczności z prawem. W orzecznictwie wyrażony jest z kolei pogląd, iż orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały przez wojewodę może być wydane tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści takiego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 1990 r., SA/Gd 796/90, OSP 1991, nr 3, poz. 129). Trzeba również zwrócić uwagę, że przez pojęcie "prawa", z którym uchwała organu województwa musi być zgodna, należy rozumieć przepisy zawarte w aktach normatywnych powszechnie obowiązujących i to w dacie podjęcia uchwały. Orzecznictwu sądowoadministracyjnemu nieobcy jest również pogląd, iż brak podstawy prawnej jest równoznaczny ze "sprzecznością z prawem" w rozumieniu art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, Legalis). Powyższe wymogi, jakie stawia rozstrzygnięciu nadzorczemu ustawodawca, powinny jasno i jednoznacznie wynikać z uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego. Przede wszystkim w uzasadnieniu organ winien wskazać na istotny charakter naruszenia prawa, który w konsekwencji przesądza, że uchwała samorządu województwa jest sprzeczna z prawem. Organ nadzoru winien przy tym kierować się regułami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego także w zakresie w jakim przepisy tej ustawy regulują konieczne składniki decyzji administracyjnej, a w szczególności jej uzasadnienie (art. 107 § 3 w zw. z art. 82 ust. 6 ustawy o samorządzie województwa). To na organie nadzoru spoczywa obowiązek wskazania w uzasadnieniu, że rzeczywiście nastąpiło naruszenie prawa i to o charakterze istotnym (kwalifikowanym), a nie zwykłym, bowiem wówczas stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalne, a jedyną możliwością jest wskazanie wydania uchwały z naruszeniem prawa. Jeżeli uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego przyczyn tych nie wskazuje, to już wyłącznie z tego powodu rozstrzygnięcie to podlega uchyleniu w ramach kontroli sądowoadministracyjnej, a taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie. W niniejszej sprawie rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda M. stwierdził nieważność § 4 i § 6 statutu [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Sejmiku Województwa M. z dnia [...] marca 2007r. w sprawie utworzenia [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych i nadania jej statutu. W § 4 ust. 1 statutu przewidziano zadania utworzonej jednostki wynikające z pełnienia przez Zarząd Województwa roli Instytucji Zarządzającej dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. 2007-2013 ("RPO"), natomiast w ust. 2 ww. postanowienia wymieniono zadania Jednostki wynikające z pełnienia przez Samorząd Województwa M. roli Instytucji Pośredniczącej dla komponentu regionalnego Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki ("PO KL"), z wyłączeniem zadań współfinansowanych z Funduszu Pracy. Natomiast w § 6 statutu zamieszczono zapis, zgodnie z którym Jednostka może zlecić realizację wybranych czynności związanych z wykonywaniem zadań, o których mowa w § 4, innym podmiotom, za zgodą Zarządu Województwa M. wyrażoną w formie uchwały, na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Treść § 4 ust. 1 i 2 oraz § 6 statutu odpowiada kolejno uregulowaniom zawartym w przepisach art. 27 ust. 1 i art. 26 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. § 4 i § 6 stanowią urealnienie wykonania (a nie odpowiedzialności) zadań określonych w powyższych przepisach. Tymczasem w rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewoda M. uznał - odpowiednio - ust. 1 § 4 statutu za sprzeczny z art. 26 ust. 1 i art. 27 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i z art. 18 ustawy o samorządzie województwa, a ust. 2 § 4 za sprzeczny z art. 27 ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Odnośnie pierwszego przypadku stwierdził, że w oparciu o art. 27 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju część zadań związanych z realizacją programu operacyjnego (wymienionych w art. 26) może być powierzona przez instytucję zarządzającą instytucji pośredniczącej, lecz może to nastąpić wyłącznie w drodze porozumienia, a nie w formie statutu nadanego przez Sejmik Województwa, tak jak to uczyniono w zakwestionowanym załączniku do uchwały. W odniesieniu zaś do ust. 2 § 4 organ nadzoru podniósł także, że wymienione w nim zadania są realizowane przez instytucję pośredniczącą /wdrażającą/ i choć, zgodnie z dyspozycją art. 27 ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, instytucja zarządzająca lub za jej zgodą instytucja pośrednicząca, a także instytucja wdrażająca mogą powierzyć realizację czynności technicznych związanych z obsługą swoich zadań innym podmiotom, to musi to bezwzględnie nastąpić na podstawie zawartego porozumienia lub umowy. Z