II SA/Wa 1044/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Danuta Kania, Janusz Walawski (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi I. J. na decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2013 roku; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącego I. J. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. J. w dniu [...] lutego 2013 r. złożył do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosek o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie: "1) czy Minister Transportu wystąpił do P. z wnioskiem o wyjaśnienie okoliczności związanych z niewykonywaniem przez P. umów najmu: [...] oraz [...], co skutkuje utratą przez P. przychodu w kwocie ponad [...] zł miesięcznie, 2) wnoszę o udostępnienie kopii pisma Ministra Transportu, o którym mowa powyżej, 3) czy P. przedstawił Ministrowi Transportu dokument zawierający wyjaśnienia okoliczności związanych z niewykonaniem przez P. umów najmu: [...] oraz [...], 4) wnoszę o udostępnienie dokumentu P., o którym mowa powyżej, 5) czy w sprawie zostało wszczęte postępowanie na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, 6) wnoszę o wskazanie sygnatury i organu prowadzącego postępowanie, o którym mowa powyżej." Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej działając na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 i z 2012 r., poz. 1198) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] lutego 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił ww. udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym w jego wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że odpowiedź odnośnie pkt 1-3 oraz 5-6 została przygotowana i zostanie przekazana na wskazany przez wnioskodawcę adres. Odnośnie pozostałej części wniosku wskazuje się, że zakres informacji zawartych w dokumencie wytworzonym przez P. powoduje, iż w świetle art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 11 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503), dokument ten nie może być udostępniony. Oprócz przekazywanych Ministrowi właściwemu ds. transportu informacji i wyjaśnień w sprawie powstałego sporu, w tym wypowiedzenia przedmiotowych umów najmu, pismo zawiera stanowisko P. wraz z oceną prawną zaistniałej sytuacji, a zatem ujawnienie dokumentu naruszałoby tajemnice przedsiębiorcy, także w kontekście prowadzonych procesów sądowych, możliwości obrony, czy strategii reprezentacji prawnej P. przed sądami w przedmiotowym sporze. I. J. w dniu 11 marca 2013 r. złożył do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zaskarżył decyzję w całości zarzucając organowi, że wydał decyzję z naruszeniem następujących przepisów: 1) art. 5 ust. 1-3 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, 2) art. 11 ust. 1 i 4 ustawy o nieuczciwej konkurencji poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, 3) art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie, 4) art. 107 § 1 i 3 Kpa w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji. I. J. podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz udostępnienie mu żądanej informacji, tj. pisma P. skierowanego do Ministra Transportu zawierającego wyjaśnienia okoliczności związanych z niewykonywaniem przez P. umów najmu: [...] oraz [...]. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej działając na podstawie art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w dniu [...] marca 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, m.in. że przedmiotowe pismo było przekazane do wyłącznej wiadomości Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej jako organu nadzoru i zawierało m.in. ustosunkowanie się do zarzutów i roszczeń zgłaszanych przez B. sp. z o.o. oraz założeń strategii procesowej. Ponadto poinformowano organ, iż informacje zawarte w tym piśmie podlegają ochronie informacji P. na zasadach określonych w dokumencie pt. Zasady, Ochrona Informacji w P., wprowadzonych zarządzeniem nr [...] z dnia [...] grudnia Naczelnego Dyrektora P., a także objęte były ochroną zgodnie z wcześniej obowiązującym zarządzeniem nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał przedmiotowe pismo jako podjęte przez przedsiębiorstwo, działania mające na celu zapewnienie poufności pismu, o które wnioskuje skarżący, zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Ponadto ustalono, że wnioskodawca jest pracownikiem kancelarii prawnej reprezentującej spółkę B., będącą stroną w sporach sądowych z P. dotyczących wypowiedzenia przez przedsiębiorstwo umów najmu na lokale komercyjne w P., zaś pismo o udostępnienie którego wnioskuje skarżący zawiera informacje w zakresie tych postępowań. Ujawnienie tych informacji może narazić Skarb Państwa na odpowiedzialność odszkodowawczą wobec P., w przypadku wykazania, że ich ujawnienie miało wpływ na wynik sprawy. Odmowa udostępnienia przedmiotowego pisma nastąpiło, ze względu na dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa oraz ze względu na ochronę ważnego interesu gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez I. