II SA/Wa 1058/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...], 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego J. J. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej "organ" lub Minister") decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. J. (dalej "skarżący") z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie dokumentów w zakresie decyzji podjętych przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w imieniu Skarbu Państwa Rzeczypospolitej Polskiej o postawieniu w stan likwidacji spółek [...] S.A., [...]S.A. oraz [...] S.A., o których mowa w komunikacie na stronie internetowej MKiDN, odmówił udostępnienia informacji publicznej. W podstawie prawnej organ wskazał art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a." oraz art. 16 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p." W uzasadnieniu organ na wstępie przedstawił przebieg postępowania w sprawie. W tym zakresie wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2024 r. skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej dotyczący dokumentów w zakresie decyzji podjętych przez Ministra w imieniu Skarbu Państwa o postawieniu w stan likwidacji spółek [...] S.A., [...] S.A. oraz [...] S.A. W dniu [...] stycznia 2024 r. skarżący został poinformowany, że ww. dokumenty nie mogą zostać udostępnione. Skarżący w swoim wystąpieniu przekazanym do organu za pomocą poczty elektronicznej [...] stycznia 2024 r. wniósł o udostępnienie dokumentów wskazanych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2024 r. lub o wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. W dniu [...] lutego 2024 r. Minister wydał decyzję o odmowie udostępnienia powyższej informacji publicznej, która to decyzja została zaskarżona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 490/24 stwierdził nieważność decyzji Ministra z dnia [...] lutego 2024 r., wobec braków formalnych w postaci niepodpisania wniosku o udostępnienie informacji publicznej przez skarżącego. Zgodnie z prawomocnym wyrokiem, który wraz z uzasadnieniem został doręczony Ministrowi [...] marca 2025 r., skarżący został [...] kwietnia 2025 r. wezwany do usunięcia braków formalnych polegających na przesłaniu powyższego wniosku bez jego podpisania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. W dniu [...] kwietnia 2025 r. skarżący złożył do Ministra, za pomocą platformy ePUAP, podpisany podpisem zaufanym wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący dokumentów w zakresie decyzji podjętych przez Ministra w imieniu Skarbu Państwa Rzeczypospolitej Polskiej o postawieniu w stan likwidacji spółek [...] S.A., [...] S.A. oraz [...] S.A. Następnie organ podniósł, że dokumenty, o których udostępnienie wystąpił skarżący to akty notarialne, którymi organ nie może swobodnie dysponować. Minister zauważył, że dokumenty w formie aktów notarialnych, nie mogą być udostępnione w trybie przewidzianym w u.d.i.p., niezależnie od zakwalifikowania ich bądź nie jako informacji publicznej. Kwestia udostępniania aktów notarialnych została bowiem uregulowana w sposób szczególny w ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz. U. z 2024 r. poz. 1001) oraz w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2025 r. poz. 341). Dostęp do aktów notarialnych został ograniczony przez ustawodawcę do wybranego kręgu podmiotów określonych www. ustawach. Zdaniem Ministra przeciwko udostępnianiu postaci dokumentu aktu notarialnego w ramach dostępu do informacji publicznej przemawia wykładnia systemowa przepisów wskazanych wyżej ustaw. Niewątpliwie częścią systemu prawnego chroniącego akty notarialne przed nieuprawnionym dostępem jest art. 110 §1 i 2 Prawa o notariacie, który w § 1 stanowi, że akty notarialne wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym. Zgodnie z § 2 cyt. przepisu wypis aktu notarialnego może być wydany także innym osobom, ale tylko za zgodą stron lub na podstawie prawomocnego postanowienia sądu okręgowego. Organ stwierdził, że w świetle powyższej regulacji prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym intencją ustawodawcy było ograniczenie dostępu do dokumentów, jakimi są akty notarialne, zwłaszcza gdy się zważy, że w sytuacji gdyby dostęp taki mógł uzyskać każdy w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, unormowanie zawarte w art. 110 §1 i 2 Prawa o notariacie nie znajdowałoby racjonalnego uzasadnienia, a sytuacja osób mających interes prawny w zakresie dostępu do aktu notarialnego byłaby gorsza niż każdej z osób ubiegających się o udostępnienie postaci tego dokumentu w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Minister zauważył dodatkowo, że dostęp do aktów notarialnych został ograniczony do wybranego kręgu podmiotów nie tylko w ustawie - Prawo o notariacie, ale również w ustawie o księgach wieczystych i hipotece oraz ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. W ocenie organu pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Ma tu miejsce sytuacja, o jakiej mowa w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2019 r. sygn. I OSK 794/17 stwierdzającym, że bez wątpienia akt notarialny może w swej treści zawierać informację publiczną podlegającą udostępnieniu, jednak nie implikuje to możliwości uzyskania jego kopii, odpisu czy skanu, nawet w postaci zanonimizowanej. Dalej organ wskazał, że niezależnie od art. 110 ustawy Prawo o notariacie, który przewiduje szczególny tryb wydawania wypisów aktów notarialnych, w art. 111 tej ustawy określone zostały istotne ograniczenia w dostępie także do informacji o dokonanych przed notariuszem czynnościach. § 1 tego artykułu stanowi, że informacje pisemne i inne dokumenty wydaje się