II SA/Wa 109/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić P. W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Prokurator Rejonowy w [...] , po rozpoznaniu wniosku P. W. z 16 sierpnia 2010 r., na zasadzie art.16 ust.1 w zw. z art.5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), odmówił wydania odpisu postanowienia o umorzeniu postępowania [...] , odpisu z przesłuchania małoletniej L. W., odpisu opinii biegłej psycholog wydanej w związku z przesłuchaniem małoletniej L. W., odpisów zeznań świadków przesłuchanych w tej sprawie, odpisów wniosków składanych w sprawie oraz wglądu w akta przedmiotowej sprawy z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych występujących w sprawie. W odwołaniu od powyższej decyzji P. W., wnosząc o jej uchylenie i nakazanie Prokuratorowi Rejonowemu w [...] wydania odpisów wnioskowanych dokumentów oraz umożliwienia wglądu w akta sprawy, zarzucił: • naruszenie przepisu art.107 § 1 i 3 k.p.a. w zakresie, w którym skarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia i podstawy faktycznej; • naruszenie przepisu art. 98 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dalej k.r.i o.)w zakresie w jakim skarżona decyzja odmawia wnioskodawcy jako ojcu dziecka, którego dotyczyło postępowanie w sprawie o sygn. [...] , prawa do uzyskania odpisów z akt oraz wglądu do tych akt, podczas gdy wnioskodawcy przysługuje pełnia władzy rodzicielskiej, a co za tym idzie jest on przedstawicielem ustawowym dziecka. Decyzją z [...] października 2010 r. Prokurator Okręgowy w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Prokuratora Okręgowego, odmowa udostępnienia informacji publicznej, wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, była zasadna i dla jej uzasadnienia wystarczające było powołanie się na ochronę prywatności osób fizycznych występujących w tej sprawie. Nadto organ uznał, że skoro wniosek P.W. był rozpatrywany w oparciu o regulacje zawarte w ustawie o dostępie do informacji publicznej, to bezzasadne jest powoływanie się na przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący P. W. wnosił o zmianę tej decyzji w całości poprzez nakazanie Prokuratorowi Rejonowemu w [...] wydania mu wnioskowanych przez niego dokumentów oraz nakazania umożliwienia mu wglądu w akta sprawy, a ewentualnie wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo i przekazanie organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. rażące naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji bez zawarcia w nich obligatoryjnych elementów decyzji wymaganych prawem, 2. rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, 3. rażące naruszenie art. 5 ust 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 r. Nr 112 poz. 1198), poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 4. rażące naruszenie art. 11 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, 5. rażące naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, 6. rażące naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedopełnienie przez organ obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, 7. rażące naruszenie art. 3 ust. 1 i ust 2 oraz art. 36 Konwencji o Prawach Dziecka, ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską 30 września 1991 r. (Dz. U. z 23 grudnia 1991 r.) 8. rażące naruszenie art. 93 § 1. k.r.io. w związku z art. 98 k.r.io., oraz art. 100 § 1. k.r.io. poprzez nieuzasadnioną odmowę udzielenia rodzicowi pomocy w sprawie dotyczącej bezpieczeństwa i dobra dziecka poprzez odmowę wydania odpisów akt dotyczących dziecka, pomimo istnienia uzasadnionego podejrzenia działania na szkodę dziecka przez osoby trzecie, 9. rażące naruszenie art. 30 oraz 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich niezastosowanie - nieuzasadnioną odmowę udzielenia informacji, uniemożliwiającą konstytucyjnie zagwarantowaną obronę praw człowieka i obywatela, 10. rażące naruszenie art. 30, art. 61 i art. 72 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uniemożliwienie ojcu dziecka zapoznania się z dokumentacja dotyczącą jego dziecka i naruszenie przez organy konstytucyjnego obowiązku ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją. W uzasadnieniu skargi skarżący zaakcentował, że zarówno w decyzji organu pierwszej, jak i drugiej instancji brak jest prawidłowego wskazania adresata decyzji, nie zawierają one także prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W ocenie skarżącego organy nie wyjaśniły w żaden sposób motywów swojego działania, uniemożliwiając skarżącemu poznanie motywów ich działania. W odpowiedzi na skargę Prokurator Okręgowy w [...] , podtrzymując dotychczasową argumentację, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawa przewiduje kontrolę decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przez sądy administracyjne i sądy powszechne, przy czym kryterium rozróżnienia pomiędzy sądami powszechnymi i administracyjnymi jest podstawa faktyczna odmowy udostępnienia informacji publicznej podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej. Stosownie do art. 2 ust. 1 ww. ustawy, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. W myśl art. 5 cyt. ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1 ww. art.). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2 ww. art.). Natomiast stosownie do treści art. 22 cyt. ustawy, podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji (ust. 1 ww. art.). Powyższy przepis ustanawia wyjątek od zasady ogólnej właściwości sądów administracyjnych, wskazując na konkretne kategorie spraw zdeterminowanych podstawą wydania decyzji odmawiającej prawa dostępu do informacji publicznej, do rozpoznania których właściwe są sądy powszechne. Sądem właściwym do orzekania w sprawach, o których mowa w ust. 1, jest sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, który odmówił udostępnienia informacji publicznej (ust. 3 ww. art.). Użyte w powołanym przepisie określenie "z powołaniem się" oznacza, iż wystarczy, że podmiot dysponujący taką informacją powoła się na wymieniony w tym przepisie przedmiot ochrony, aby w sprawie właściwym do orzekania był sąd powszechny i tym samym wyłączona została możliwość przeprowadzenia kontroli przez sąd administracyjny. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że w przypadku gdy podstawą odmowy udostępnienia informacji publicznej jest ochrona prywatności osoby fizycznej, wnioskujący o udzielenie tego rodzaju informacji korzysta z silniejszej ochrony prawnej. Już bowiem samo orzeczenie sądu powszechnego stwierdzające prawo do uzyskania dostępu do informacji publicznej będzie stanowić podstawę do udzielenia stronie takiej informacji. Natomiast gdyby w sprawie orzekał sąd administracyjny i stwierdził niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji, skutkowałoby to jedynie uchyleniem decyzji lub stwierdzeniem jej nieważności i w konsekwencji przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ. W rozpoznawanej sprawie podstawą odmowy udostępnienia informacji publicznej było powołanie się przez organ w zaskarżonej decyzji na prawo do prywatności osób fizycznych. Sąd, mając na względzie powyższe uwagi uznał, że nie miał obowiązku badania, czy organ wydając decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej prawidłowo zastosował wskazany w decyzji przepis, skoro już samo powołanie w zaskarżonej decyzji jako podstawy odmowy przepisu odwołującego się do ochrony prywatności osoby fizycznej, powoduje niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej. Stronie skarżącej nie przysługiwała zatem skarga do sądu administracyjnego, gdyż sąd ten nie jest właściwy do rozpoznawania sprawy. Nie może więc kontrolować prawidłowości zaskarżonej decyzji ani kwestionować zasadności wskazanej w decyzji przyczyny odmowy udzielenia wnioskowanej informacji publicznej. Skarżącemu, zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ww. ustawy, przysługuje prawo wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego o udostępnienie żądanej informacji. Unormowanie art. 22 ust. 1 i 3 ww. ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, tym samym, niezgodne z treścią tego przepisu, błędne pouczenie strony przez organ odwoławczy o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nie przesądza o dopuszczalności skargi. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm dalej jako p.p.s.a..) Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.ps.a.