II SA/Wa 105/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." – po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z 23 czerwca 2023 r. o odmowie wydania – wobec podania M.B., zwanego dalej "Funkcjonariuszem" – zaświadczenia o pełnieniu przezeń w latach 2000-2004, 2018-2019 oraz 2022, służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, uchylono wydane postanowienie w części dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści za lata 2004, 2018 oraz 2022, w pozostałym zakresie utrzymano wskazane postanowienie w mocy. Uzasadniając postanowienie przywołano następujące okoliczności faktyczne oraz prawne uwarunkowania sprawy: - raportem z [...] grudnia 2022 r. Funkcjonariusz wystąpił o potwierdzenie pełnienia służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej jako "ABW") w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury – określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz.U. z 2020 r. poz. 1611), zwanego dalej "rozporządzeniem o podwyższaniu emerytur" – w latach 2000-2022, - postanowieniem z 23 czerwca 2023 r. odmówiono Funkcjonariuszowi wydania zaświadczenia o żądanej treści; wskazano, że organ nie posiada informacji o podejmowaniu przez Funkcjonariusza czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu podczas służby w Urzędzie Ochrony Państwa czy ABW w latach 2000-2004, 2018-2019 oraz 2022; w odniesieniu do pozostałego okresu objętego wnioskiem podkreślono, że można potwierdzić podejmowanie przez Funkcjonariusza czynności służbowych w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur, - Funkcjonariusz, w przewidzianym ustawowo terminie, wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z 23 czerwca 2023 r.; zwrócił się jednocześnie z prośbą o umożliwienie osobistego, ustnego udzielenia informacji, pozwalających na odnalezienie materiałów, które mogłyby potwierdzić podejmowanie przez niego czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, - pismem z [...] lipca 2023 r. zwrócono się do Funkcjonariusza o przekazanie wszystkich informacji, mogących przyczynić się do odnalezienia dokumentacji, która pozwoliłaby potwierdzić realizację czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury; z uwagi na szczególny charakter udzielanych informacji, pouczono, by udzielając odpowiedzi, Funkcjonariusz nie dopuścił się naruszenia przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 756 ze zm.), a zwłaszcza art. 8 tej ustawy; przedmiotowe dane mógł przesłać do Biura Kadr ABW w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania pisma, - w odpowiedzi, wpłynęła korespondencja; z uwagi na informacje w niej zawarte, Biuro Kadr ABW zwróciło się do właściwych merytorycznie jednostek organizacyjnych ABW, w których Funkcjonariusz pełnił służbę, o przeprowadzenie dodatkowych czynności wyjaśniających w celu ustalenia, czy możliwe jest potwierdzenie pełnienia służby w warunkach opisanych w raporcie z [...] grudnia 2022 r.; analiza zebranej w toku postępowania wyjaśniającego dokumentacji umożliwiła podjęcie decyzji w zakresie kwalifikacji określonych czynności jako realizowanych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, - stosownie do art. 217 K.p.a. zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego; wynika z tego, że można odmówić wydania zaświadczenia między innymi, gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych, będących w posiadaniu tego organu albo gdy żąda poświadczenia nieprawdy, - § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur stanowi, że emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz podejmował, co najmniej sześć razy w ciągu roku, czynności rodzajowo określone w tym przepisie; zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2018 r. poz. 2373 ze zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem o zaopatrzeniu emerytalnym", środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach, uzasadniających podwyższenie emerytury, jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów, potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, - stosownie do art. 218 § 1 K.p.a., organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przezeń ewidencji, rejestrów bądź innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu; zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające; występujący