II SA/Wa 1047/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 z poźn. zm.; zwanej dalej: "ustawą o Policji"), w dniu [...] kwietnia 2018 r. wydał orzeczenie nr [...], którym utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2018 r. o ukaraniu A.S. karą nagany za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i 3 pkt 3) i ust. 4 ustawy o Policji w zw. z § 12 "Zasad etyki zawodowej policjanta" stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1 poz. 3). Organ w uzasadnieniu orzeczenia podał, że w toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, że obwiniony policjant w dniu [...] października 2016 r. przy Placu [...] w [...], będąc zobowiązanym do przestrzegania zasad etyki policjanta, a w szczególności niewykorzystywania swojego zawodu do celów prywatnych, od obowiązku tego odstąpił w ten sposób, że jako funkcjonariusz Sekcji [....] Wydziału [...] Komendy [...] Policji, w celu osiągnięcia korzyści osobistej przez inną osobę, pomimo braku podstaw faktycznych i prawnych, pod pretekstem czynności służbowych próbował uzyskać od pracownika sieci [...] treść wiadomości sms z numeru telefonu użytkowanego przez A.N., przekraczając tym samym swoje uprawnienia, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej oraz nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej. W ocenie organu odwoławczego charakter popełnionego przez policjanta czynu i wymierzona mu przez organ pierwszej instancji kara stanowi odpowiednią reakcję, a jej wymiar jest adekwatny do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. A.S. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komendanta Głównego Policji. Pełnomocnik skarżącego zarzucił, że do wydania zaskarżonego orzeczenia doszło w warunkach naruszenia następujących przepisów : 1. art. 135e ustawy o Policji, poprzez niezebranie w pełni materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i co za tym idzie, błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego w zakresie okoliczności szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu skargi, 2. art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego w szczególności poprzez nieuwzględnienie wynikających z materiału dowodowego okoliczności wskazujących na odmienne od ustalonego okoliczności pobrania przez K.P. wykazu połączeń numeru [...] należącego do A. w dniu [...] października 2016 r., 3. art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości w sprawie na niekorzyść skarżącego. Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia organu pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stwierdzenie przez sąd w trakcie takiej kontroli, że zaskarżony akt podjęty został z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz. U. 2018 r., poz. 1302, dalej zwanej: "P.p.s.a."), bądź naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c) - skutkuje uwzględnieniem skargi. Mając na uwadze tak rozumianą kontrolę sądowoadministracyjną, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2018 r. nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego jak oraz procesowego i dlatego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie podać należy, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w której sposób i tryb jego prowadzenia zostały uregulowane w rozdziale 10 tej ustawy, który zawiera zarówno przepisy materialnoprawne odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów, jak i przepisy procesowe. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest - co do zasady - regulacją pełną (kompleksową) w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy jego zakończenia. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą administracyjną indywidualną, rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji publicznej orzekające w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i procesowego. Ocena ta dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zasady etyki zawodowej policjanta zostały wprowadzone jako załącznik do zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 Nr 1 poz. 3), który potrzebę wprowadzenia tych zasad uzasadniał znaczeniem problematyki moralnej w wykonywaniu zawodu policjanta i jego służebną wobec społeczeństwa rolą, a także koniecznością wzmocnienia oraz uzupełnienia obowiązków i praw policjantów wynikających z demokratycznie stanowionego prawa. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy o Policji). W świetle art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Tak więc wina określona w tym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym. W rozpoznawanej sprawie skarżący został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 3) ustawy o Policji, który stanowi, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenia uprawnień określonych w przepisach prawa. Zgodnie z § 12 Zasad etyki zawodowej policjanta, policjant nie może wykorzystywać swojego zawodu do celów prywatnych, a w szczególności nie może wykorzystywać informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych ani uzyskiwać informacji do tych celów przy użyciu służbowych metod. W ocenie Sądu ustalone przez organ okoliczności faktyczne sprawy pozwalają na przyjęcie, że skarżący w dniu [...] października 2016 r. swoim postępowaniem dopuścił się naruszenia przytoczonych powyżej przepisów i popełnił czyn opisany w treści zarzutu. Zgodnie z art.135e ust. 1 ustawy o Policji rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin. Konstrukcja