II SA/Wa 1087/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2010 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], którą to decyzją cofnięto W. R. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). W motywach uzasadnienia organ podał, że okolicznością uzasadniającą wszczęcie postępowania administracyjnego było skazanie strony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt [...] za czyn określony w art. 233 § 1 kk. Przywołując sentencję wskazanego wyżej wyroku, organ wskazał, że W. R., będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka w Komendzie Powiatowej Policji w [...], po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, składając zeznanie, mające służyć za dowód w sprawie karnej, zeznał nieprawdę. Organ stwierdził, że W. R. świadomie pomagał innej osobie, która dopuściła się przestępstwa naruszenia bezpieczeństwa i komunikacji, prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwości. Organ wskazał nadto, że popełnione przestępstwo nie miało charakteru incydentalnego, bowiem w 2002 r. W. R. był prawomocnie skazany z art. 178a § 1 kk, tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Podał również, że z wydanej rok wcześniej opinii Komendy Powiatowej Policji w [...] wynika, że w tamtym czasie posiadał on skłonności do nadużywania alkoholu i dopuścił się wykroczeń: z art. 87 § 1 kw, tj. prowadzenia pojazdu po spożyciu alkoholu oraz z art. 86 § 1 kw, tj. spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym (k. 118). Wskazał też, że stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, do przesłanek nakazujących cofnięcie pozwolenia na broń, zaliczyć m.in. należy przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, zwłaszcza te, których jedną z okoliczności jego popełnienia jest składanie fałszywych zeznań, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podkreślił również, iż popełnienie tego rodzaju przestępstwa cechuje wysoki stopień szkodliwości i umyślność czynu. Fakt jego popełnienia budzi obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem dowodzi nieodpowiedzialności i braku wyobraźni skarżącego. Podważa jego wiarygodność i nie daje rękojmi do posiadania broni. Stwierdzając, iż wobec strony istnieje uzasadniona obawa użycia broni sprzecznie z prawem – w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organ uznał, że brak jest podstaw do pozostawienia skarżącemu pozwolenia na broń. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W. R. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania, skarżący podniósł naruszenie art. 80 k.p.a. oraz nieprawidłową wykładnię art. 15 ustawy o broni i amunicji. Twierdził, że nie można wszystkich przestępstw traktować jednakowo oraz że niejasność przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy dostrzeżona została zarówno przez Sądy, jak i doktrynę. Nadto podniósł, że powoływanie się przez organ na wyroki sądów, które uległy zatarciu z mocy prawa czyni instytucję zatarcia skazania fikcją. Podał też, że szereg dowodów, w tym opinia terenowej jednostki Policji oraz Zrzeszenia Polskiego Związku Łowieckiego, przemawia na jego korzyść. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji jest przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu, lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W sprawie jest bezsporne, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji, skarżący był prawomocnie skazany za przestępstwo z art. 233 § 1 kk (za składanie fałszywych wyjaśnień) vide wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt [...] (k-186 akt administracyjnych). Wyrok ten nie uległ zatarciu. Bezsporne też jest, że skarżący był również skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 1 kk) oraz dopuścił się wykroczeń z art. 87 § 1 kw – prowadzenia pojazdu po spożyciu alkoholu oraz z art. 86 § 1 kw, tj. spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym (k -118 akt administracyjnych). Wprawdzie w tym zakresie kara uległa zatarciu, ale w pełni zgodzić należy się z organem, że okoliczności te nie pozostają bez wpływu dla oceny rękojmi, jaką powinna dawać swoim zachowaniem osoba, której przyznaje się prawo do posiadania broni. W ocenie Sądu, rację miał organ uznając, iż zachodziła podstawa do stwierdzenia, że skarżący spełnił przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, które zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy zobowiązywały organy Policji do cofnięcia mu pozwolenia na broń. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 powołanej ustawy – "cofa pozwolenie na broń" – oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją, wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter obligatoryjny. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek, określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji. Tym samym zastosowanie przez organ Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. cofnięcia pozwolenia na broń, jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższy przepis ustanawia negatywne przesłanki, tj. takie, które wyłączają możliwość wydania pozwolenia na broń. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy ma charakter bezwzględnie wiążący. Odwołanie się przez ustawodawcę, w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, do art. 15 ust. 1 pkt 6 oznacza, że organ obligatoryjnie orzeka o cofnięciu pozwolenia na broń wydanego osobie, o której mowa w tym przepisie. Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika, że przepis ten ma przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie. A zatem osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa, winna być pozbawiona prawa do posiadania broni. Należy jednak zwrócić uwagę, iż cytowany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie stanowi zamkniętego katalogu sytuacji, które mogą skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Organ administracji, dokonując oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, niewymienionych w powyższym katalogu, daje również podstawę do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Pojęcie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, należy rozumieć, jako prognozę zachowań posiadacza broni. Może ona wynikać z dotychczasowego postępowania osoby, jak: nadużywanie alkoholu, awanturnictwo, bójki lub inne chuligańskie zachowania (ujemne cechy charakteru jak: porywczość, niezrównoważenie). W niniejszej sprawie przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń była ocena dotychczasowego zachowania skarżącego, skutkująca uznaniem go "za winnego popełnienia przestępstwa z art. 233 kk składania fałszywych zeznań oraz uprzedniej karalności skarżącego za czyn z art. 178a § 1 kk oraz wykroczeń". Odnosząc się do zarzutów skargi w kwestii zatarcia uprzedniej karalności skarżącego za czyn z art. 178a § 1 kk, stwierdzić należy, że rację ma skarżący, twierdząc, iż w chwili orzekania owe przestępstwa uległy zatarciu. Jednak trzeba podkreślić, iż zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia, w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celu sprzecznym z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 168056; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1788/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też okoliczność ta również miała wpływ na ocenę postępowania skarżącego. Podkreślić też należy, iż ustawa o broni i amunicji w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, nie obliguje organów Policji do udowodnienia, iż posiadacz broni użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Omawiana ustawa jedynie nakłada obowiązek bezwzględnego cofnięcia przedmiotowego uprawnienia w przypadku zaistnienia uzasadnionej obawy użycia broni w sposób niezgodny z prawem. Zaistniałe w sprawie okoliczności, zdaniem Sądu, budzą taką obawę. Stąd też rozstrzygnięcie organu zarówno I, jak i II instancji jest prawidłowe. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącego, iż organ nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji wszystkich okoliczności, tj. pozytywnych dla skarżącego opinii z miejsca zamieszkania i z Polskiego Związku Łowieckiego, a także nienaganny dotychczasowy okres posiadania broni, w ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie. Powyższe okoliczności nie mogły mieć wpływu na decyzję organu. Skoro organ dokonując oceny, uznał, iż skarżący należy do katalogu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, to fakt ten był wystarczającą podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną. Bez względu bowiem na treść pozytywnych opinii, organ został przez ustawodawcę zobligowany do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń w sytuacji, gdy zaistnieje obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, Należy również podkreślić, iż uprawnienie do posiadania broni w polskim systemie prawnym jest ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów, stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Oznacza to, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego też względu posiadacz broni musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Stąd też osoby posiadające takie uprawnienie powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem. Reasumując - Komendant Główny Policji dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.