w tym przepisie zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75-86 K.p.a.; postępowanie wyjaśniające prowadzone na podstawie art. 218 § 2 K.p.a. polega bowiem na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie dla usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw (tak: wyrok WSA o sygn. II SA/Wa 1852/15, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); uregulowanie postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń w przepisach działu VII K.p.a. wskazuje na to, że jest ono postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym; art. 218 K.p.a. daje wprawdzie możliwość przeprowadzenia, przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego, jednakże tylko w niezbędnym zakresie; ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy posiadane przez organ dane odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają zaistnienie określonego stanu faktycznego lub też potwierdzają dany stan prawny, bez potrzeby ich kreowania; zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy, a nie woli organu, - w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego dokonano – na podstawie przeglądu akt osobowych oraz korespondencji z jednostkami organizacyjnymi ABW, w których Funkcjonariusz pełnił służbę – kompletnych i jednoznacznych ustaleń w sprawie; w odpowiedzi na zapytania Biura Kadr ABW, dyrektorzy jednostek organizacyjnych ABW, właściwych ze względu na miejsce pełnienia służby przez Funkcjonariusza w okresie podanym w złożonym przez niego raporcie, poinformowali, że – w wyniku przeprowadzonych w podległych im jednostkach czynności sprawdzających – można potwierdzić podejmowanie przez Funkcjonariusza w latach 2000-2004, 2018-2019 oraz w 2022 roku czynności służbowych w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur, jednakże nie zostało spełnione kryterium ilościowe, określone w przywołanym przepisie – co najmniej sześć czynności w ciągu roku; ustalono, że w dyspozycji organu znajdują się dokumenty, potwierdzające realizację przez Funkcjonariusza czynności służbowych w warunkach i w liczbie określonej w rozporządzeniu o podwyższaniu emerytur, uprawniające do wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury także w latach 2004, 2018 oraz 2022; w latach 2000-2003 oraz 2019 nadal nie wypełniono kryterium ilościowego, określonego w § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur – realizacji minimum sześciu czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w danym roku, - pełnienie służby na danym stanowisku służbowym i wykonywanie podczas pełnienia służby przypisanych zakresem czynności zadań i obowiązków, nie jest równoznaczne z pełnieniem służby w warunkach szczególnych, uzasadniających podwyższenie podstawy wymiaru emerytury; należy bowiem odróżnić pełnienie służby w warunkach szczególnych od pełnienia służby w warunkach powszednich, normalnych i wykonywania w tych warunkach przypisanych zakresem czynności obowiązków służbowych, w których mogą zdarzyć się nieprzewidziane sytuacje i okoliczności zagrażające życiu i zdrowiu; o wydaniu zaświadczenia nie decyduje jakiekolwiek ryzyko zagrożenia życia i zdrowia w czasie wykonywania czynności służbowych, ponieważ wynika ono z samego charakteru służby; Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2014 r. (sygn. akt U 12/13, OTK-A 2014/5/56) stwierdził, że "(...) zwrot «szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu» odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy", - nie mieszczą się zatem w pojęciu "szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia" codzienne, rutynowe czynności funkcjonariusza, potencjalnie związane z ryzykiem wystąpienia zagrożeń, jeżeli z dostępnych dla organu dokumentów nie wynika, że zdarzenia te przerodziły się w sytuacje zagrażające życiu lub zdrowiu; jest oczywistym, że służba w ABW może wiązać się z narażeniem życia i zdrowia funkcjonariusza, ale dla podwyższenia emerytury samo ryzyko nie jest wystarczające; konieczne jest bowiem stwierdzenie, że ryzyko przekształciło się w stan szczególnego zagrożenia i to co najmniej przez określoną w rozporządzeniu liczbę dni lub zdarzeń w ciągu roku; ponadto, podstawą zaświadczenia mogą być tylko dane, wynikające z dokumentów, nie zaś dane domniemane