II SA/Wa 1071/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 01 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. S. o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi L. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu mieszkalnego pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w celu opróżnienia lokalu postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 21 maja 2014 r. L. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], którym wezwano L. S. do opróżniania z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w W. przy [...] pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w celu opróżnienia lokalu. Pismem z dnia 26 czerwca 2014 r. skarżący złożył do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jej wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Rozpoznając wniosek Sąd ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego orzeczenia. Przepisy procedury sądowoadministracyjnej przewidują możliwość jedynie wstrzymania wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, na podstawie których prowadzona jest egzekucja, nie udzielają natomiast kompetencji do wstrzymania czy też zawieszenia samego postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego możliwe jest w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (patrz: postanowienie NSA z 28 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 1256/13). Ochrona tymczasowa, o której mowa w art. 61 § 3 ppsa, odnosi się do aktów lub czynności, które generalnie nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy takiej sytuacji rodzajowej, w ramach której zaskarżony do sądu administracyjnego akt wywołuje lub może wywołać skutki materialnoprawne. W uproszczeniu można powiedzieć, iż procedurą wstrzymania może być objęty akt, który podlega wykonaniu w drodze przymusu – w postępowaniu egzekucyjnym (patrz: postanowienie NSA z 14 marca 2013 r. sygn. akt II OZ 171/13). Skarżący swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uzasadnił tym, że wykonanie zaskarżonego postanowienia pozbawi skarżącego miejsca zamieszkania. Skarżący wyjaśnił, że eksmisja jego oraz jego rodziny z lokalu mieszkalnego przy [...] w W. została wyznaczona na 03 lipca 2014 r. na godz. 09:00. Skarżący podniósł, że zawiadomienie o terminie eksmisji otrzymał miesiąc temu, jednak, jak podkreślił, dla niego i jego rodziny jest to zbyt krótki termin na wyprowadzenie się z lokalu, w którym mieszka z rodziną od 1995 r. Jak podkreślił, w tak krótkim czasie nie był w stanie znaleźć mieszkania w przystępnej cenie dla pięcioosobowej rodziny (wyjaśnił, że razem z nim w lokalu zamieszkują: żona, teść oraz dwóch synów, którzy pozostają na jego utrzymaniu). Z uwagi na trudną sytuację życiową (zarobki skarżącego to [...] zł, zaś jego żony [...] zł) konieczne stało się wystąpienie z wnioskiem do gminy o przydzielenie lokalu komunalnego. Rozpoznanie sprawy o lokal socjalny nie było dotychczas możliwe z uwagi na fakt toczącego się postępowania administracyjnego w przedmiocie opróżniania lokalu przy [...] w W. Jak już wyżej wskazano, przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. W ocenie Sądu, powołane przez skarżącego w niniejszej sprawie okoliczności prowadzą do wniosku, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania jej wykonania, w postaci trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z treści wniosku skarżącego, lokal mieszkalny, co do którego opróżniania orzekające w sprawie organy administracji wydały skarżone postanowienie jest jedynym miejscem zamieszkania skarżącego i jego rodziny. Skarżący nie dysponuje prawem do innego lokalu mieszkalnego. W tej sytuacji wykonanie zaskarżonego postanowienia przed rozstrzygnięciem sprawy mogłoby pozbawić skarżącego miejsca zamieszkania, a tym samym wywołać skutki w postaci trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie jest bowiem ostatnią czynnością poprzedzającą wykonanie czynności egzekucyjnych przez egzekutora (patrz: art. 143 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.). Tym samym, w ocenie Sądu, zasadnym jest zastosowanie ochrony tymczasowej – wstrzymanie wykonania zaskarżonego, ostatecznego postanowienia i postanowienia utrzymanego nim w mocy – do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne w pierwszej instancji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.