osobom, na których żądanie zostały dokonane czynności notarialne; jeżeli z treści stosunku prawnego to wynika, wydaje się je stronie, której czynność notarialna dotyczy. Informacje te objęte są zatem tajemnicą ustawowo chronioną, biorąc pod uwagę wymogi wynikające z przepisów ustawy Prawo o notariacie, z których wynika wyraźne ograniczenie kręgu osób lub podmiotów i instytucji, którym informacje takie mogą być udzielane. Minister podniósł, że tajemnica notarialna jako podstawa odmowy informacji publicznej znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie. W wyroku z 11 stycznia 2018 r. (sygn. akt I OSK 547/16) NSA stwierdził, że "wynikająca z 18 § 1 Prawa o notariacie tajemnica notarialna, może być podstawą wydania decyzji (podjęcia uchwały) o ograniczeniu dostępu do informacji publicznej w oparciu o art. 5 ust. 1." W związku z tym w niniejszej decyzji w jej podstawie powołany został art. 16 ust. 1 i ust, 2 w związku także z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., z uwagi na szczególne uwarunkowania wynikające z przepisów Prawa o notariacie, nie tylko w zakresie wydawania wypisów z aktów notarialnych, ale także wymogów dotyczących tajemnicy notarialnej. W końcowej części decyzji organ wskazał, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji stanowisko zajęły następujące osoby: Dyrektor Centrum Informacyjnego A. R., Radca ds. informacji publicznej I. J.. Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Minister decyzją z dnia [...] maja 2025 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podtrzymał w całości argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] kwietnia 2025 r. Ponadto organ podał, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji stanowisko zajęły następujące osoby: Dyrektor Centrum Informacyjnego A. R., Radca ds. informacji publicznej I. J.. Wyjaśnił również, że w swoim wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zażądał wyłączenia z udziału w postępowaniu pracowników Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, którzy brali udział w wydaniu poprzedniej decyzji. Organ wskazał, że zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Ministerstwa sprawy informacji publicznej rozpatrywane są przez jedną komórkę organizacyjną - Centrum Informacyjne, na której czele stoi dyrektor departamentu. Zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Centrum Informacyjnego kwestiami informacji publicznej zajmuje się Radca ds. informacji publicznej. Zdaniem organu wyłączenie z udziału w postępowaniu pracowników, którzy uczestniczyli w wydaniu poprzedniej decyzji, byłoby działaniem sztucznym omijającym podział kompetencji i odpowiedzialności przyjęty w Ministerstwie. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez udział w wydaniu zaskarżonej decyzji w II instancji pracowników (tj. A. R. Dyrektora Centrum Informacyjnego i I. J. Radcy ds. informacji publicznej) - co wynika wprost ze strony 6. skarżonej decyzji oraz str. 5 decyzji ją poprzedzającej, którzy brali udział w wydaniu decyzji odmawiającej udostępnienia informacji w I instancji (tzw. wada wznowieniowa). Zdaniem skarżącego udział tych samych osób w obu instancjach postępowania narusza bezwzględny zakaz z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Stanowi to samodzielną przesłankę do uchylenia skarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art.107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niewystraczająco wszechstronny i konkretny. W ocenie skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera pełnej analizy stanu faktycznego ani logicznego wywodu prawnego, a organ oparł rozstrzygnięcie na z góry przyjętej tezie o odmowie dostępu do informacji, nie rozważając wszystkich okoliczności sprawy. Tym samym naruszono obowiązek organu do należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). 3. naruszenie przepisów prawa materialnego - w szczególności u.d.i.p. oraz art. 61 ust. I -3 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Skarżący stwierdził, że organ bezzasadnie przyjął zawężającą interpretację pojęcia informacji publicznej, skutkującą nieuprawnioną odmową udostępnienia żądanych dokumentów. W szczególności organ wysunął niesłuszny wniosek, jakoby dokumenty sporządzone w formie aktów notarialnych nie podlegały udostępnieniu w trybie u.d.i.p., co stoi w sprzeczności z celem i literą przepisów o dostępie do informacji publicznej oraz z konstytucyjną zasadą jawności życia publicznego. 4. naruszenie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 110 § 1 i 2 ustawy Prawo o notariacie, poprzez błędną zastosowanie, w sytuacji gdy przedmiotem informacji na gruncie sprawy nie był nośnik, a określona treść, w związku z czym nie stosuje się trybu udostępniania informacji wynikającego z art. 110 § 1 i 2 Prawa o notariacie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.; 2. zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych; 3. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; 4. udostępnienie skarżącemu akt sądowych sprawy zainicjowanej niniejszą skargą w systemie teleinformatycznym Sądu. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. stanowi, "jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27." Organ podniósł, że sytuacja taka nie miała miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana nie przez upoważnionego pracownika Ministerstwa, ale Ministra jako organ, co w przypadku ponownego rozpatrywania sprawy nie stanowi naruszenia przepisów postępowania i nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania na podstawie powyższego przepisu k.p.a. W przepisie tym jest wyraźnie mowa o wydaniu decyzji, nie zaś o udziale w wydaniu decyzji. Dlatego też powołanie się we wniosku skargi i jej uzasadnieniu na art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. jest formalnie nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W skardze skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, organ zaś nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzją utrzymuje w mocy decyzję Ministra z dnia [...] kwietnia 2025 r. o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej w postaci "dokumentów w zakresie decyzji podjętych przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w imieniu Skarbu Państwa Rzeczypospolitej Polskiej o postawieniu w stan likwidacji spółek [...] S.A., [...] S.A. oraz [...] S.A., o których mowa w komunikacie na stronie internetowej MKiDN". Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji zgodzić się należy ze stanowiskiem Ministra, iż akt notarialny (czy też jego wypis) nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela zgodnie akceptowany w orzecznictwie pogląd wyrażony w wyroku NSA z 12 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1373/14 (orzeczenia.nsa.gov.pl), iż przeciwko udostępnianiu aktu notarialnego w ramach dostępu do informacji publicznej przemawia wykładnia systemowa. Z art. 110 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz. U. z 2024 r. poz. 1001, z późn. zm.) wynika wprost, że akty notarialne wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym. Wypis aktu notarialnego może być wydany także innym osobom, ale tylko za zgodą stron lub na podstawie prawomocnego postanowienia sądu okręgowego. Przewidziane w tych przepisach ograniczenia w wydawaniu wypisów z aktów notarialnych, zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., wyłączają możliwość udostępnienia aktu notarialnego w trybie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, żądane przez skarżącego dokumenty zostały zakwalifikowane jako informacja, do której nie mają zastosowania przepisy u.d.i.p. Za konieczne w związku z tym Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ponieważ przywołane w tej decyzji okoliczności przyjęte za podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej nie stanowiły prawnych przesłanek do wydania takiego rozstrzygnięcia (art. 16 u.d.i.p.) lecz konieczność zakończenia postępowania pismem informującym o tym, iż żądane przez skarżącego dokumenty nie podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej w związku z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Błędnie organ uznaje, że przywołane wyżej regulacje ustawy Prawo o notariacie statuują tajemnicę ustawowo chronioną, o jakiej mowa w art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Przepisy te określają wyłącznie inny tryb dostępu do dokumentów sporządzonych w formie aktów notarialnych. Nieprawidłowo organ uznał również, że zastosowanie w sprawie miał art. 18 § 1 ustawy Prawo o notariacie. Przepis ten stanowi, że notariusz jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których powziął wiadomość ze względu na wykonywane czynności notarialne. Przepis ten określa tajemnicę zawodową ale podmiotem zobowiązanym do jej zachowania jest notariusz. Nie dotyczy on osób, które nie są notariuszami, a znajdują się jedynie w posiadaniu aktów notarialnych. Reasumując tę część wywodów wskazać należy, że, biorąc pod uwagę przywołaną przez organ w wydanych w sprawie decyzjach argumentację, brak było podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w oparciu o art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Niezależnie od powyższego należy podnieść, że treść wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. nie pozwalała na jego kwalifikację jako wniosku o udostępnienie aktów notarialnych. Skarżący wskazał bowiem w nim, że żąda udostępnienia informacji w zakresie treści decyzji podjętych przez Ministra w imieniu Skarbu Państwa o postawieniu w stan likwidacji spółek [...] S.A., [...] S.A. oraz [...] S.A. Uzasadniało to przyjęcie, iż wnioskodawca domagał się udostępnienia nie aktu notarialnego lecz jego intelektualnej zawartości, tj. treści postanowień samego aktu. Należy wyjaśnić, że informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, którą tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (zob. wyrok NSA z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, Lex nr 78062). Tym samym uznać należy, że osnowa dokumentu stanowiąca treść aktu notarialnego, jako informacja dotycząca mienia Skarbu Państwa, winna zostać zakwalifikowana jako informacja publiczna podlegająca udostępnieniu w sposób nienaruszający przepisów odrębnych (w tym również art. 110 § 1 ustawy Prawo o notariacie). Organ nie wyjaśnił zatem należycie istoty żądania wyrażonego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2024 r., co skutkowało tym, że konkluzja o tym, iż skarżący wystąpił z wnioskiem o udostępnienie dokumentu w postaci aktu notarialnego, który nie podlega udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej było przedwczesne. Tym samym Minister dopuścił się naruszenia art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Ponownie rozpoznając sprawę, Minister, kierując się wskazaniami podanymi w niniejszym uzasadnieniu, rozważy charakter żądanej informacji oraz oceni dopuszczalność jej udostępnienia i stosownie do poczynionych ustaleń w tej kwestii rozpozna wniosek w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Z kolei art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane przez osobę piastującą funkcję organu. W tym przypadku nie zachodziła zatem okoliczność o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy Sąd orzekł na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt drugi sentencji wyroku).