II SA/Wa 108/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich – oddala skargę – Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) oraz art. 268a k.p.a., cofnął skarżącemu I. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W uzasadnieniu, powołując treść wskazanych już wyżej przepisów podał, że cofnięcie pozwolenia na broń w świetle zaistnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy, jest obligatoryjne. W rozpoznawanej sprawie natomiast uzyskano informację, że wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] grudnia 2011 r. sygn. akt [...], skarżący został uznany winnym tego, że w 2010 roku w miejscowości K. na działce nr [...] w K. przy ul. [...] wykonał roboty budowlane poprzez postawienie altany ogrodowej bez wymaganego przepisami zezwolenia, co stanowi naruszenie art. 49 b ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, tj. o przestępstwo z art. 90 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawa budowlanego i za powyższe wymierzono mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy określeniu jednej stawki na kwotę 20. Ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] marca 2012 r. sygn. akt [...] został uznany winnym tego, że w okresie od sierpnia 2010 r. do [...] listopada 2011 r. w miejscowości K. na ul. [...] umyślnie udaremnił pracownikom Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego określone ustawą czynności wynikające z prawa budowlanego w postaci zbadania legalności wykonania robót budowlanych na terenie działki [...] poprzez niestawianie się na wyznaczone terminy, tj. popełnienie przestępstwa z art. 91 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane i za powyższe wymierzono mu karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych. W myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe, a z pkt 6 lit. a tego przepisu w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób określony w tym przepisie uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne, a wskazane wyżej przestępstwa mają charakter umyślny. Z kolei organy Policji właściwe w sprawach pozwoleń na broń, nie są uprawnione do oceny orzeczeń wydawanych przez niezawisłe sądy. Przedmiotem postępowania administracyjnego nie jest także rozstrzygnięcie o prawidłowości prowadzonego postępowania karnego i weryfikacja zebranych w jego toku materiałów dowodowych. Organ administracji publicznej nie jest również uprawniony do badania winy osoby skazanej wyrokiem sądu. Wyroki skazujące wydane przez sądy powszechne są wiążące, zatem organ Policji jest zobowiązany respektować taki wyrok w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwoleń na broń. W dalszej części podano, że do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca, jest skazana za przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i jak z powyższego wynika, popełnione przez posiadacza broni przestępstwo, nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią. Zatem ustawodawca nie przewidział możliwości uwzględnienia interesu posiadacza pozwolenia na broń w przypadku, gdy został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przyznając jednoznacznie pierwszeństwo interesowi społecznemu. Organy uprawnione do wydawania i cofania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes społeczny. Ten wgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. W odwołaniu z dnia [...] lipca 2012 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez bezzasadne uznanie, że incydentalne naruszenie prawa jest wystarczające dla przyjęcia, iż stanowi on zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co w efekcie doprowadziło do odebrania mu prawa do broni. Ponadto, organ dopuścił się również naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7 w zw. z art. 77, w zw. z art. 80 oraz w zw. z art. 107 § 3 poprzez zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach spraw karnych o sygn. akt [...] i [...], dowodu z oględzin miejsca, w którym postawił altanę ogrodową bez wymaganego przepisami zezwolenia oraz dowodu z opinii biegłych lekarzy, w tym lekarza psychiatry. Niezależnie od powyższego organ pierwszej instancji zaniechał ustalenia okoliczności dowodzących, iż stanowi on zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, nie uwzględnił przy tym okoliczności świadczących o nim pozytywnie, tj. pozytywnej opinii w kole łowieckim oraz prawidłowego przechowywania przez niego broni palnej. Wobec powyższego stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2 i wniósł o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o jej uchylenie i umorzenie postępowania lub o jej uchylenie i wydanie decyzji odmawiającej cofnięcia pozwolenia na broń lub też o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Ponadto, wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów, które jego zdaniem pozwolą ocenić poziom szkodliwości społecznej popełnionych przez stronę czynów, a także, czy jej zachowanie stwarza zagrożenie dla niej samej, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, wskazując na dokumenty znajdujące się w aktach spraw karnych, dokumentację z oględzin miejsca, w którym postawił altanę ogrodową bez wymaganego przepisami zezwolenia, opinię biegłych lekarzy, w tym lekarza psychiatry, zawnioskował również o przesłuchanie 7 wskazanych świadków na okoliczność prawidłowego przechowywania przez niego broni oraz potwierdzenia, że nigdy nie użył jej w celu sprzecznym z przeznaczeniem, a także, iż z powodu choroby żony często wyjeżdżał do [...], przez co nie wiedział o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu administracyjnym przed Powiatowym Inspektoratem Nadzoru Budowlanego, a prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne uznał za administracyjne. Wniósł również o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia postępowań w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawach karnych. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu – powołując się na argumentację organu pierwszej instancji – podał, że przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt a i b przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Reasumując, zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które każda oddzielnie, stanowią podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego mianowicie powodu, że każde przestępstwo wymienione w pkt a i b samo w sobie i z jego istoty stanowi zagrożenie porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Zatem chodzi tu o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu w ogóle, bądź też za inne przestępstwa, stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. nie powiązany z pkt a i b tego przepisu. Zatem uwzględnienie żądania strony odnośnie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach karnych spraw na okoliczność społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez niego oraz jego stosunku do nich, w kontekście stanowienia zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz innych wnioskowanych przez niego dowodów mających świadczyć, że nie stanowi on dla wymienionych wyżej dóbr zagrożenia, nie jest zasadne w świetle dwóch zapadłych wobec niego prawomocnych wyroków skazujących go za popełnienie przestępstw umyślnych. Ponadto, brak jest podstaw do pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 105 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie zostało ono wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Jednym z warunków umorzenia postępowania na podstawie wskazanego przepisu jest więc wszczęcie postępowania na wniosek strony, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca, bowiem organ I instancji niniejsze postępowanie wszczął z urzędu. Z kolei na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie umarza się w całości lub w części, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe w całości albo w części. W niniejszej sprawie również ta przesłanka nie jest spełniona, bowiem postępowanie dotyczy posiadanego przez skarżącego prawa do broni i w takim przypadku sprawa musi być rozstrzygnięta co do jej istoty. W dalszej części stwierdzono, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są m. in.: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy prawa międzynarodowego oraz rozporządzenia. Organ administracji publicznej wydając decyzję, nie może zatem cofnąć stronie przyznanego uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne przepisy prawa. W niniejszej sprawie natomiast wykazano, że okoliczności ustalone w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie przemawiają za pozostawieniem skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską i w tej sytuacji zarzut naruszenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest bezzasadny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący I. K. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając: I. rażące naruszenie prawa, tj. wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadzie prawa do sądu, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji po wniesieniu przez skarżącego skargi z dnia [...] października 2012r . do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] października 2012 r. sygn. [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania; II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez bezzasadne uznanie faktu incydentalnego naruszenia prawa, niemającego żadnego związku z użyciem broni, za wystarczający dla przyjęcia, iż skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i w konsekwencji uznanie, iż spełnione są przesłanki do cofnięcia przez organ pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich; III. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez: a. zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach spraw o sygn. [...] i [...] Sądu Rejonowego w M., dowodu z oględzin miejsca, w którym skarżący postawił altanę ogrodową bez wymaganego przepisami zezwolenia, dowodu z opinii biegłych lekarzy, w tym lekarza psychiatry, dowodu z zeznań świadków, b. zaniechanie dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieustalenie i niewyjaśnienie okoliczności przemawiających za uznaniem skarżącego za stanowiącego zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego; c. nieuwzględnienie przy podejmowaniu rozstrzygnięcia okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, w szczególności nieuwzględnienie pozytywnej opinii z kola łowieckiego, faktu, że skarżący prawidłowo przechowywał broń oraz faktu, iż przez okres dysponowania bronią skarżący nigdy nie wykorzystał jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; IV. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez nierozpoznanie wniosków dowodowych skarżącego i niewydanie w tym zakresie stosownego postanowienia; V. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez wydanie rozstrzygnięcia pozostającego w sprzeczności z wyrażoną w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalności. W uzasadnieniu natomiast rozwinął opisane powyżej zarzuty i powołał się na argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie rozważań stwierdzić jednak zdecydowanie należy, że z treści obowiązujących przepisów, nie da się wywieść ogólnego i powszechnego prawa obywateli do posiadania broni, ponieważ owo prawo nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem w myśl powyższej tezy i na mocy obowiązujących przepisów, a o czym będzie mowa niżej, posiadanie broni podlega ścisłej reglamentacji, zaś stanowisko takie znajduje swoje uzasadnienie w utrwalonej już linii judykacyjnej i wystarczy w tym miejscu zacytować chociażby jedno z takich orzeczeń, a mianowicie "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego" (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05). W dalszej części rozważań zaakcentować należy, że organ Policji podejmując decyzję administracyjną w tego rodzaju sprawach, jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przy rozpoznawaniu sprawy administracyjnej w przedmiocie cofnięcia skarżącemu I. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, zarówno z akt administracyjnych jak i z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż – w ocenie Sądu – organ Policji zadośćuczynił powyższym powinnościom, wyczerpująco badając wszystkie okoliczności faktyczne i dokonując obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Z kolei zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6) ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia". Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący I. K. wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] grudnia 2011 r. sygn. akt [...] został uznany winnym tego, że w 2010 r. w miejscowości K. na działce nr [...] w K. przy ul. [...] wykonał roboty budowlane poprzez postawienie altany ogrodowej bez wymaganego przepisami zezwolenia, co stanowi naruszenie art. 49 b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tj. o przestępstwo z art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego i za powyższe wymierzono mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy określeniu jednej stawki na kwotę 20. Ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] marca 2012 r. sygn. akt [...] został uznany winnym tego, że w okresie od sierpnia 2010 r. do [...] listopada 2011 r. w miejscowości K. na ul. [...] umyślnie udaremnił pracownikom Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego określone ustawą czynności wynikającego z prawa budowlanego w postaci zbadania legalności wykonania robót budowlanych na terenie działki [...] poprzez niestawianie się na wyznaczone terminy, tj. popełnienie przestępstwa z art. 91 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i za powyższe wymierzono mu karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych. Poza sporem pozostaje również fakt, że są to przestępstwa umyślne i w tej sytuacji, stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6) pkt a) w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2), cofnięcie pozwolenia na broń było obligatoryjne. Reasumując, omawiany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6) ppkt a ustawy ma więc – wbrew zarzutom zawartym w skardze – zastosowanie do skarżącego. Przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" bowiem nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt a) i w pkt b), które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Reasumując, zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które – zdaniem Sądu – każda oddzielnie, stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego mianowicie powodu, że chociażby każde przestępstwo wymienione w pkt a) i b) samo w sobie i z jego istoty stanowi zagrożenie porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Zatem chodzi tu o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu w ogóle, bądź też za inne przestępstwa, stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. nie jest powiązany z pkt a) i b) tegoż przepisu. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 731/12 stwierdził m.in., że "Powyższe rozważania prowadzą do konstatacji, że organy administracji nie mogą dowolnie interpretować przepisów reglamentujących dostęp do broni palnej, kształtować sytuacji normatywnych wynikających z norm prawa materialnego. Na gruncie językowych dyrektyw wykładni postanowień art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, rolą właściwych organów jest ocena, czy osoba ubiegająca się o pozwolenie na posiadanie broni palnej, nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz czy nie jest skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, bądź za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo, gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.". W świetle zatem powyższej konstatacji pozostają bez znaczenia zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia dowodów z akt spraw karnych, dowodu z opinii biegłych i zeznań świadków, jak i nie zajęcie się okolicznościami związanymi z pozytywnymi opiniami środowiskowymi. Na zakończenie wskazać należy skarżącemu, że postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem jak rozstrzygnięto prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2013 r., rozstrzygnięcie to jest obarczone wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 i art. 144 k.p.a, jako wydane bez podstawy prawnej. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.