uzasadnienia aktu nadzoru nie wynika natomiast, aby organ dokonał rozróżnienia sfery wykonawstwa (realizacji) określonych zadań (czynności techniczne) od kwestii odpowiedzialności za ich realizację, a rozróżnienie takie, w ocenie Sądu, powinno mieć decydujące znaczenie przy podjęciu rozstrzygnięcia nadzorczego. Otóż, w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju od początku wyraźnie rozróżnia się trzy podmioty realizujące politykę rozwoju, tj. instytucje zarządzającą, pośredniczącą i wdrażającą (art. 5 pkt 2, 3 i 4 ustawy). Powołanie [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych oznacza, że mamy do czynienia z trzema podmiotami prowadzącymi politykę rozwoju, do których należy: Instytucja Zarządzająca – Zarząd Województwa M. dla RPO, Instytucja Pośrednicząca – Samorząd Województwa M. dla PO KL, na podstawie porozumienia z Ministrem Rozwoju Regionalnego oraz Instytucja Wdrażająca – [...] Jednostka Programów Unijnych dla obydwu Programów Operacyjnych. Jednocześnie ustawodawca konsekwentnie sferę odpowiedzialności za przygotowanie i realizację programu operacyjnego przypisał instytucji zarządzającej wskazując, jako desygnaty tej nazwy, właściwego ministra, ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego lub, w przypadku regionalnego programu operacyjnego, zarząd województwa (art. 5 pkt 2 ustawy). Nadto w ust. 2 art. 27 ustawy wykluczył możliwość "oderwania" tej odpowiedzialności od instytucji zarządzającej w sytuacji powierzenia realizacji zadań instytucji pośredniczącej, czy wdrożeniowej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda M. badając zgodność z prawem, wzruszonych później, postanowień statutu okoliczność tę zupełnie pominął. Ustawa wyraźnie wskazuje jednostki odpowiedzialne za realizację programu. Odpowiedzialność ta w niczym nie uchybia temu, że jednostka wdrożeniowa ([...] Jednostka Wdrażania Programów Unijnych) wykonuje czynności techniczne związane z realizacją programu. Trudno wyobrazić sobie sytuację, aby to jednostka zarządzająca albo pośrednicząca opracowywała np. projekty, programy, czy dokonywała stosownych wypłat – te wszystkie czynności musi fizycznie wykonać jednostka wdrożeniowa, co w żaden sposób nie wyłącza odpowiedzialności jednostki zarządzającej za jakość i istotę tego wykonawstwa, bowiem to jednostka zarządzająca oraz pośrednicząca ma wpływ na pracę jednostki wdrażającej (chociażby przez przyjęcie danego programu). Nadto odpowiedzialność organu zarządzającego i pośredniczącego wynika z ustawy. Statut określa jedynie zadania jednostki wdrażającej i w żaden sposób nie narusza wyżej wspomnianej odpowiedzialności jednostki zarządzającej i pośredniczącej. Organ nadzoru nie wziął również pod uwagę, iż zakwestionowane zapisy statutu składały się z szeregu jednostek redakcyjnych umieszczonych w formie punktów, którymi wyszczególniono zadania Jednostki Wdrażania. Poza tym pominął także techniczny charakter zadań wymienionych w tych zapisach. Tytułem przykładu wystarczy podać pkt 3 ust. 1 § 4, w którym wymieniono przygotowywanie wzorów wniosków aplikacyjnych, umów i innych dokumentów dla beneficjentów zgodnie z wytycznymi Instytucji Zarządzającej, pkt 7 - dokonywanie płatności ze środków RPO na rzecz beneficjentów, czy choćby pkt 13 – prowadzenie działań informacyjnych i promocyjnych. Ta sama uwaga dotyczy zresztą i ust. 2 § 4 statutu. Zamiast tego Wojewoda ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, iż w oparciu o § 4 statutu nastąpiło powierzenie zadań Jednostce bez wymaganego przepisem art. 27 ust. 1 ustawy porozumienia. Wojewoda nie zbadał na ile sam statut (uchwalony przecież przez jednostkę pośredniczącą) zastępuje "porozumienie". W dodatku nie zanalizował pojęcia "porozumienie" przy założeniu, że o porozumieniu można mówić, gdy występują równorzędni partnerzy, ewentualnie partnerzy usytuowani w rożnych pionach (np. Ministerstwa). Organ nadzoru pominął okoliczność, że jednostka wdrożeniowa jest ze swej istoty uzależniona od jednostki pośredniczącej i zarządzającej i musi wykonywać jej polecenia. Nie wziął zatem pod uwagę, że ustawodawca porozumienie zastrzegł dla innych stosunków (np. [...] Jednostka Wdrażania Programów Unijnych a Ministerstwo Pracy, czy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, czy inna agencja rządowa). Organ nie dokonał przy tym analizy tego zapisu statutu w kontekście, czy regulacja w nim zawarta nie jest wyłącznie wyszczególnieniem zadań Jednostki i to w dodatku wyszczególnieniem przykładowym – użyte słowa "w szczególności", lecz w miejsce tych ustaleń bez dokładniejszego uzasadnienia z góry przyjął, iż postanowieniem tym dokonano powierzenia zadań. Wojewoda dokonując oceny statutu nie zajął się również szczegółowo kwestią ewentualnej możliwości zawarcia samego porozumienia