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił organowi, że zaskarżoną decyzję wydał z naruszeniem następujących przepisów: 1) art. 2 i art. 2a ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez odmówienie skarżącemu udostępnienia informacji publicznej z przyczyn podmiotowych, tj. z powołaniem się na jego określone czynności, podczas, gdy przepisy powołanej ustawy nie przewidują żadnych ograniczeń podmiotowych w dostępie do informacji publicznej, 2) art. 5 ust. 2 określonej powyżej ustawy poprzez bezzasadne zastosowanie przedmiotowego przepisu i bezpodstawną odmowę udostępnienia żądanej informacji, 3) art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez jego bezzasadne zastosowanie w sprawie i uznanie, że informacje zawarte w przedmiotowym pismie stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne posiadające wartość gospodarczą, 4) art. 6 ust. 3-5 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez odmowę jej udostępnienia, gwarantowanego w tej ustawie, 5) art. 107 § 3 Kpa poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji w stopniu uniemożliwiającym odtworzenie ustaleń faktycznych organu oraz motywów wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Wniósł również o zobowiązanie organu do udostępnienia mu informacji publicznej w postaci kopii przedmiotowego pisma. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi i odniósł się do zarzutów w niej podniesionych. Organ podał m.in., że z urzędu jest mu znany fakt, iż skarżący jest pełnomocnikiem spółek zagranicznych, jak i spółki B. i przedstawił na tę okoliczność dowody. Istotnie żaden przepis ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje ograniczeń podmiotowych w dostępie do informacji publicznej, jednak organ rozpatrując wniosek o udostępnienia informacji publicznej nie może abstrahować od całego spektrum okoliczności związanych ze sprawą (sporem P. z B. sp. z o.o.) oraz innych zdarzeń, które temu towarzyszą, a mianowicie liczbie składanych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, jak również charakteru informacji w nich zawartych. O ile zatem istnieje prawo dostępu do informacji publicznej, o tyle nie upoważnia ono strony do nadużycia tego prawa. Minister odmówił udzielenia żądanych informacji skarżącemu nie z przyczyn podmiotowych, jak wywodzi on w skardze, ale odmowa nastąpiła z przyczyn przedmiotowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może służyć stronom postępowań przed sądami powszechnymi lub ich pełnomocnikom do uzyskiwania informacji składających się na stan faktyczny spraw rozstrzyganych przez te sądy. W orzecznictwie i piśmiennictwie używa się terminu "dokument wewnętrzny" dla określenia dokumentu, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Wprawdzie okoliczność, że dany akt ma charakter wewnętrzny nie powoduje, samo przez się, wyłączenie dokumentu z zakresu obowiązku jego udostępnienia. Skoro więc nadzór Ministra nad P. nie należy do sfery jego zadań publicznych, to przedmiotowe pismo nie zawierało informacji publicznej. Był to dokument wewnętrzny. W świetle całokształtu działalności wnioskodawcy i ustalonego stanu faktycznego, uprawniona jest konstatacja, iż składane wnioski nie dotyczą w ogóle informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale mają na celu pozyskanie informacji komercyjnych i innych informacji chronionch przez P. m.in. w celu uzyskania przewagi w prowadzonych postępowaniach sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd nie jest związany ani treścią zarzutów zawartych w skardze, ani jej wnioskami czy też powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest "każda informacja o sprawach publicznych". Następnie w art. 6 tej ustawy wymienia się wiele rodzajów informacji publicznej, przy czym katalog wymieniony w tym przepisie, poprzez użycie sformułowań "w szczególności" (art. 6 ust. 1) oraz "w tym o" (art. 6 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4, pkt 5) nie jest zamknięty. Definicja informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma charakter ogólnikowy, a katalog zawarty w art. 6 konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, poprzez wyliczenie przykładowe i nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Tak więc przy wykładni pojęcia "informacji publicznej" trzeba posłużyć się przepisem art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Konstytucja przewiduje, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Uwzględniając powyższe można przyjąć, że "sprawą publiczną", o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, będzie działalność organów władzy publicznej (samorządów, osób i jednostek organizacyjnych) w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, a więc mieniem komunalnym lub Skarbu Państwa (zob. też. Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2012, str. 16-18). W tym kontekście informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jak przyjmuje się w judykaturze, informacja publiczna co do zasady dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Charakteru informacji publicznej nie mają wnioski w sprawach indywidualnych, wnioski będące postulatem wszczęcia postępowania w innej sprawie, wnioski dotyczące przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych, wnioski stanowiące ingerencję w działalność sądów, a także wnioski dotyczące dokumentów prywatnych. Zatem informacja publiczna powinna mieć swój materialny odpowiednik, nie można bowiem zobowiązać do udzielenia informacji, która nie istnieje (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2198/11, LEX nr 1122882; z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl; z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 192/12, LEX nr 1218848; z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 736/12, LEX nr 1216575; z dnia 10 października 2102 r., sygn. akt I OSK 1499/12, LEX nr 123160). Pomimo szerokiego, chociaż mało precyzyjnego rozumienia pojęcia informacji publicznej należy podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 2/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadził ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. Ograniczenia dostępu do informacji w sprawach, o których mowa w ust. 3, nie naruszają prawa do informacji o organizacji i pracy organów prowadzących postępowania, w szczególności o czasie, trybie i miejscu oraz kolejności rozpatrywania spraw. W sytuacji, gdy organ uzna, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w związku z treścią powyżej przytoczonego przepisu, to powinien na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W niniejszej sprawie nie jest sporne i nie budzi wątpliwości, przynajmniej na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, że żądane przez skarżącego informacje określone w jego wniosku z dnia [...] lutego 2013 r., posiadają przymiot informacji publicznej i są w posiadaniu organu władzy publicznej. Podać należy w tym miejscu, że wątpliwości w tym zakresie, organ przedstawił dopiero w odpowiedzi na skargę wskazując, m.in. na to że żądany dokument ma charakter "wewnętrzny" i nie stanowi informacji publicznej. Jednakże okoliczność ta nie zmienia faktu, że organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa. Definicja tajemnicy przedsiębiorstwa została zawarta w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503), który stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się takie informacje należące do tego podmiotu, których przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Warunkiem respektowania tej tajemnicy jest uprzednie założenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżeń, że nie mogą być ogólnie udostępnione. Założone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot obowiązany do ujawnienia informacji, wyjaśni i przesądzi, że zastrzeżone informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa. Jeżeli natomiast okaże się, że informacje nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa, to poczynione zastrzeżenie jest bezskuteczne. W rozpoznawanej sprawie organ dysponował żądaną przez skarżącego informacją, jednakże przyjął niczym nieuzasadnione założenie, że skoro w przedsiębiorstwie istnieją procedury ochrony informacji, to organ nie posiada instrumentów prawnych pozwalający na skontrolowanie, czy wyłączenie jawności tych informacji jest uzasadnione ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa. Podkreślić należy, że skoro organ decyzją administracyjną odmawia udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę ustawowo chronioną, to zobowiązany jest na podstawie art. 107 § 3 Kpa swoje stanowisko uzasadnić, gdyż tylko wtedy Sąd będzie miał możliwość skontrolowania prawidłowości wydanej decyzji. Zwolnienie organu z tego obowiązku, tzn. wykazania, że przedsiębiorca uprawdopodobnił celowość wyłączenia jawności informacji z przyczyn podanych w art. 11 ust. 4 ustawy, pozostawałoby w kolizji z przepisami odnoszącymi się do dostępu do informacji publicznej. Brak kontroli nad wyłączeniem jawności informacji ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną stwarzałoby możliwość do nadużyć w tym zakresie. Sąd po analizie odpowiedzi na skargę doszedł również do wniosku, że organ wydał decyzje o odmowie udzielenia informacji publicznej w sytuacji, gdy nie wyjaśnił, czy faktycznie żądany dokument stanowi informację publiczną, a jeżeli tak to, czy faktycznie zawiera on informacje chronione tajemnicą przedsiębiorstwa. Forma decyzji administracyjnej jest zastrzeżona wyłącznie dla informacji publicznej, zatem jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych terminów. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany jest usunąć wskazane uchybienia, a w szczególności dokonać ponownej analizy żądanego dokumentu. Jeżeli organ stwierdzi, że wskazywane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną, którą należy objąć ochroną, to swoje stanowisko zobowiązany jest przedstawić w uzasadnieniu decyzji odpowiadającemu dyspozycji art. 107 § 3 Kpa. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.