II SA/Wa 1090/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Andrzej Góraj (sprawozdawca), Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 r. sprawy ze skargi Miasta [...] reprezentowanego przez Prezydenta [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Miasta [...] reprezentowanego przez Prezydenta [...] kwotę 780 zł (słownie: siedemset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] marca 2016 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwał Rady [...] nr [...] i nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., którymi to Rada [...] stwierdziła nieważność uchwał Rady Dzielnicy [...] podjętych w dniu [...] lutego 2016 r. Jako podstawę do wydania ww. rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda [...] powołał okoliczność, iż w zakwestionowanych uchwałach z [...] lutego 2016 r. organ nie wskazał przepisu prawa materialnego, którego naruszenie potraktował jako przemawiające za koniecznością stwierdzenia nieważności badanych uchwał. Jednocześnie organ nadzoru stwierdził, iż Rada [...] stwierdziła nieważność badanych uchwał zarzucając im naruszenie kryterium zgodności z prawem wskazanego w § 62 ust. 1 Statutu. Dodał nadto, iż przypuszcza, że niezgodność z prawem podjętych w dniu [...] lutego 2016 r. uchwał, zasadza się w mniemaniu Rady [...] na naruszeniu § 17 ust. 2 zdanie 1 Statutu, tj. na fakcie wątpliwości co do tego, kto był uprawniony do piastowania funkcji Przewodniczącego Rady Dzielnicy w dniu podejmowania spornych uchwał. W ocenie Wojewody [...], stwierdzone uchybienie, jakiego dopuściła się Rada [...] przy podejmowaniu uchwał w dniu [...] lutego 2016 r. stanowi istotne naruszenie prawa – tj. art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w zw. z art. 7, 2 i 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz § 62 ust. 1 Statutu. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sądu wywiodło Miasto [...], wnosząc o jego uchylenie. Kwestionowanemu aktowi zarzucono naruszenie: - art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 10 i 7 oraz 77 K.p.a. przez nieprzedstawienie w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, jakichkolwiek zarzutów względem kwestionowanych uchwał oraz zaniechanie zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, - art. 91 ust. 4 w zw. z art. 85 ustawy o samorządzie gminnym przez błędne przyjęcie, że stwierdzone naruszenie nosi cechy istotnego naruszenia prawa, - art. 7 w zw. z art. 97 § 1 K.p.a. przez niezawieszenie z urzędu postępowania do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy dotyczącej wcześniejszego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym akcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowy akt według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego jako wadliwy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy brak wskazania w uchwałach z [...] lutego 2016 r. przepisu prawa materialnego, który w odczuciu Rady [...] został naruszony przy wydawaniu uchwał w dniu [...] lutego 2016 r. przez Radę Dzielnicy [...], stanowi istotne naruszenie prawa. Przepis art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wyodrębnia dwa rodzaje uchybień – istotne i nieistotne. Zależnie od rodzaju uchybienia organ nadzoru może albo stwierdzić nieważność wadliwej uchwały, albo wskazać, że dana uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Kryterium istotności naruszenia prawa przekłada się bezpośrednio na sposób rozstrzygnięcia podejmowanego przez organ nadzoru. Tym samym, ma więc kluczowe znaczenie, przy badaniu poprawności skarżonego w niniejszym postępowaniu aktu. Odkodowując pojęcie istotnego naruszenia prawa tutejszy Sąd stanął na stanowisku, iż do takich istotnych naruszeń, skutkujących nieważnością uchwały zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowanych uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Do omawianej kategorii nie należy zaś zaliczać, co do zasady uchybienia, polegającego na braku wskazania podstawy prawnej uchwały organu (patrz: wyrok NSA z 17 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3595/13). Oczywiście skutki uchybienia polegającego na braku wskazania naruszonego uchwałą przepisu, powinny być analizowane w realiach konkretnej sprawy. W trakcie takiej analizy należy zaś zwrócić szczególną uwagę na to, czy brak wskazania naruszonego przepisu prawa powoduje taki oto skutek, że cale rozstrzygnięcie nadzorcze staje się niejasne i nieczytelne. Należy bowiem mieć na uwadze to, iż organ w uzasadnieniu kwestionowanej uchwały, ma możliwość przedstawienia w sposób opisowy stwierdzonego naruszenia prawa. W takiej zaś sytuacji sam więc brak powołania naruszonej normy prawnej nie stanie na przeszkodzie w poznaniu sposobu rozumowania organu i nie uniemożliwi poznania zakresu poczynionych przez organ ustaleń. Wtedy zaś stwierdzone uchybienie nie będzie miało charakteru istotnego naruszenia prawa. Analiza całokształtu niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż z taką właśnie sytuacją mamy w niej do czynienia. Rada [...] w uchwałach z [...] lutego 2016 r. w sposób wielce dokładny i szeroki opisała zarówno stan faktyczny sprawy, jak też wyjaśniła dokładnie swoje wnioski, co do stwierdzonego naruszenia prawa przy podejmowaniu uchwał przez Radę Dzielnicy [...]. Uzasadnienia uchwał z [...] lutego 2016 r. były nawet na tyle dokładne, że umożliwiło to Wojewodzie [...] na ustalenie naruszonego przepisu prawa, czemu organ dał wyraz na stronie drugiej skarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Powyższe okoliczności prowadzą więc do konkluzji, iż uchybienie jakiego dopuściła się Rada [...] przy podejmowaniu uchwał z [...] lutego 2016 r. nie nosiło znamion istotnego naruszenia prawa. W rezultacie, brak było przesłanek uzasadniających wydanie kwestionowanego niniejszą skargą rozstrzygnięcia nadzorczego. Co natomiast tyczyło się pozostałych argumentów podniesionych w badanej skardze, to nie wpływały one na poprawność badanego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, uznając, że skarżony akt narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.