cytowanego przepisu jednoznacznie wskazuje, poprzez użycie zwrotu "w szczególności", że katalog możliwych do zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym środków dowodowych nie jest zamknięty. Jak wynika z akt postępowania dyscyplinarnego skarżący nie przyznał się do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i złożył wyjaśnienia. Organ w toku prowadzonego postępowania w celu ustalenia faktycznego przebiegu zdarzenia przesłuchał świadków oraz zapoznał się z zapisem z monitoringu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący będąc w mundurze, pod pretekstem prowadzenia działań operacyjnych w salonie [...] Przy [...] w [...] uzyskał od pracownika tego salonu wykaz połączeń telefonicznych za okres od dnia [...] października 2016 r. do dnia [...] października 2016 numeru [...], który użytkowała żona jego znajomego. Bilinigi z tego numeru zostały wykorzystane przez jego znajomego jako dowód podczas sprawy rozwodowej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności zeznania pracownika salonu złożone w postępowaniu dyscyplinarnym, jak również w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] są spójne i korelują z zapisem z monitoringu znajdującego się salonie. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie, organ szczegółowo zgromadził materiał dowodowy i poddał go wszechstronnej oraz wnikliwej analizie, a wyciągnięte z niej wnioski są logiczne, spójne i nawzajem się uzupełniające. Organ, dokonując ustaleń odnośnie przebiegu zdarzenia oparł się o cały zgromadzony materiał dowodowy. Prawidłowo też nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, że zdarzenie miało inny przebieg niż opisany w zarzucie. Wszystkie te okoliczności, jak słusznie oceniły organy dyscyplinarne, wskazują że obwiniony w dniu [...] października 2016 r. popełnił przewinienie dyscyplinarne za które została mu wymierzona kara nagany. Nie jest zatem trafny zarzut pełnomocnika skarżącego naruszenia przez organ art. 135e i art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji. przez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz wybiórczą ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów w szczególności zeznań świadków poprzez brak wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego i dokonania jego oceny z pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego co doprowadziło do błędnego ustalenia przebiegu zdarzenia. Przewinienie dyscyplinarne policjanta może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Przy czym ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego, warunkuje wystąpienie winy przy jego popełnieniu. Przewinienie umyślne może być popełnione w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym. Zamiar bezpośredni polega na chęci popełnienia przewinienia. Zamiar ewentualny charakteryzuje się natomiast tym, że policjant nie chce popełnić określonego przewinienia, lecz mimo wszystko godzi się na jego popełnienie. Nieumyślność przewinienia dyscyplinarnego polega z kolei na tym, że policjant nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia. W takiej sytuacji popełnienie przewinienia ma charakter nieumyślności spowodowanej niezachowaniem ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Dla stwierdzenia nieumyślności wymagane jest tym samym ustalenie, że przewinienie zostało popełnione wskutek niezachowania reguł ostrożności, a więc określony skutek można przypisać policjantowi tylko wtedy, gdy naruszył reguły postępowania, które miały chronić właśnie przed spowodowaniem tego skutku. W ocenie Sądu, w świetle zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że skarżący dopuścił się popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego oraz, że do popełnienia tego przewinienia dyscyplinarnego doszło z winy umyślnej. Organ prawidłowo przypisał działaniu skarżącego winę umyślną z zamiarem ewentualnym, gdyż dopuszczając się popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego skarżący miał obiektywne możliwości przewidywania skutków swojego działania. Wbrew też zarzutom skarżącego, wymierzona kara dyscyplinarna nagany jest adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i uwzględnia dyrektywy wymiaru kary wskazanej w art. 134h ustawy o Policji. Wymierzając tę najłagodniejszą z katalogu kar dyscyplinarnych organy obu instancji wzięły pod uwagę rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, okoliczności jego popełnienia, skutki, pobudki działania, brak krytycznej oceny swojego postępowania, 13 letni przebieg służby i pozytywną opinię służbową z dnia [...] listopada 2015 r. Sąd stwierdza, że na wymierzenie kary dyscyplinarnej funkcjonariuszowi Policji przede wszystkim wpływ ma waga czynu i stopień winy, zaś dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. W ocenie Sądu analiza uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Głównego Policji prowadzi do wniosku, iż organ odwoławczy rozważył zachowanie funkcjonariusza i uznał, że z uwagi na charakter popełnionego czynu i stopień winy wymierzenie policjantowi najłagodniejszej z kar dyscyplinarnych jest celowe. Przedstawiona ocena wymiaru kary nie jest dowolna i znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta [...] Policji prawa nie naruszają w stopniu uzasadniającym usunięcie ich z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 i art. 132. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.