II SA/Wa 1093/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 123 § 1 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze w sprawie wydania J. W. pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że J. W. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W dniu [...] sierpnia 2010 r. J. W. udzielił adwokatowi [...] pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania tego pozwolenia, bowiem postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. organ I instancji postępowanie to zawiesił z urzędu. Po ostatecznym i prawomocnym rozstrzygnięciu tej kwestii, Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. odmówił stronie wydania żądanego pozwolenia. Decyzję tę przesłał jednak adwokatowi [...], choć udzielone mu pełnomocnictwo ograniczone było jedynie do reprezentowania strony w kwestii zawieszenia postępowania. Dlatego też, wniesione przez adwokata [...] odwołanie od decyzji organu I instancji Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] uznał za niedopuszczalne. W ocenie KGP, organ I instancji nieprawidłowo doręczył swoje rozstrzygnięcie adwokatowi [...], zamiast J. W., skutkiem czego wskazana decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Komendant Wojewódzki Policji [...], stosując się do zaleceń Komendanta Głównego Policji zawartych w powyższym postanowieniu, przesłał uwierzytelnioną kopię decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. J. W., tj. stronie. Adwokat [...], działając tym razem jako umocowany do tego pełnomocnik J. W., złożył w ustawowym terminie kolejne odwołanie. Komendant Główny Policji nie może jednak przeprowadzić postępowania i zakończyć go wydaniem decyzji ostatecznej, bowiem – jego zdaniem – w niniejszej sprawie spełniona została dyspozycja art. 97 § 1 pkt 4 kpa, tj. wystąpiło zagadnienie wstępne, od rozstrzygnięcia którego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Pełnomocnik strony wniósł bowiem w dniu [...] grudnia 2011 r. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności poprzedniego odwołania skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jest to okoliczność istotna dla dalszego biegu postępowania odwoławczego, która nakazuje jego zawieszenie. WSA w Warszawie rozstrzygnie bowiem, czy postanowienie to, stwierdzające niedopuszczalność pierwszego odwołania, nie narusza prawa. Zatem od rozstrzygnięcia, które właściwy jest wydać Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zależy procedowanie przez Komendanta Głównego Policji w sprawie drugiego odwołania. W myśl art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Tym samym nie jest obecnie możliwe merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wydania stronie pozwolenia na broń. J. W. powyższe postanowienie uczynił przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez uznanie, że wniesiona przez pełnomocnika strony w dniu [...] grudnia 2011 r. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności poprzedniego odwołania stanowi zagadnienie wstępne i uniemożliwia wydanie decyzji w postępowaniu wywołanym kolejnym odwołaniem. Ponadto, zainteresowany zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 kpa, poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, prowadzącą do zawieszenia postępowania z urzędu, co uchybiło zasadzie prawdy obiektywnej i legalizmu, zważywszy że organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa; art. 10 § 1, art. 75 § 1 oraz art. 79 § 1 i § 2 kpa, poprzez niezawiadomienie strony przed podjęciem postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania z urzędu i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się w sprawie, w wyniku czego odebrano stronie prawo do zajęcia stanowiska w kwestii zebranego materiału dowodowego, jak również prawo do złożenia wyjaśnień na okoliczność wskazaną w postanowieniu. J. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o podjęcie rozstrzygnięcia zgodnie ze złożonym wnioskiem w sprawie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji, stosując art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 97 § 1 pkt 4 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie J. W. powtórzył zarzuty, jakie sformułował we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie obu wydanych postanowień, celem ponownego rozpatrzenia sprawy, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Udzielając odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację, jakiej użył w podjętych w sprawie postanowieniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jak wynika z poglądów doktryny, istnieją cztery elementy składające się na konstrukcję prawną zagadnienia wstępnego. Należą do nich następujące wymogi: zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, LEX 2007). W rozpoznawanej sprawie J. W. w dniu [...] sierpnia 2010 r. udzielił pełnomocnictwa adwokatowi [...] do reprezentowania go w sprawie zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, wszak postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] postępowanie to zawiesił z urzędu. Po ostatecznym i prawomocnym rozstrzygnięciu tej kwestii przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 1890/10 uchylił postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] i utrzymane nim w mocy powyższe postanowienie z dnia [...] lipca 2010 r., Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. odmówił zainteresowanemu wydania żądanego pozwolenia. Decyzja ta została jednak doręczona adwokatowi [...], pomimo że udzielone mu pełnomocnictwo ograniczone było jedynie do reprezentowania strony w kwestii zawieszenia postępowania. W takiej sytuacji wniesione przez adwokata [...] odwołanie od decyzji organu I instancji Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] uznał za niedopuszczalne, wskazując, że organ I instancji nieprawidłowo doręczył swoje rozstrzygnięcie adwokatowi [...], zamiast J. W., co spowodowało, że wymieniona decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Następnie, Komendant Wojewódzki Policji [...], stosując się do wskazań Komendanta Głównego Policji, jakie zostały zawarte w postanowieniu stwierdzającym niedopuszczalność odwołania, przesłał uwierzytelnioną kopię decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. J. W. Adwokat [...], działając tym razem jako umocowany do tego pełnomocnik strony, złożył od tej decyzji kolejne odwołanie, jednocześnie czyniąc przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], stwierdzające niedopuszczalność "pierwszego" odwołania. W zaistniałych okolicznościach Komendant Główny Policji w pełni zasadnie przyjął, że rozpatrzenie "drugiego" odwołania strony uzależnione jest od rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności "pierwszego" odwołania. Tym samym prawidłowo uznał, że na etapie postępowania odwoławczego wystąpiło zagadnienie wstępne, obligujące organ II instancji do jego zawieszenia, spełniona bowiem została dyspozycja art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Rozstrzygnięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o zasadności bądź bezzasadności skargi J. W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], stwierdzające niedopuszczalność "pierwszego" odwołania, pozostaje w bezpośredniej zależności ze sprawą "drugiego" odwołania, jako że stronie w postępowaniu administracyjnym przysługuje tylko jeden środek odwoławczy od podjętej decyzji. Zatem ocena legalności powyższego postanowienia, dokonywana przez WSA w Warszawie, ma w niniejszej sprawie charakter zagadnienia wstępnego, wyłonionego w toku postępowania administracyjnego; wszak jego rozstrzygnięcie, które należy do Sądu, poprzedza rozpatrzenie "drugiego" odwołania, z którą to sprawą (sprawą drugiego odwołania) pozostaje w związku. W takim stanie rzeczy, postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Należy także zaznaczyć, że wyrokiem z dnia 8 maja 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 164/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności "pierwszego" odwołania, uznając, że nie narusza ono prawa. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem [...] sierpnia 2012 r., co oznacza, że po uprawomocnieniu się wyroku w niniejszej sprawie Komendant Główny Policji winien podjąć zawieszone z urzędu postępowanie i procedować w kierunku rozpoznania "drugiego" odwołania. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.