pomiędzy powołaną Jednostką Wdrażania a Zarządem Województwa, a tym samym nie wyjaśnił przytoczonej w uzasadnieniu podstawy prawnej, tzn. art. 27 ustawy o zasadach prowadzenie polityki rozwoju w zakresie dotyczącym zawarcia porozumienia. W szczególności nie wskazał, jaką rzeczywiście rolę pełni powołana Jednostka w świetle dyspozycji art. 27 ust. 1 ustawy, tzn. czy pełni funkcję instytucji pośredniczącej, a tylko tego rodzaju instytucji może powierzyć część zadań instytucja zarządzająca, czy też pełni funkcję jednostki wdrażającej (art. 5 pkt 4 ustawy), a jeżeli tak, to czy występując jako jednostka wdrażającą jest podmiotem publicznym niezależnym od Zarządu Województwa, czy też może jest wyłącznie jednostką organizacyjną Województwa działającą w ramach jego osobowości prawnej, która może wykonywać czynności techniczne bezpośrednio na rzecz Zarządu Województwa bez konieczność zawierania odrębnego porozumienia, a wówczas sam statut określa tylko i wyłącznie wykonywane przez nią czynności techniczne. W świetle tych uwag trudno uznać, iż poczynione przez Wojewodę ustalenie, iż Sejmik Województwa przekroczył kompetencje określone w art. 18 ustawy o samorządzie województwa stanowi szczegółowe rozważenie istnienia bądź nieistnienia jednej z trzech, wyżej wymienionych, sytuacji prawnych. Organ nadzoru nie ustalił ponadto, czy omawiana regulacja statutu jest wadliwa w całości, czy też w określonej części, co przecież bezpośrednio przekłada się na zakres podejmowanego rozstrzygnięcia nadzorczego – uchylenie w całości, czy w części postanowień § 4 statutu. Powstałe w tym zakresie wątpliwości potwierdził także pełnomocnik Wojewody M. na rozprawie, stwierdzając, że niektóre punkty § 4 statutu można by było zachować (v. protokół z rozprawy – K. 30-31 akt sprawy). Stawiając tak ogólny zarzut naruszenia przepisów ustawy organ, nie wyjaśnił, czy przyjąwszy sprzeczność § 4 i 6 statutu, statut ten po usunięciu ww. zapisów może w ogóle być podstawą działania nowo utworzonej Jednostki. Nie wyjaśnił, które konkretnie uregulowanie § 4 są wadliwe. Podobne wątpliwości budzi również ta część uzasadnienia rozstrzygnięcia, która odnosi się do § 6 postanowienia statutu. Tutaj bowiem Wojewoda ponownie odniósł się do treści art. 26 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i motywując to udowodnionym już, jego zdaniem, istotnym naruszeniem prawa przy przekazaniu zadań, uznał za konieczne usunięcie tego postanowienia z obrotu prawnego jako konsekwencji poczynionych uprzednio ustaleń. W świetle dokonanej analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia trudno uznać tak wyrażone stanowisko za trafne. W art. 27 ust. 4 ustawodawca umożliwił przekazanie zadań technicznych innym podmiotom, pod określonymi warunkami. § 4 statutu – to właśnie dla [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych zadania techniczne, natomiast warunki tego powierzenia, bacząc na zakres semantyczny pojęć zawartych w § 6 statutu i art. 27 ust. 4 ustawy pokrywają się. Co więcej, Wojewoda kolejny raz nie odniósł się do brzmienia samego postanowienia statutu. Stwierdzenie wojewody pozostaje w sprzeczności ze sformułowaniem § 6. Z układu redakcyjnego tego zapisu – użycia w konkretnych miejscach znaków interpunkcyjnych - nie jest wykluczona możliwość zlecenia realizacji wybranych czynności innym podmiotom, co należy tu podkreślić, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a więc z uwzględnieniem konieczności zawarcia stosownego porozumienia. Nadto Wojewoda nie wyjaśnił, czy jest to istotne naruszenie prawa, czy też wadliwość nie mieszcząca się w tej kategorii pojęciowej. Mając powyższe na uwadze trzeba jeszcze raz wyraźnie podkreślić, że nadzór nad działalnością samorządu województwa, którego instrumentem, i to instrumentem o charakterze władczym, jest rozstrzygnięcie nadzorcze musi być dokonywany w sposób nie budzący wątpliwości, co bezspornie jest podyktowane kryterium w jakim jest dokonywany – kryterium zgodności z prawem (art. 79 ustawy o samorządzie województwa). Jeżeli zatem nadzór ten ma na celu wyłącznie zapewnienie przestrzegania prawa, to rozstrzygnięcie nadzorcze powinno w sposób przejrzysty i jednoznaczny wskazywać, że nastąpiło naruszenie prawa, a w przypadku stwierdzenia nieważności, że naruszenie to ma charakter istotny. Ma to służyć – po pierwsze - wyeliminowaniu z obrotu prawnego uchwały organu samorządu wydanej z istotnym naruszeniem prawa, a – po drugie – co jest równie ważne – ma zapobiec wystąpieniu tego rodzaju naruszeń w przyszłości i umożliwić organowi samorządu dokonanie właściwej korekty zakwestionowanego przez Wojewodę aktu. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 148 w zw. z art. 152 i 132, a w sprawie kosztów postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.