na podstawie charakteru służby; zaświadczenie ma być potwierdzeniem faktów ujawnionych w dokumentacji, a nie faktów, których zaistnienia można się jedynie domyślać (tak: wyrok WSA o sygn. II SA/Bk 395/12, dostępny w CBOSA), - zgodnie zaś z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia o zaopatrzeniu emerytalnym, zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury wydaje się wyłącznie na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów, potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach; choć przepisy nie określają rodzajowo ewidencji, rejestrów czy innych danych, prowadzonych przez organ (art. 218 § 1 K.p.a.), to z ich brzmienia jasno wynika, że jest on obowiązany do brania pod uwagę wszelkiej dostępnej dla niego dokumentacji; z drugiej natomiast strony organ nie może powoływać się na okoliczności niemające potwierdzenia w ewidencjach, rejestrach czy innych dokumentach znajdujących się w jego posiadaniu; w sytuacji braku dokumentów, organ nie może potraktować samego oświadczenia strony jako dowodu uzasadniającego wydanie zaświadczenia o żądanej treści; postępowanie wyjaśniające musi odnosić się bowiem do faktów i okoliczności, wynikających z posiadanych, a nie wytworzonych na potrzeby postępowania ewidencji, rejestrów czy zbiorów; dlatego – po ponownej analizie dokumentacji zebranej w sprawie i zestawieniu jej treści z przebiegiem służby odzwierciedlonym w aktach osobowych Funkcjonariusza – ustalono, że latach 2004, 2018 i 2022 wykonywał on obowiązki służbowe w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur i za ten okres zostanie mu wydane zaświadczenie, - pismem z [...] listopada 2023 r. organ ustosunkował się do wniosku Funkcjonariusza o umożliwienie wglądu w akta postępowania; podkreślił, że wydanie zaświadczania jest jedynie czynnością materialno-techniczną, która polega na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego, a postępowanie wyjaśniające spełnia jedynie rolę pomocniczą i nie można go utożsamiać z postępowaniem dowodowym, typowym dla sprawy administracyjnej; w konsekwencji Funkcjonariuszowi nie przysługuje uprawnienie wynikające z art. 73 K.p.a., - wobec wniosku o rozważanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony lub świadków, podkreślono, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego; zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego, tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych – nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu oraz komplementowanie materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia o określonej treści (tak: wyrok NSA o sygn. I OSK 1778/11, wyrok WSA o sygn. II SA/Łd 721/19, dostępne w CBOSA), - w rezultacie nie uwzględniono wniosku Funkcjonariusza o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków ani z przesłuchania stron na okoliczność potwierdzenia realizowania przezeń czynności służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu; nie jest bowiem dopuszczalne w drodze tegoż środka dowodowego, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów; w sytuacji braku posiadania przez organ w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do złożonego przez Funkcjonariusza wniosku, oczywistym jest brak możliwości wydania zaświadczenia o żądanej treści, - analiza akt osobowych Funkcjonariusza oraz dokumentacji służbowej, znajdującej się w posiadaniu organu – dotyczącej oceny warunków służby w latach 2000-2004, 2018-2019 oraz w 2022 roku, w kontekście realizacji przezeń zadań służbowych w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia, wprost wskazuje, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej treści za lata 2000-2003 oraz za rok 2019. Funkcjonariusz objął skargą postanowienie – w części dotyczącej nieuwzględnienia lat 2000-2003 i 2019 roku – o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury za wspomniane okresy. W uzasadnieniu skargi przywołał przebieg prowadzonego postępowania oraz treść prezentowanych w jego toku stanowisk. Zdaniem Funkcjonariusza: - to właśnie organ doprowadził do sytuacji, w której przebywał on w okresie od [...] grudnia 2022 r. do [...] stycznia 2023 r., w służbie ABW, a nie podjęto stosownych czynności w tej materii; organ przez tak długi okres miał możliwość zwrócenia się z prośbą