II SA/Wa 1069/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Maria Werpachowska, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P.J. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji - oddala skargę - Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Skład Orzekający w G. (CKL MSW), orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 1822), po rozpatrzeniu odwołania P. J. (zwanego dalej skarżącym) od orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w O. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], utrzymała w mocy orzeczenie RKL MSW. CKL MSW w uzasadnieniu orzeczenia podała, że RKL MSW rozpoznała u orzekanego zaburzenia psychotyczne endogenne - § 80 p. 2 (C ICD 10 – F23) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. poz. 1898) uznając za trwale niezdolnego do służby w Policji – kategoria N. CKL MSW wskazała, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. przeprowadzono badanie psychologiczne skarżącego i konsultację psychiatryczną oraz został on przebadany przez członków komisji lekarskiej. Na podstawie tych badań, wywiadu i dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej stwierdzono, że rozpoznanie RKL MSW jest prawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zakwestionował orzeczenie CKL MSW z dnia [...] kwietnia 2017 r. uznając je za krzywdzące. Pełnomocnik skarżącego, zarzucił organowi naruszenie następujących przepisów: 1) § 81 pkt 2 załącznika do rozporządzenia załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu, poprze jego błędną interpretację i w konsekwencji zastosowanie w przedmiotowej sprawie, 2) art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 Kpa, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, który został w sposób wybiórczy oceniony, 3) art. 138 w zw. z art. 75 i art. 78 Kpa, poprzez niewłaściwą kontrolę decyzji organu pierwszej instancji, a w szczególności nieuwzględnienie żądania skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodu wskazanego w odwołaniu, 4) art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zw. z art. 107 § 3 Kpa oraz art. 8 i art 11 Kpa, polegające na braku szczegółowego uzasadnienia orzeczenia zarówno pod względem faktycznym jak też prawnym, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady przekonywania. Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 70 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. poz. 1822) – zwanej dalej ustawą, ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 60 pkt 6 i art. 63 pkt 5 i 6, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Natomiast według brzmienia art. 65 ust. 1 ustawy, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy znosi się komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, powołane na podstawie dotychczasowych przepisów, z wyjątkiem Centralnej Komisji Lekarskiej, okręgowych komisji lekarskich oraz wojewódzkich komisji lekarskich, które znosi się z dniem 30 czerwca 2015 r., zaś według ust. 2 pkt 1 tego przepisu, w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. zadania przewidziane niniejszą ustawą dla rejonowych komisji lekarskich wykonują dotychczasowe wojewódzkie komisje lekarskie. W tym miejscu wskazać również należy na przepis art. 16 ustawy, w myśl którego komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach: 1) w pierwszej instancji – rejonowe komisje lekarskie; 2) w drugiej instancji – Centralna Komisja Lekarska. Zatem procedowanie w zakresie właściwości było zgodne z prawem. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było orzeczenie CKL MSW z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], które dotyczyło określenia zdolności skarżącego do służby w Policji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. poz. 1898); zwanego dalej "rozporządzeniem". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wspomniane komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są w omawianym przypadku organami administracji publicznej, a ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby, stanowią decyzje administracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 354/09, LEX nr 586410 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, LEX nr 595620). Od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 39 ust. 1 powołanej ustawy, orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, poza stwierdzeniem, że powyższe orzeczenia, uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5 ustawy). Uwzględniając jednak fakt, że ustawodawca w art. 4 postanowił, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego nie ma już wątpliwości, że uzasadnienie faktyczne orzeczenia komisji lekarskich, zgodnie z art. 107 § 3 Kpa, powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Stosownie zaś do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń (Dz. U. poz. 1893), rozporządzenie określa w załączniku nr 1 wzór orzeczenia komisji lekarskiej, w którym w części F powinno być zawarte "szczegółowe uzasadnienie orzeczenia". Wskazać należy, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia powinna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Konieczność taka związana jest przede wszystkim z określoną w art. 11 Kpa zasadą przekonywania. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Strony mają zatem prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, skutkuje wadliwością, uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie Jak wynika z akt sprawy CKL MSW, na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, utrzymała w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji, którym skarżący został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji. Organ odwoławczy w zaskarżonym orzeczeniu wskazał, że u skarżącego występują zaburzenia psychotyczne endogenne określone w § 81 p. 2 (C ICD 10 – F 23), co stanowiło potwierdzenie prawidłowości rozpoznania dokonanego przez organ pierwszej instancji. W takiej sytuacji, nie dysponując wiedzą medyczną, Sąd nie jest w stanie ocenić, czy stwierdzona kwalifikacja prawna rozpoznania klinicznego skarżącego w orzeczeniu jest właściwa. Nie ulega jednak wątpliwości, że rozpoznane u skarżącego zaburzenie znajduje odzwierciedlenie w określonym powyżej paragrafie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze w ocenie Sądu nie są one zasadne. Do § 81 pkt 2 przypisane jest określone zaburzenie i kategoria. Rozpoznanie ustala się na podstawie odpisu historii choroby ze szpitala psychiatrycznego lub poradni zdrowia psychicznego. W tej sytuacji trudno uznać, że organ dokonał błędnej interpretacji tego przepisu. Również zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania są nie zasadne. Należy bowiem mieć na uwadze, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie jest co do zasady prowadzone postępowanie dowodowe. Podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Wprawdzie stosownie do treści art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, jednak w rozpoznawanej sprawie wobec zgromadzenia przez organ obszernego materiału dowodowego, sąd nie miał podstaw do zastosowania ww. przepisu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 Kpa Sąd stwierdza, że warunki określone w tym przepisie zostały spełnione. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz.1369, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.