o konkretne wskazanie miejsc ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu; przesłuchanie Funkcjonariusza było niezwykle ważne; organ wiedział bowiem, że część materiałów ulega brakowaniu i tylko precyzyjne wskazanie rejestrów może doprowadzić do źródła, - brak możliwości zapoznania się z materiałem, ograniczenia w korespondencji z organem ze względu na charakter ich treści, brak reakcji Biura Kadr ABW na przedłożone pismo o wydanie stosownego zaświadczenia w trakcie trwającej służby, rzutują na rzetelność prowadzonego postępowania; Funkcjonariusz z winy organu został postawiony w sytuacji nie gwarantującej mu rzetelnego rozpoznania prowadzonych i udokumentowanych przez niego czynności operacyjno-rozpoznawczych, które mogłyby potwierdzić podejmowanie przezeń czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, - nie przedstawiono żadnych informacji, jakimi kryteriami kierowano się określając czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur; nie podano, które dane uwzględniono w wydaniu zaświadczenia, - zaskarżone postanowienie obarczone jest naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7, 77, 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, a tym samym niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejszą argumentację. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935). Sąd zważył, co następuje: Skargę oddalono, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem prawa. Zasadnie skonstatował organ, że za lata 2000-2003 i 2019 nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez Funkcjonariusza treści. Trafnie scharakteryzowano stan faktyczny, jak i przywołano treść stosownych regulacji normatywnych, w tym stanowisko judykatury. Wobec uprzedniego, szczegółowego zreferowanie argumentacji organu, jej ponowne przytaczanie byłoby bezzasadne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy jedynie dodać, co następuje. Trafnie podkreśla organ, że stosowne regulacje normatywne – przepisy K.p.a. – przewidują wydawanie zaświadczeń jedynie, gdy potwierdzone nimi fakty, wynikają z prowadzonych przezeń czy dostępnych dla organu ewidencji, rejestrów albo innych danych (art. 218 § 1 wobec art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a.). W rozpatrywanym stanie faktycznym organ odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści konstatując, że nie dysponuję dokumentami, które pozwalałyby potwierdzić pełnienie przez Funkcjonariusza służby w warunkach opisanych w § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur w latach 2000-2003 oraz w roku 2019. Wbrew wywodom skargi, organ prawidłowo interpretował zakres prawa do podwyższenia uposażenia w kontekście ram materialnoprawnych zakreślonych wskazanym § 4 pkt 1 danego aktu. Spełnienie danego warunku oceniać należy w kontekście konkretnych zdarzeń, w jakich uczestniczył Funkcjonariusz. W rozpoznawanej sprawie trafnie stwierdził organ, że – w myśl powołanej regulacji szczególnej – warunkiem uzyskania dodatkowego przywileju – podwyższenia emerytury – jest udział w skali roku w określonej ilości działań o poszczególnym charakterze (minimum sześć czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu). Chodzi mianowicie o zdarzenia, które przerodziły się w sytuacje zagrażające życiu i zdrowiu, w pojęciu tym nie mieszczą się zaś codzienne, rutynowe czynności funkcjonariusza, potencjalnie związane z ryzykiem wystąpienia wspomnianych zagrożeń. Pewne ryzyko pozostaje bowiem w naturalnym związku ze specyfiką służby w danej formacji – na co trafnie zwraca uwagę organ w uzasadnieniu skarżonego aktu. Odnosząc się do zarzutów skargi, wobec zakreślonych normatywnie granic przywileju – należy wskazać, że są one bezzasadne z następujących powodów: - w istocie, w dotyczących wydawania zaświadczeń przepisach (w K.p.a. ani w rozporządzeniu o zaopatrzeniu emerytalnym), nie zawarto generalnie regulacji szczególnych, które mogłyby stanowić instrument dla weryfikacji przez wnioskodawców – czy badającego potem legalność orzeczenia sądu administracyjnego – ustaleń organów w kwestii zamieszczenia w ich zasobach informacji o określonej treści; podstawą oceny mogą być tu wyłącznie oświadczenia osób upoważnionych, będących funkcjonariuszami publicznymi; sytuacja ta nie rodzi jednak po stronie osoby zainteresowanej uprawnienia do kwestionowania twierdzeń organu, co do zawartości dokumentacji – np. wobec przekonania, że inne wnioski mogą wynikać z analizy zasobów organu, czy – jak argumentuje Funkcjonariusz – z udokumentowanych przez niego czynności operacyjno-rozpoznawczych; w realiach rozpoznawanej sprawy Funkcjonariusz nie uprawdopodobnił nawet, aby ustalenia organu – co do zdarzeń z jego udziałem i ich ilości – były błędne; argumentację koncentrował na próbie wykazania, że działania organu nie były nastawione na cel dowiedzenia stosownymi dokumentami udziału Funkcjonariusza w czynnościach uprawniających do wydania żądanego zaświadczenia obejmującego swym zakresem cały wnioskowany okres; organ tymczasem w trakcie ponownie rozpatrywanej sprawy, mając na uwadze zgromadzony i uzupełniony materiał dowodowy, uznał udział Funkcjonariusza w zdarzeniach uprawniających go do otrzymania zaświadczenia za dane okresy służby, przy czym ze względu na niespełnienie w całym wnioskowanym okresie warunku ilościowego, stwierdził, że wydanie zaświadczenia nie może dotyczyć lat 2000-2003 i 2019 roku, - Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że organ pominął istotne dokumenty, czy zasoby archiwalne, gdzie znajdować by się mogły informacje o udziale Funkcjonariusza w zdarzeniach, opisanych w § 4 pkt 1 rozporządzenia o podwyższaniu emerytur, niż analizowane przez organ; chybione są więc zarzuty, jakoby nie podjęto wszelkich służących wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy czynności; jej przedmiotem nie było w istocie ustalenie, czy Funkcjonariusz spełnia warunki, określone w powołanym przepisie, lecz czy w archiwach znajdują się dokumenty, które to potwierdzają, - co potwierdza dokumentacja o charakterze niejawnym, z którą Sąd się zapoznał, wyjaśniając sprawę analizowano wnikliwie okoliczności zdarzeń, w których brał udział Funkcjonariusz, wedle kryteriów oceny zagrożeń przyjętych w ABW, i na tej podstawie – według dostępnej dla organu dokumentacji – klasyfikowano objęte dokumentacją zdarzenia; wydając zaświadczenie organ mógł odwołać się jedynie do przyjętych w ramach prowadzonej dokumentacji, wewnętrznie określonych kryteriów rejestracji zdarzeń; w odmiennym przypadku postępowanie o wydanie zaświadczenia miałoby charakter uznaniowego orzekania wedle oceny stanu faktycznego, - postępowanie zaświadczeniowe nie może polegać na poszukiwaniu dowodów mających dowieść określony stan rzeczy, wydane w jego toku zaświadczenie jest bowiem jedynie czynnością materialno-techniczną; jest urzędowym potwierdzeniem stanu faktycznego lub prawnego; postępowanie wyjaśniające pełni tu zatem wyłącznie rolę pomocniczą i nie można go utożsamiać z dowodowym – właściwym dla sprawy administracyjnej; w konsekwencji zarzuty Funkcjonariusza – co do braku przeanalizowania będących w jego posiadania dowodów, czy też przesłuchania jego osoby na potrzeby prowadzonego postępowania – okazały się być irrelewantne z punktu widzenia charakteru prowadzonego przez organ postępowania; organ zaś przekonująco wywiódł, że nie dysponuje dokumentacją, z której wynikałby udział Funkcjonariusze w innych zdarzeniach – poza ustalonymi – gdzie zagrożone było jego życie lub zdrowie przy określonej ilości incydentów w okresie roku; bezzasadne są więc zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie powinności właściwego wyjaśnienia sprawy. Należy również podkreślić, że brak w ewidencjach, rejestrach – bądź w innych znajdujących się w posiadaniu organu danych – zapisów o udziale Funkcjonariusza w zdarzeniach o określonych cechach – wedle kryteriów klasyfikacji stosowanych przez organ – zamyka wprawdzie drogę do otrzymania żądanego (w pełnym zakresie) zaświadczenia od danego organu – w trybie przepisów K.p.a. Nie wyklucza to jednak uzyskania uprawnień emerytalnych z danego tytułu w ramach stosownego postępowania przed sądem powszechnym (tak: wyrok NSA o sygn. akt I OSK 2554/16, dostępny w CBOSA). W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. Nie uchybiono ani przepisom postępowania w zakresie powinności właściwego wyjaśnienia sprawy – w kontekście jej ram prawnych – jak i przepisom prawa materialnego, determinującym warunki, gdy stosowne zaświadczenie można wydać. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.